Ζήτω το Κόμμα | Rroftë Partia

Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 1941, ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας. Ένα κόμμα που κυβέρνησε επι 46 χρονια με πυγμή και δικτατορική στυγνότητα τη χώρα. Η ίδρυση του δε, υπήρξε σημείο αναφοράς για το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα και κάθε χρόνο γιορταζόταν μεγαλοπρέπως.

Βλέποντας τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Αλβανία αναρωτιέμαι  (και δεν θα είμαι ο  μόνος):

Πόσες φορές ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας, ως παλιός αλλά και συνεπής κομμουνιστής, θα κατέθεσε λουλούδια στο μνημείο των ηρώων κομμουνιστών που έπεσαν ενάντια στον ναζισμό και θα ευχήθηκε «χρόνια πολλά» στα μέλη του “Πολήτ Μπυρό”, ως εξέχον μέλος του κόμματος αλλά και χαϊδεμένος επιστήμονας που υπήρξε;

Σήμερα βέβαια, κάνει κάθε προσπάθεια να θάψει εκείνη τη περίοδο της ζωής του, αλλά μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολο, αν λάβουμε υπόψη μας τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την εξουσία. Αυταρχικά, απολυταρχικά και …οικογενειακά!

Επίσης , οι υστερικές φωνές του εναντίον των (ανύπαρκτων) κομμουνιστών, περισσότερο αναδεικνύουν την αγωνία της αποκοπής του με το αμαρτωλό του χθες, παρά την προσπάθεια μην αναβιώσει ο “κόκκινος φασισμός”, που και ο ίδιος υπηρέτησε με ευλάβεια.

Μετά από αυτά, η μόνη μου απορία είναι: ανοιχτά η κρυφά δέχεται σήμερα τις ευχές ο (νέο) “μεγάλος” της Αλβανίας;

Si sot, më 8 Nëntor 1941, u themelua Partia e Punës e Shqipërisë. Partia që qeverisi vendin për 46 vjet me ashpërsi diktatoriale. Themelimi i saj, ndërkaq, përbënte pikë referimi për sistemin e Enver Hoxhës dhe çdo vit festohej me madhështi.

Duke parë gjendjen aktuale politike në Shqipëri, më lind pyetja(që besoj nuk duhet të jem i vetmi):

Sa herë kryeministri i sotëm i Shqipërisë, si komunist i vjetër dhe i devotshëm, ka çuar lule në monumentin e heronjve komunistë, që ranë në luftën ndaj nazizmit dhe sa herë u ka uruar “Rroftë Partia” anëtarëve të Byrosë Politike, si anëtar i zgjedhur i partisë dhe mjek i përkëdhelur që ishte?

Sot, natyrisht, bën çdo përpjekje për të varrosur atë periudhë të jetës së tij, mirëpo duket se nuk është kaq e lehtë, po të marrim parasysh mënyrën që qeveris: autoritarisht, familjarisht, totalitarisht…!

Njëkohësisht, çjerrjet e tij histerike kundër komunistëve (që nuk ekzistojnë), më shumë shfaqin ankthin e tij për t’u shkëputur nga e djeshmja mëktare, sesa frika për lindjen e “fashizmit të kuq”, të cilit edhe ai vetë, i shërbeu me devotshmëri.

Pas këtyre, e vetmja paqartësi imja është: haptazi apo fshehur i pranon sot urimet “i madhi” (modern) i Shqipërisë?

“Η Παγανή προσβάλλει τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”

Συνέντευξη με τον υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη Σπύρο Βούγια, για την «Αυγή της Κυριακής»
-Πρόσφατα, κύριε υπουργέ, επισκεφθήκατε την Παγανή. Ποια είναι η εικόνα που αντικρίσατε στο κέντρο κράτησης μεταναστών;

-Όπως είπα και την ημέρα της επίσκεψής μου, οι συνθήκες κράτησης στον Ειδικό Χώρο Παραμονής Αλλοδαπών (ΕΧΠΑ) Παγανής προσβάλλουν τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Από την πρώτη στιγμή δεσμεύτηκα δημόσια ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου ώστε το κολαστήριο αυτό να κλείσει. Όπως γνωρίζετε, η Παγανή έκλεισε, έστω και προσωρινά. Θα ξανανοίξει σχετικά αναβαθμισμένη, μετά από ένα – ενάμιση μήνα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

Ήδη, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποδέχτηκε την παραχώρηση της χρήσης ενός στρατοπέδου στη Λέσβο ώστε να δημιουργηθεί εντός του 2010 ένας πρότυπος χώρος υποδοχής και φιλοξενίας μη νόμιμα εισερχομένων μεταναστών. Στο νέο αυτό κέντρο θα δοκιμαστεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα ανοιχτού κέντρου κράτησης. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, είχε προαναγγείλει προεκλογικά την οριστική διακοπή λειτουργίας ακατάλληλων εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούνται ως χώροι κράτησης και τη δημιουργία νέων κέντρων που πληρούν τις διεθνείς προδιαγραφές.

-Αμέσως μετά την αποχώρησή σας, όμως, ήρθε η καταγγελία για ξυλοδαρμό μεταναστών από τους φρουρούς στο ίδιο κέντρο…

-Όπως γνωρίζετε, μόλις ενημερωθήκαμε για την καταγγελία, ζητήσαμε να γίνει επείγουσα ΕΔΕ, και μάλιστα από άλλη αστυνομική διεύθυνση, παράλληλα με προανάκριση της εισαγγελίας. Αναμένουμε το πόρισμα την επόμενη εβδομάδα. Για να είμαστε αντικειμενικοί, πάντως, πρέπει να ομολογήσω ότι η παρέμβασή μου για την Παγανή τροφοδότησε μια εξεγερσιακή διάθεση στους κρατούμενους τις αμέσως επόμενες ημέρες, που ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί από την ελάχιστη αστυνομική δύναμη φύλαξης.

-Όπως ξέρετε, υπάρχουν και άλλα τέτοια κέντρα στην Ελλάδα. Έχετε σχηματίσει εικόνα για όλα και για το πόσους μετανάστες φιλοξενούν;

-Ακόμη δεν έχουμε απολύτως σαφή εικόνα. Ήδη συνεργάτες μου επισκέπτονται κέντρα κράτησης σε όλη την επικράτεια ώστε να αποκτήσουμε συνολική εικόνα του προβλήματος. Ταυτοχρόνως δρομολογείται η μεταφορά της αρμοδιότητας του ασύλου από την αστυνομία στο υπουργείο Εσωτερικών ή Δικαιοσύνης, που είναι καταλληλότερα για μια δίκαιη και τεκμηριωμένη απόδοση σε αυτούς που πραγματικά το δικαιούνται.

-Ο υπουργός έκανε λόγο για προσλήψεις μεταναστών στην αστυνομία. Αυτό θα εφαρμοστεί σε σύντομο χρόνο ή είναι απλώς μια σκέψη;

-Θα εφαρμοστεί πολύ σύντομα. Αφορά προσλήψεις εξειδικευμένων ανθρώπων (ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, εκπαιδευτικών, μεταφραστών κ.λπ.) που θα διευκολύνουν την επαφή των μεταναστών με το ελληνικό κράτος για κάθε θέμα που τους απασχολεί.

-Με τα παιδιά των μεταναστών, κύριε υπουργέ, τι θα γίνει τελικά; Δεν είναι άδικο να ταλαιπωρούνται χάριν των γονέων τους, που επέλεξαν να τους φέρουν στη ζωή σε μια πατρίδα που οι ίδιοι γνώρισαν ως μοναδική;

-Προφανώς. Σήμερα στη χώρα μας υπάρχουν περισσότερα από 250.000 παιδιά μεταναστών, τα οποία αναγνωρίζουν την Ελλάδα ως πατρίδα τους, καθώς η κοινωνικοποίησή τους έχει τελεστεί στην Ελλάδα. Τα παιδιά αυτά αποτελούν ζωτικό μέρος της νεολαίας μας και της κοινωνίας μας και δεν επιτρέπεται να αποκλείονται από αυτήν. Το ΠΑΣΟΚ έχει δεσμευτεί για άμεσο εξορθολογισμό της διαδικασίας χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας ώστε να την λαμβάνουν τα παιδιά μεταναστών τα οποία έχουν γεννηθεί και τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα.

-Πριν αναλάβετε εσείς, είχαμε ένα πολύ σοβαρό γεγονός, στο οποίο αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός στη Βουλή και έχει να κάνει με τον θάνατο του μετανάστη στη Νίκαια. Ο αδελφός του κατήγγειλε στην “Αυγή της Κυριακής” ξεκάθαρα τους αστυνομικούς για τον θάνατό του…

-Υπήρξε άμεση δέσμευση του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για καμία ανοχή σε περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός απέστειλε στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον φάκελο με τα στοιχεία της υπόθεσης ώστε να διερευνηθούν σε βάθος οι πραγματικές συνθήκες θανάτου του Mohamed Kamran Atif.

-Για τους ανήλικους ασυνόδευτους μετανάστες, που είναι άλλο ένα τεράστιο ζήτημα, τι σκοπεύετε να πράξετε;

-Το ζήτημα των ασυνόδευτων ανηλίκων είναι πράγματι τεράστιο. Μόνον το 2008 ο αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων ξεπερνούσε τους 6.000. Σε κάθε περίπτωση, η κράτησή τους δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο. Ταυτοχρόνως όμως, οι υπάρχουσες δομές δεν επαρκούν. Συζητάμε με το υπουργείο Υγείας ώστε να δημιουργηθούν επιπλέον δομές για τη φιλοξενία των ασυνόδευτων ανηλίκων και επιζητούμε τη συμμετοχή και τη συνεργασία με τις ΜΚΟ. Βέβαια το ζήτημα είναι εξαιρετικά περίπλοκο, καθώς πολλοί εξ αυτών επιθυμούν να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου διαμένουν συγγενείς τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Πάτρα, την οποία επισκέφθηκαν συνεργάτες μου την περασμένη εβδομάδα. Στον νέο καταυλισμό, που έχει δημιουργηθεί στο έλος της Αγυιάς, έχουν βρει προσωρινό κατάλυμα κυρίως ασυνόδευτοι ανήλικοι από το Αφγανιστάν, οι οποίοι έχουν μοναδικό στόχο να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου διαβιούν συγγενείς τους. Αυτό το ζήτημα θα πρέπει να τεθεί στην Ε.Ε., στο πλαίσιο της προσπάθειάς μας για αναθεώρηση του Κανονισμού “Δουβλίνο ΙΙ”.

-Και κάτι τελευταίο: Έχει ξεκινήσει η απελευθέρωση των μεταναστών που κρατούνταν για απέλαση, αλλά υπάρχει τρόπος που θα διασφαλίσει ότι δεν θα καταλήξουν ξανά στα κρατητήρια;

-Οι μετανάστες που αφέθηκαν ελεύθεροι από τα κρατητήρια, όπως και από τον ΕΧΠΑ Παγανής, προμηθεύτηκαν την κάρτα προσωρινής διαμονής στην επικράτεια για ένα μήνα. Δυστυχώς, με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, η πιθανότητα να καταλήξουν και πάλι σε κρατητήρια μετά το πέρας της προθεσμίας είναι πραγματική. Στόχος μας είναι, ταυτόχρονα με την ενίσχυση της προστασίας των συνόρων, να δημιουργηθούν δομές ώστε η κάθε περίπτωση να εξετάζεται ατομικά και να προστατεύονται νομικά οι ομάδες που χρειάζονται διεθνή προστασία, αυτοί που δικαιούνται ασύλου, οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι οικογένειες. Ελπίζω πως σύντομα θα φανούν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της νέας μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Αλβανική (δημοσιογραφική) ανεξαρτησία | Pavarësi (gazetareske) shqiptare

Για τους γνωρίζοντες καλά τα πράγματα, δεν είναι και τίποτα τρομερή είδηση. Αλλά για άλλους, που δεν ξέρουν τι θα πει «ανεξάρτητη δημοσιογραφία», καιρός είναι να το μάθουν. Η Ένωση Αλβανών Δημοσιογράφων, για να διαμαρτυρηθεί για τον άγριο ξυλοδαρμό συναδέλφου από μπράβους μεγάλου επιχειρηματία στη μέση των Τιράνων, έκανε κοινή συνέντευξη με το γραφείο τύπου της …αμερικανικής πρεσβείας !!!

Për ata që i dinë mirë gjërat, nuk përbën dhe ndonjë lajm të tmerrshëm. Mirëpo, për të tjerët që nuk e dinë se çdo të thotë “gazetari e pavarur”, është koha ta mësojnë.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë, për të protestuar ndaj dhunës së ushtruar mbi kolegun Baze në mes të Tiranës nga biznesmeni i njohur dhe “trupat” e tij,zhvilloi një konferencë shtypi të përbashkët me …ambasadën amerikane në Shqipëri

Πολιτογράφηση μεταναστών

Στηρίζω την πρόθεση της κυβέρνησης να ανοίξει το δρόμο προς την Ελληνική ιθαγένεια, για χιλιάδες μετανάστες που πληρούν ουσιαστικά κριτήρια για την πολιτογράφησή τους. Εκπλήσσομαι όμως από τις αντιρρήσεις που σημειώνονται για την πρόθεση αυτή. Οι αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης είναι αναμενόμενες. Δεν περίμενα όμως αντιρρήσεις από Έλληνες του εξωτερικού, ατομικά και συλλογικά.

Στο Σικάγο Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό εδώ και χρόνια ετοιμάζουν μέσω των συλλογικών τους οργάνων, επιστολές προς την κυβέρνηση Παπανδρέου με τις οποίες θα εκφράζουν την αντίθεσή τους στον εξορθολογισμό της παροχής Ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα και πληρούν ουσιαστικά κριτήρια.

Μια λέξη έρχεται στο νου μου: υποκρισία.

Ο δρόμος προς την αμερικανική υπηκοότητα είναι απλός και ξεκάθαρος: κάθε κάτοχος πράσινης κάρτας έχει το δικαίωμα να ζητήσει την πολιτογράφησή του έπειτα από 5 χρόνια μόνιμης διαμονής στις ΗΠΑ — ο χρόνος μειώνεται σε 3 έτη για συγκεκριμένες κατηγορίες. Οι διαδικασίες είναι διάφανες, τυποποιημένες, και εξαιρετικά τεκμηριωμένες. Με αποτέλεσμα σήμερα χιλιάδες Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ να είμαστε υπήκοοι αυτής της χώρας με δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά και με πρόσβαση στα προνόμια και στις παροχές που προσφέρει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μαζί με τις τοπικές κυβερνήσεις στους πολίτες της χώρας.

Κι όμως οι Έλληνες μετανάστες που πολιτογραφήθηκαν Αμερικανοί, αυτοί αντιδρούν στην Ελληνική πολιτογράφηση Αφρικανών, Βαλκάνιων, και άλλων μεταναστών. Οι Έλληνες της Αμερικής θα έπρεπε να ήταν οι πρώτοι που θα χαιρέτιζαν την ένταξη των μεταναστών στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας. Οι πρώτοι που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τα πλεονεκτήματα της πολυπολιτισμικής κοινότητας.

Ελπίζω οι επιστολές που κυκλοφορούν στα ελληνοαμερικανικά κανάλια του διαδικτύου να μην δουν επίσημα το φως της μέρας. Αποτελεί ήδη ντροπή για τον Ελληνισμό η ανεπίσημη, έστω, δραστηριότητα γύρω από τις επιστολές αυτές.

Πηγή : λ: ηρ

Οι υποψήφιοι πρόεδροι της Ν.Δ. και οι μετανάστες

Μπαίνοντας οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας στην τελική ευθεία, απ’ όπου θα προκύψει και ο επόμενος πρόεδρός της, χρήσιμο θα ήταν να μάθουμε τις απόψεις των τεσσάρων υποψηφίων προέδρων, απευθείας ή όπως αυτές έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς, για το ζήτημα της μετανάστευσης.

Η Νέα Δημοκρατία, βεβαίως, υπήρξε κυβέρνηση για περίπου έξι χρόνια και σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που αφορά περισσότερους από ένα εκατομμύριο μετανάστες (και που τις τελευταίες ημέρες ήρθε στην επικαιρότητα με τραγικό τρόπο) από διάφορα περιστατικά στα οποία εμπλέκονταν οι ίδιοι και το κράτος, δεν έγινε καμία πρόοδος.

Μάλιστα, μετά και τις τελευταίες ευρωεκλογές και την πίεση που της ασκήθηκε στο αποτέλεσμα από τα δεξιά και ακροδεξιά της, παρακολουθήσαμε εικόνες ντροπής στο κέντρο της Αθήνας και αλλού. Αναβίωσαν οι περίφημες «σκούπες», εκκενώθηκαν με βία το παλαιό Εφετείο και άλλα καταλύματα προσφύγων και οικονομικών μεταναστών, ιδρύθηκαν τα «Κέντρα Φιλοξενίας» ή στρατόπεδα, όπως εύστοχα ονομάστηκαν από τον Τύπο, όπου, σχεδόν τσουβαλιασμένοι και σαν κοινοί εγκληματίες, μικρά παιδιά και γυναίκες, μεταφέρθηκαν δεμένοι.

Ντόρα Μπακογιάννη

13 Ιουλίου 2009

«…η μετανάστευση σήμερα, στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, είναι ιδιαίτερα σύνθετη και δεν αναμένεται να αλλάξει αυτό. Οι άνθρωποι ανέκαθεν είχαν λόγους για να φύγουν από τα σπίτια τους ή από τον τόπο τους.

Στην περίπτωση των προσφύγων, οι λόγοι φυγής έχουν βαρύνουσα σημασία. Δεν αντιμετωπίζουν απλώς πρόβλημα οικονομικής επιβίωσης. Δεν αναζητούν απλώς μια καλύτερη τύχη. Αναζητούν ασφάλεια, διότι διώκονται. Διότι απειλείται η ζωή τους.

Αυτή η όχι πάντα εύκολα διακριτή διαφορά, πρέπει να γίνει απ’ όλους μας αντιληπτή. Και όταν λέω όλους, εννοώ πολίτες και πολιτεία. Οποιοδήποτε εθνικό και περιφερειακό σύστημα για τη διαχείριση της μετανάστευσης, και ειδικότερα της παράνομης, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του αυτή τη διαφορά.

Το ζητούμενο επομένως είναι ένα σύστημα αποτελεσματικό, αλλά βεβαίως και δίκαιο. Χωρίς να αποστερεί τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη προστασίας από το δικαίωμα να τη ζητήσουν και την αποκτήσουν.

Αυτό βεβαίως σημαίνει ανθρώπους εξειδικευμένους. Σημαίνει σημαντικούς οικονομικούς πόρους, σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. Ούτως ώστε να ισορροπούν η ανάγκη για την ασφάλεια και τον έλεγχο των συνόρων με την ανάγκη για την προστασία του δικαιώματος στο άσυλο.

Το βέβαιο είναι ότι ο δρόμος για ένα αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης της μετανάστευσης και δη της παράνομης, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, περνάει μέσα από τη δίκαιη απόδοση ασύλου».

Παναγιώτης Ψωμιάδης

Τον Οκτώβριο του 2003, με αφορμή τη γνώστη σε όλους υπόθεση Τσενάι, όπου ο άριστος τότε μαθητής από την Αλβανία είχε έρθει αντιμέτωπος με τους κατοίκους της Νέας Μηχανιώνας, αλλά και τους απανταχού εθνικιστές, λόγω της επιλογής των καθηγητών να κρατά αυτός την ελληνική σημαία στην παρέλαση, ο κύριος Ψωμιάδης έλεγε:

«Μιλάμε για εθνική επέτειο. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν υπάρχει προηγούμενο να κρατά ξένος τη σημαία μιας άλλης χώρας. Θεωρώ ότι πρέπει να επαινέσουμε τον μαθητή Τσενάι για τις μαθητικές επιδόσεις του, όχι όμως να του ζητήσουμε και συγγνώμη. Πρέπει να γνωρίζει κι αυτός και όσοι σήμερα φωνασκούν ότι Έλληνας δεν γίνεται κανένας. Ο Έλληνας γεννιέται».

Δημήτρης Αβραμόπουλος

31 Ιούλη 2009

«Θα εμβολιαστούν όλοι όσοι ζουν στην πατρίδα μας, είτε είναι νόμιμοι, είτε είναι παράνομοι. Για την υπόθεση της Υγείας, το δεύτερο πέφτει σε δεύτερη μοίρα».

Αλλά και μια δήλωσή του στις 20 Σεπτεμβρίου 1994, όταν διεκδικούσε τον Δήμο Αθηναίων:

«Στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο της Αττικής είναι εγκατεστημένοι δεκάδες χιλιάδες πολιτικών και οικονομικών προσφύγων από διάφορες χώρες. Το τελευταίο κύμα ήλθε από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ο ακριβής αριθμός δεν είναι γνωστός.

Ένας μεγάλος αριθμός τους είναι από χρόνια στην Ελλάδα και στην Αττική. Πολλοί έχουν αποκτήσει οικογένεια και έχουν ενταχθεί στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Η Αθήνα αλλοιώνει και με τον τρόπο αυτό την κοινωνική δομή της.

Τα τελευταία γεγονότα έφεραν στην επιφάνεια το πρόβλημα της πλήρους ανυπαρξίας οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας για τον κόσμο αυτό καθώς και την έλλειψη υποδομής. Εξαιρούνται μερικές λίγο πολύ εθελοντικές ομάδες που ασχολούνται με τους ξένους.

Και όμως εδώ υπάρχει ένα δυναμικό που δεν μπορεί να αγνοηθεί και ένα κενό πολιτικής, που ο δήμος από τη φύση του μπορεί εν μέρει να καλύψει. Μια πόλη που θέλει να είναι πολιτιστική πρωτεύουσα στην Ευρώπη οφείλει να απασχοληθεί με τους ξένους της, τους οποίους από τα πράγματα φιλοξενεί.

Η πρότασή μας είναι ο ορισμός και η ανάθεση μελέτης του φαινομένου εντεταλμένου του Δήμου Αθηναίων για τα θέματα των ξένων. Θα πρέπει να έχει σχετική εμπειρία και το απαραίτητο κύρος. Έργο του θα είναι, σε ένα πρώτο στάδιο και σε συνεργασία με όσους ενδιαφέρονται ήδη για τα θέματα αυτά, να βοηθήσει ώστε:

- να διερευνηθούν και καταγραφούν τα προβλήματα που συνδέονται με την παρουσία των ξένων,

- να προωθηθεί ο διάλογος με τους κοινωνικούς και οικονομικούς φορείς ώστε να κατανοηθούν καλύτερα τα προβλήματα και αναζητηθούν λύσεις που ανταποκρίνονται στην ιστορία της πόλης,

- να γίνει επεξεργασία προτάσεων προς κάθε αρμόδιο ώστε να ομαλοποιηθεί η ζωή των ξένων στην Αθήνα,

- να αξιοποιηθεί η εμπειρία άλλων πόλεων της Ευρώπης πάνω στο θέμα αυτό,

- να αξιοποιηθούν κοινοτικά προγράμματα για την ενημέρωση των πολιτών και των ίδιων των ξένων,

- να αναπτυχθεί σειρά πολιτιστικών πρωτοβουλιών που θα συμβάλλουν στην καλύτερη γνωριμία και θα αναδείξουν τον χαρακτήρα της Αθήνας ως ανοιχτής πόλης, και

- να υποστηριχθεί και να βελτιωθεί ο μηχανισμός παροχής συμβουλών.

Είναι πεποίθησή μας ότι ο δήμος, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, μπορεί να συνεισφέρει ώστε να γίνουν χρήσιμα βήματα. Αυτός είναι άλλωστε ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε ένα νέο φαινόμενο, με το οποίο θα ζούμε πλέον μονίμως, και να μειώσουμε τους κινδύνους για την ασφάλεια που προκύπτουν από τον αποκλεισμό και την απομόνωση των ξένων”.

Παρά τις προσπάθειές μας να έρθουμε σε επικοινωνία με τον κύριο Αντώνη Σαμαρά, κάτι τέτοιο δεν υπήρξε εφικτό.

*Γράφτηκε για την Αυγή της Κυριακής

Η αμαρτία το να είσαι «Έλληνας» | Mëkati i të qenit “grek”

Θα πρέπει να ήταν πριν δυόμιση χρόνια περίπου, όταν βρισκόμενος εντελώς τυχαία σε μια επαγγελματική συζήτηση με άλλους συναδέλφους δημοσιογράφους με τον Αλβανό πρέσβη στην Αθήνα, έγινα αυτόπτης μάρτυρας μιας ηλεκτρονικής αλληλογραφίας ανάμεσα στον επικεφαλής της αλβανικής διπλωματίας στην Ελλάδα και ενός εκδότη αλβανικής εφημερίδας. Ας εξηγηθώ: ο πρέσβης μας απευθυνόταν στον Ιταλό(!) εκδότη της εφημερίδας, ζητώντας του να διαψεύσει μια είδηση, όπου μεταξύ άλλον, αν δεν κάνω λαθος, την καταγγελία διπλωματικού υπαλλήλου που ισχυριζόταν πως η απομάκρυνσή της από τη πρεσβεία δεν ήταν τίποτα άλλο από μια συνηθισμένη κομματική αλβανική πρακτική, που τη συναντάς παντού.
Εκείνο όμως, που μου είχε τραβήξει τη προσοχή ήταν η γλώσσα της αλληλογραφίας των δυο ανδρών. Γινόταν στα …ιταλικά, παρά το γεγονός πως μιλάμε για είδηση που γράφτηκε σε αλβανική εφημερίδα. Αργότερα , και αφού ενδιαφέρθηκα να μάθω απο περιέργεια, ανακάλυψα ότι τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Η εφημερίδα ανήκει σε ιταλό επιχειρηματία-εκδότη , για αυτό και η συζήτηση γινόταν στα ιταλικά.
Όλα αυτά τα θυμήθηκα έντονα αυτές τις ημέρες, όταν εξαιτίας ενός άρθρου μου με τίτλο «Οι άναρθρες κραυγές και η απάθεια των γειτόνων» για την καθημερινή αλβανική εφημερίδα “LiBERTAS” στις 28 Οκτωβρίου, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ολομέτωπη επίθεση συναδέλφων Αλβανών, όπου έφτασαν μέχρι το σημείο, που με την ευκολία που περιγράφεται η επίσκεψη σχολίου των περιχώρων των Τιράνων σε θεατρική επιθεώρηση, να αμφισβητείται όχι μόνο ο σκοπός για τον οποίο γράφτηκε το άρθρο μου, αλλά ακόμα και ο ίδιος ο πατριωτισμός μου.
Προσωπικά είμαι της άποψης πως όταν η δημοσιογραφία μετατρέπετε σε όργανο επίθεσης και συκοφαντίας συναδέλφων, αντί να πράξει τον σοβαρό ρόλο που εχει να παίξει σε μια πραγματική δημοκρατία και μια πολιτισμένη κοινωνία, παύει να είναι δημοσιογραφία. Ξεκινώντας από αυτό, δεν νιώθω καθόλου βολικά που αναγκάζομαι να αναλωθώ σε κουβέντες που με αφορούν προσωπικά, αντί να χρησιμοποιήσω τον χώρο που μου εχει παραχωρήσει η εφημερίδα, για να αναδείξω θέματα που σχετίζονται κυρίως με την μετανάστευση.

Από την άλλη όμως, αναρωτιέμαι: ποια είναι σήμερα η μεζούρα που μετρά την αλβανικότητα  κάποιου; Μήπως άραγε, το να είσαι εργαζόμενος σε ελληνικά μέσα, είναι από μόνο του αμαρτία; Το να πληρώνεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις σε Έλληνα εργοδότη, είναι αιρετικό; Η παρουσία σου στην Ελλάδα, περίπου τη μισή ζωή, η πλήρης ένταξή σου στην κοινωνική, επαγγελματική και πολιτική ζωή αυτής της χώρας, σου αφαιρεί το δικαίωμα να κριτικάρεις , έστω και επιφανειακά, την πολιτική ζωή της Αλβανίας; Μήπως άραγε, ο επαγγελματικός σου βίος στην Ελλάδα, σε κάνει αυτόματα και «Έλληνα που δεν αγαπάς άλλο την Αλβανία»; Και που είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε έναν δημοσιογράφο αλβανικής καταγωγής, που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, πληρώνεται για την εργασία του από ελληνικά μέσα (ταυτόχρονα κρατά επαφές με την πατρίδα μέσο του τύπου της αφού είναι και ανταποκριτής του) , από τον Αλβανό δημοσιογράφο που εργάζεται μεν σε αλβανική εφημερίδα αλλά πληρώνεται από εργοδότη Ιταλό, Γάλλο, Γερμανό ή …Κουβεϊτιανό;
Έχει άραγε το ηθικό δικαίωμα (δεν αναφέρομαι καν στην συναδελφικότητα και την δεοντολογία διότι από αυτά που γνωρίζω, οι λέξεις είναι άγνωστες στον αλβανικό τύπο…), να κατηγορήσει ο ένας εκ των δυο των άλλον, ότι τάχα μου «δεν νομιμοποιείται», να εκφραστεί για τα προβλήματα της πατρίδας, από τη στιγμή που «πληρώνεται από ξένους;»
Κλείνοντας, είμαι της άποψης πως το «παραλήρημα της μεγαλειότητας» και η «ιδιωτικοποίηση του πατριωτισμού» ξεσκεπάζουν αν μη τι άλλο, την ρηχότητα των επιχειρημάτων και αναδεικνύουν την διανοητική ένδεια.
Duhet të kenë kaluar afër sisht dy vjet e gjysmë, a më tepër, kur tejet rastësisht, i ndodhur me ambasadorin e Shqipërisë në Athinë, në një bisedë profesionale rutinë mes atij dhe disa kolegëve gazetarë, m’u dha mundësia të jem dëshmitar okular i një debati elektronik ose, më mirë i një korrespodence të tillë, mes kreut të diplomacies tonë dhe botuesit të një gazete në atdhe. Le të shpjegohem: ambasadori ynë i drejtohej pronarit italian (!) të gazetës, për t’i kërkuar të përgënjeshtronte një “lajm” ku, midis të tjerash, përmbante, në mos gaboj, denoncimin e një ish-punonjëseje të ambasadës sonë në Athinë, ku ankohej se, shkaku i largimit të saj nga puna nuk ishte gjë tjetër, përveçse një ndjekje e zakonshme me kritere partiake, sikurse ndodh rëndom kudo në dikasteret shqiptare. Ajo që më pati tërhequr vëmendjen asokohe, në korrespodencën në fjalë, ishte gjuha që përdorej mes dialoguesve.
Shkruanin dhe përgjigjeshin në italisht, edhe pse bëhej fjalë për gazetë shqiptare.
Më vonë, dhe pasi u interesova për të shuar kureshtjen, mësova se çështja qe fare e
thjeshtë. Gazeta ishte pronë e një biznesmeni italian, si rrjedhojë e kësaj, kësisoj ishte edhe
biseda në italisht. Të gjitha këto më erdhën në mendje këto ditë me insistim, teksa, për hir të komentit tim me titull “Thirrjet e përçartura dhe indiferenca e fqinjëve”, botuar ditën e mërkurë, më 28 tetor, këtu në “LiBERTAS”, u ndodha befas përballë një sulmi të ashpër kolegësh shqiptarë, ku u arrit deri aty saqë, me lehtësinë që shkruhet një lajm për vizitën në teatër të një grupi ekskursionistësh nga rrethinat e Tiranës, të vihej në dyshim, jo vetëm qëllimi im, që fshihej pas komentit, por akoma edhe vetë shqiptarizmi im.
Jam i mendimit se, kur gazetaria kthehet në vegël sulmi sulmi dhe denigrimi të kolegëve, në vend të rolit të saj madhor, që duhet të luajë në mbarëvajtjen e një demokracie të vërtetë në një shoqërie të mirëfilltë civile, ajo pushon së qeni gazetari. Nisur këtej, nuk ndihem mirë, që shpërdoroj për komente që më përkasin, pjesën që redaksia ka mirësinë të më lërë, për të sjellë këtu tema që lidhen përgjithësisht me emigracionin shqiptar. Mirëpo, pyes veten,
kush është metri matës i shqiptarizmit sot? Mos vallë, të jesh i punësuar në mediet greke, përbën në vetvete mëkat? Të paguhesh për shërbimet, që i sjell punëdhënësit tënd grek, është heretizëm? Të qenit i vendosur në Greqi, pothuajse gjysmën e jetës tënde, i inkuadruar tërësisht në jetën politike dhe intelektuale të atjeshme, ta heq të drejtën të japësh mendimin ose, akoma më keq, të kritikosh, qoftë dhe përciptazi, jetën politike shqiptare? Mos vallë, angazhimi profesional në mediet greke, të bën automatikisht “grek, që nuk e do më Shqipërinë”? Ku qëndron, megjithëkëtë, ndryshimi thelbësor midis një gazetari me origjinë shqiptare, që jeton e punon në Greqi, paguhet për punën që bën nga mediat greke dhe, njëkohësisht, mban kontaktet me atdheun mes shtypit vendas, duke qenë bashkëpunëtor i këtij të fundit, paralelisht, si dhe gazetarit me origjinë shqiptare, të punësuar në shtypin shqiptar, por që paguhet nga një epror italian, francez, gjerman apo kuvajtian?
A ka të drejtën morale (nuk po përmend solidaritetin dhe respektin kolegjial, pasi me sa e njoh shtypin e atdheut, termi është edhe i tepërt, edhe pak injohur…) të akuzojë njëri prej këtyre tjetrin, për gjoja mungesë legjitimiteti, të shprehet për problemet e vendit, nga momenti që “paguhet nga të huajt”?
Jam i mendimit, si përfundim se deliri I madhështisë dhe “privatizimi i atdhetarizmit” zbulojnë cektësinë e argumenteve dhe shfaqin varfërinë intelektuale.

Διάλογοι στην πόλη | Dialogë në qytet

Μια συνηθισμένη διαδρομή από την Ομόνοια στη Κυψέλη με το λεωφορείο της γραμμής, μπορεί να σου προσφέρει τις εικόνες ολόκληρης της πόλης. Πριν ακόμα επιβιβαστώ, περιμένοντας στη στάση με αρκετούς άλλους βραδύνους μελλοντικούς επιβάτες, στην πλειονότητά τους μετανάστες, ακούω ένα ενδιαφέροντα διάλογο ανάμεσα σε μια περιπολία αστυνομικών (δυο νεαρά αγόρια και μια πολύ όμορφη κοπέλα) και ενός νεαρού. Πάντως, περισσότερο ως μονόλογος μπορεί να περιγραφεί, διότι οι αστυνομικοί δεν συμμετείχαν.
Ο νεαρός, που με δυσκολία στεκόταν όρθιος και φαίνονταν αρκετά «φτιαγμένος», σταματά μπροστά στους νεαρούς αδιάφορους αστυνομικούς , τους κοιτάει στα μάτια και με φωνή απελπισμένη, σαν ορειβάτης που γλιστράει το χιόνι κάτω από τα πόδια του και αυτός βλέπει το κενό να πλησιάζει ,λέει: «Δεν το καταλαβαίνεται ότι θα γίνουν και αστυνομικοί πλέον; Θα σας πάρουν τις στολές, ρε. Θα φοράνε και θα σηκώνουν τη τιμημένη ελληνικη σημαία. Ήδη στα σχολεια οι ΠΑΣΟΚοι τους τη δίνουν να την κρατάνε. Και κάθεστε χωρίς να κάνετε τίποτα;».
Στο λεωφορείο της γραμμής, ένας νεαρός, μελαψός μετανάστης κάθεται περίπου στο ένα μέτρο πίσω απο τον οδηγό. Ο τελευταίος ρίχνει ένα βλέμμα στον καθρέφτη του, τον κοιτά με βλοσυρό ύφος και τον διατάζει: «Φίλε, πήγανε πίσω εσύ. Πίσω, στη μεσαία πόρτα». «Γιατί παρακαλώ;», απορεί ο νεαρός. «Δεν έχει γιατί, κάνε αυτό που σου λέω». Η νεαρή κοπέλα που καθόταν και αυτή δίπλα στον νεαρό, δεν άντεξε και απάντησε στον οδηγό: «Εσείς κύριε, κοιτάξτε να μας πάτε στον προορισμό μας σωστά. Την φύλαξη της δημόσιας τάξης την έχουν αναλάβει άλλοι!» Κατι ψέλλισε ο οδηγός μας και συνέχισε τη διαδρομή. Ο νεαρός κατέβηκε στην επόμενη στάση λέγοντάς του: «Καληνύχτα κύριε!»
Τον παρατηρώ φευγαλέα μέχρι να ξεκινήσει ξανά το λεωφορείο. Στο μεταξύ, έχει ενωθεί με ένα γκρουπ άλλων νεαρών μεταστάντων που βλέπουν στην τηλεόραση έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Στο διπλανό καφενείο κάθεται μια ομάδα αστυνομικών από το αστυνομικό τμήμα Κυψέλης. Και αυτή παρακολουθούν τον αγώνα…

Στο πρόγραμμα νομιμοποίησης του 1998 συμμετείχαν
371.641 μετανάστες, το 2001 367.86 αλλά μόνο 217.000145.000 ικανοποίησαν τους όρους για απόκτηση άδειας παραμονής και εργασίας, ενώ το 2005 υπέβαλαν αίτηση μετανάστες.

Για τη FAQ

Η δική μου πατρίδα…

Η δική μου πατρίδα παραείναι μεγάλη για να χωρέσει σε αυθαίρετες γραμμές στις οποίες κάποιοι κάποτε συμβιβάστηκαν. Η δική μου Ελλάδα δεν πετάει τίποτα από το μεγαλείο του κόσμου.

«Η Ελλάδα είναι σαν ένα βιβλίο γραμματικής και ένα συντακτικό για να μπορούμε να διαβάζουμε. Η Ελλάδα είναι σαν την μητέρα μας…»
Αντόνιο Ταμπούκι (Ιταλός συγγραφέας)

Η δική μου πατρίδα είναι το συντακτικό και η γραμματική του κόσμου, όπως λέει ο συμπατριώτης μου Αντόνιο Ταμπούκι. Είναι ο Αριστοτέλης και ο Σοφοκλής. Ο Ευκλείδης και ο Θουκυδίδης. Είναι ο Νεύτων και ο Σέξπιρ. Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν και η Χάνα Άρεντ. Είναι ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Φίλιπ Ροθ.

Η δική μου πατρίδα είναι η Κοζάνη, η Αλόννησος, η Σαλονίκη, ο Άθως, τα Χανιά, το Μοναστήρι, η Βιέννη, το Κάστρο του Πλαταμώνα, το Σαν Αντόνιο και το Τέτοβο. Όλοι οι τόποι που είχαν κάτι να μου πουν, όλα τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου.

Η δική μου πατρίδα έχει το Μουσείο της Βεργίνας και την πινακοθήκη Βαν Γκονγκ στο Άμστερνταμ. Έχει τον Παρθενώνα και τα σοκάκια στο Νυμφαίο Φλώρινας. Είναι και η Κωνσταντινούπολη του Παλαιολόγου και το παζάρι της Ινσταμπούλ. Είναι οι Βυζαντινές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης και το Τοπ-Καπί της Πόλης.

Η δική μου πατρίδα είναι η Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου, η Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου, το Μπεσλάν στις 5 Σεπτεμβρίου. Είναι η Παλαιστίνη και η Βαγδάτη κάθε μέρα. Είναι η Αθήνα την 21η Απριλίου και το Σαντιάγκο στις 11 Σεπτεμβρίου.

Η δική μου πατρίδα έχει χωράει πολλούς συμπατριώτες: τη Σοφία, τον Κώστα, τον Βασίλη, την Μαρίνα, τον Τοντ, τον Αχμέτ και τον Γκάζι. Τον Ιμπραχίμ, τον Μανώλη και τη Μαρία. Τον Ηλία και τη Σβετλάνα. Τον Ααρών και τον Σταμάτη. Συμπατριώτες μου είναι εκείνοι που χαμογελούν, όχι οι αλήτες που κάνουν συνανθρώπους τους να κλαίνε. Αδέλφια μου όσοι υποφέρουν, γονείς μου όσοι έκλαψαν το παιδί τους. Η δικιά μου πατρίδα δεν έχει ματωμένους μετανάστες, κλαίει για τον 20χρονο Γράμο Μπαλούσι που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει στη Ζάκυνθο.

Η δική μου πατρίδα έχει το «Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης» του Γιάννη Πετρόπουλου, το «Άξιον Εστί» του Ελύτη, την «Αμοργό» του Νίκου Γκάτσου, τους πίνακες του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, τα χαρακτικά του Έσερ. Έχει «Το φιλί» του Ροντέν και οι τοιχογραφίες της Κνωσού. Η δική μου πατρίδα έχει αιώνιες γραφές. Έχει μόνο ένα στίχο: «Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά». Έχει μόνο μια στροφή:
Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα, Ρόδο μου Αμάραντο.

Η δική μου πατρίδα παραείναι μεγάλη για να χωρέσει σε αυθαίρετες γραμμές στις οποίες κάποιοι, κάποτε συμβιβάστηκαν. Η δική μου πατρίδα δεν πετάει τίποτα από το μεγαλείο του κόσμου. Έχει «της καρδιάς το πύρωμα», είναι η Ελλάδα που τόσες φορές στην ιστορία της χώρεσε όλο τον κόσμο. Είναι η χώρα που δεν φοβάται αλλά μεγαλουργεί. Είναι η Ελλάδα όλων μας που υπήρξε -τι μεγάλη κουβέντα!- η γραμματική και το συντακτικό του κόσμου. Η κοσμοπολίτισσα που έζησε στη Μασσαλία, μεγαλούργησε στη Βιέννη, έκλαψε στη Σαλονίκη, κι αγάπησε στη Σμύρνη.

Η δική μου πατρίδα δεν είναι η καρικατούρα της Ελλάδας που δείχνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης. Δεν είναι μισαλλόδοξη, δεν είναι δυσανεκτική. Η δική μου Μεγάλη Ελλάδα αγαπά! Δεν μισεί. Είναι πατρίδα όλων εκείνων που την αγαπούν, εκείνων που νιώθουν τιμή τους να κρατούν τα σύμβολα της, είτε λέγονται Οδυσσέας Τσενάι είτε Ηλίας Ηλιάδης. Οι εχθροί της -εκείνοι οι μικρόνοες που προσπαθούν να την μικρύνουν στα μέτρα τους- είναι και δικοί μου εχθροί. Οι πολέμιοί της, εκείνοι που τυλίγονται την γαλανόλευκη και περιμένουν να πληρωθούν γι’ αυτό, πολεμούν κι εμένα. Είναι εχθροί όλων ημών των Ελλήνων…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 8.9.2004

Κι εγώ το πήρα απο το Medium.gr

“Τον αδελφό μου τον σκότωσαν στην αστυνομία”

Μιλάει στην Αυγή της Κυριακής ο αδελφός του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, του Πακιστανού μετανάστη που πέθανε στο σπίτι μετά την τετραήμερη κράτησή του στο ΑΤ Νίκαιας.

* * * * *

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο – τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.

Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.

Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.

…Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.

Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».

Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: “Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του”.

Συνεχίζει ο αδελφός του: “Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια… Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει… Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου…

Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις – τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.

Δεν θέλω τίποτα από ‘δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα ‘ευχαριστώ’ από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος”.

Που είναι η αλήθεια;

Αναφορά στο παρακάτω συμβάν έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής στις προγραμματικές του δηλώσεις. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη δήλωση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως «αστυνομικός που ακουμπά πολίτη, θα φύγει αμέσως από το σώμα», θα έχει ενδιαφέρον η συνέχεια…
Η καταγγελία από την πακιστανική κοινότητα λέει: « Την Παρασκευή 26/09/2009 στις 1:30 το βράδυ, περίπου 15 αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι όπου έμενε ο συμπατριώτης μας Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ την ώρα που κοιμόταν. Αφού ξυλοκόπησαν όσους διέμεναν στο σπίτι, τον εντόπισαν και άρχισαν να τον χτυπούν με μπουνιές και με κλωτσιές και τον έριξαν κάτω απ’ το κρεβάτι του. Τον έσυραν βίαια κρατώντας τον απ’ τα πόδια μέχρι την πόρτα του σπιτιού και συνέχισαν μ’ αυτό τον τρόπο μέχρι το αυτοκίνητο της αστυνομίας που βρισκόταν έξω, με αποτέλεσμα να χτυπά το κεφάλι του στα σκαλιά του σπιτιού. Έπειτα, τον μετέφεραν στο Α.Τ. Νίκαιας. Εκεί κρατήθηκε για 3 μέρες και, όπως ό ίδιος κατήγγειλε στους δικούς του, υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια. Κρατούνταν δεμένος με τα χέρια πισθάγκωνα και κρεμασμένος ,ενώ αρκετές φορές υποβλήθηκε σε ηλεκτροσόκ.

«Τρεις μέρες μετά τη σύλληψή του επέστρεψε στο σπίτι του φέροντας βαριά τραύματα σε όλο το σώμα. Έμεινε στο σπίτι μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 09/10, οπότε και οι συγκάτοικοί του τον βρήκαν νεκρό. Όλες τις προηγούμενες μέρες ανέφερε πως υπέφερε από πόνους, με την κατάσταση να χειροτερεύει το βράδυ της Πέμπτης 08/10. Παρά τους πόνους του, οι συγγενείς τρομοκρατημένοι από το ενδεχόμενο σύλληψης και ανάλογου βασανισμού, δίστασαν να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο ή να καταθέσουν στην αστυνομία».
Σε αντιδιαστολή με την επίσημη θέση της αστυνομίας, που στηρίζεται στη διαπίστωση του Προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής Υπηρεσία Πειραιά πως τα αίτια του θανάτου είναι παθολογικά (πνευμονικό οίδημα), οι συγγενείς και φίλοι του άτυχου μετανάστη επιμένουν πως πρόκειται για εγκληματική ενέργεια.

Για το FAQ

Έλληνας είναι εκείνος που το επιλέγει

Συνέντευξη για την Αυγή της Κυριακής με τον διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, Κώστα Γαβρά

Στο περιθώριο της συνέντευξης τύπου που παραχώρησε το Ίδρυμα Ωνάση για το Τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, το οποίο έχει αναλάβει να διοργανώσει στην Αθήνα στις 2-3 Νοεμβρίου, ο προεδρεύων του Φόρουμ Κώστας Γαβράς μίλησε στην “Αυγή” για την εμπειρία του ως μετανάστη στη Γαλλία αλλά και για το μεγάλο θέμα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

Τα πολλά λόγια και οι εισαγωγές περιττεύουν και η δουλειά του δημοσιογράφου γίνεται ευκολότερη, όταν έχεις να μιλήσεις με τον Κώστα Γαβρά. Τον διεθνούς φήμης Ελληνογάλλο σκηνοθέτη που είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτές τις ημέρες στην Αθήνα. Ζήτησα τη γνώμη του για το θέμα των μεταναστών, και με την ιδιότητα του μετανάστη, όπως ο ίδιος διευκρίνισε πως νιώθει στη συνέντευξη τύπου που προηγήθηκε.

“Το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι πλέον πολύ οξύ. Μικρή χώρα η Ελλάδα, αλλά και όχι αρκετά πλούσια ούτως ώστε να μπορεί να δεχτεί τόσο μεγάλο κύμα μεταναστών. Αυτό είναι ένα σοβαρό δεδομένο. Άλλο τόσο δεδομένο είναι, όμως, και η όχι σοβαρή αντιμετώπιση της ζωής των μεταναστών στην Ελλάδα. Μάλιστα, μπορούσα να πω πως αντιμετωπίζονται αναντίστοιχα αρνητικά σε σχέση με τον θετικό ρολό που παίζουν οι ίδιοι στην οικονομία της χώρας. Ελπίζουμε οι αποφασείς και τα ψηφίσματα, οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα που θα βγουν από το Φόρουμ, να βρουν το κατάλληλο έδαφος και να προκαλέσουν το κατάλληλο ενδιαφέρον στους κυβερνώντες. Η νέα κυβέρνηση, που τουλάχιστον σε αυτό το θέμα έχει δεσμευτεί για καινούργια πολιτική, ελπίζω να ανταποκριθεί θετικά.

Πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει και η Γαλλία με τους μετανάστες. Ειδικά με τα παιδιά. Υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια μετανάστες από τις αφρικανικές και αραβικές χώρες. Στα παιδιά αυτά, παρόλο που έχουν νόμιμα χαρτιά από τις γαλλικές αρχές, η αστυνομία και γενικά το κράτος συμπεριφέρεται πολύ άσχημα. Φαίνεται αμέσως στο πρόσωπό τους πως δεν είναι από Γάλλους γονείς και η ζωή τους είναι πολύ δύσκολη. Αλλά και τα ονόματά τους αποτελούν εμπόδιο, ειδικά όταν ψάχνουν εργασία. Άρα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το πρόβλημα είναι γενικό. Με την αίρεση, όμως, πως στην Ελλάδα είναι οξύτερο. Εδώ δεν έχουν ταυτότητα, δεν έχουν ιθαγένεια, δεν έχουν καν χαρτιά!

Ο Αυτιάς , ο Ψωμιάδης και η αποκλειστική …αρλούμπα

Διότι κύριοι, αν δεν το έχετε καταλάβει, δημοσιογραφία είναι αυτή του Αυτιά. Οικονομία …καλεσμένων σε καιρούς κρίσεις. Η αλλιώς, φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και καλά ο Κουρής δεν μπορεί να κάνει κατι διότι είναι αρκετά ασχολημένος με τις δικές του …τούμπες, ο Νίκος Χατζηνικολάου όμως, δεν εχει τον χρόνο να ρήξη μια ματιά;

Η ΕΣΡ;

Η ΕΣΗΕΑ μήπως;

υ.γ.:Το λένε και αλλού!

Στιγμιότυπα Αθηνών…| Çaste në Athinë…

Παρασκευή βράδυ στην πλατεία Ομονοίας. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς είναι κατά το ήμισυ η γνωστή: χρήστες ναρκωτικών, μικροπωλητές, πόρνες, προαγωγοί και πολλοί μετανάστες… Απόψε το βράδυ, όμως, στην «παρέα» έχουν προστεθεί και πολλοί αστυνομικοί. Νέοι στην πλειονότητά τους. Είναι μαζεμένοι στη γωνία της οδού Πανεπιστήμιου και έχουν απέναντί τους ένα μεγάλο γκρουπ καθισμένων μεταναστών. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ένας από τους αστυνομικούς φεύγει από το δικό του γκρουπ, προσεγγίζει αυτό το μεταναστών , παίρνει έναν από τον ώμο και τον παραδίδει στους συναδέλφους του. Όλοι τους φοράνε χειρουργικά γάντια…! Οι μετανάστες παραμένουν ακίνητοι. Και ξανά η ίδια διαδικασία. Ο ίδιος αστυνομικός προσεγγίζει το άλλο γκρουπ, παίρνει έναν, τον παραδίδει στους δικούς του και περιμένει σήμα. Οι απέναντι ακίνητοι! Η απόλυτη εξοικείωση του κυνηγημένου με τους διώκτες του.
Οι υπόλοιποι ατάραχοι συνεχίζουν τη δουλειά τους. Οι πόρνες, οι χρήστες ναρκωτικών, οι μικροπωλητές, οι κυρίες που προσφέρουν στους περαστικούς «ένα καλό κοριτσάκι για δυο ώρες». Με αυτούς οι αστυνομικοί (φαίνεται πως) δεν ασχολούνται…
Πρέπει να φύγω ,όμως, και κατεβαίνω να πάρω τον ηλεκτρικό. Κυρίες καλοβαμμένες και καλοντυμένες αναλύουν την (αφόρητη) κατάσταση. «Σε εμάς στη Φιλοθέη οι Αλβανοί έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Έχουν αγοράσει ένα πολυτελές κτίριο και έχουν βάλει στην ταράτσα του μια μεγάλη σημαία τους όσο είναι η δική μας στην Ακρόπολη. Μωρέ, ένας Καρατζαφέρης που τους χρειάζεται. Δώσε θάρρος στον χωριάτη και ξέρει αυτός μετά τι σου κάνει…». Λεπτομέρεια: Το κτήριο με τη μεγάλη σημαία στη Φιλοθέη, στο οποίο ανφέρεται η εν λόγω κυρία, είναι η αλβανική πρεσβεία!
Φτάνοντας κοντά στο σπίτι, μαμά ξανθιά, νέα και ωραία, κρατά από το χέρι το γιο της που μόλις έχει πάρει από βραδινό φροντιστήριο . Τον ρωτά μεγαλόφωνα: «Και ποιο είναι το επίθετό του;». «Κλάρας», απάντα ο μικρός. «Α πα πα! Δεν θα κάνεις άλλο παρέα μαζί του!» «Γιατί μαμά;» «Τι γιατί, καλέ μου; Με επίθετο Κλάρας, με Αλβανό μου μοιάζει εμένα…”.

Info: Υπολογίζεται ότι στην Κυψέλη ζουν περίπου 2.000 Αφρικανοί μετανάστες. Οι περισσότεροι κατοικούν σε ανήλιαγα υπόγεια, το ενοίκιο των οποίων κυμαίνεται μεταξύ 200 και 300 ευρώ.
Γράφτηκε για το FAQE premte në mbrëmje në sheshin e Omonias. Pamja që ndjek ndokush është pothuajse e njëjta: narkomenë, shitës ambulantë, prostituta, kapot e tyre dhe shumë emigrantë… Sonte në mbrëmje, veçse, “shoqërisë” i janë bashkuar edhe shumë policë. Të rinj, shumica e tyre. Janë të mbledhur tek cepi i rrugës Panepistimiu (Universiteti) dhe kanë përballë tyre një grup të madh emigrantësh të ulur. Kohë pas kohe, njëri prej policëve, ikën nga grupi i vet, i afrohet atij të emigrantëve, merr njërin nga supi dhe ua dorëzon kolegëve të tij. Të gjithë kanë të veshura dorashka kirurgjikale…! Emigrantët përballë qëndrojnë të palëvizur! Ambientimi perfekt i të ndjekurit me ndjekësit.
Të tjerët pa e prishur rehatin, vazhdojnë punën e tyre. Prostitutat , narkomenët, shitësit ambulantë, zonjat që ofrojnë për kalimtarët “ një vajzë të mirë për dy orë”. Me këta, policët (duket se) nuk duan të merren…
Duhet të ikë, tani, dhe zbres të marr trenin elektrik. Zonja të lyera dhe të veshura mirë, analizojnë gjendjen (e padurueshme). “Tek ne në Filothei (lagje e pasur e Athinës) shqiptarët janë përçartur krejt. Kanë blerë një ndërtesë luksoze dhe kanë vendosur në taracën e saj një flamur të madh të tyren, sa ai i yni tek Akropoli. More, një Karaxhaferis u duhet atyre, po hë. Jepi gishtin fshatarit, të të marrë dorën…”.* Hollësi: Ndërtesa së cilës i referohet zonja, me flamurin e madh në Filothei, është ambasada shqiptare!
Pak përpara mbërritjes në shtëpi, mama bjonde, e re dhe e bukur, mban nga dora të birin që sapo ka marrë nga shkolla e mbrëmjes. E pyet me zë të lartë: “Dhe si e ka mbiemrin ai?” “Klaras” i përgjigjet i vogli. “A pa pa! Nuk do bësh më shoqëri me të!” “Pse mama?” “Çfarë pse i miri im? Me mbiemër Klaras, si shqiptar më duket mua…”

Info: Llogaritet se në lagjen e Kypselit jetojnë afërsisht 2000 emigrantë afrikanë. Shumica banon në shtëpi me gjysmëdritë, ku qeraja e tyre  varion ga 200 deri 300 euro.

U shkruajt për javoren FAQ

Οι αυτόκλητοι «προστάτες» των Ελλήνων πολιτικών

Επειδή (λόγο των εισερχομένων συνδέσμων στο blog μου) διαπιστώνω ότι 1-2 πατριώτες bloggers έχουν πικραθεί πολύ με το χιούμορ μου για τους Έλληνες πολιτικούς, τους έχω μια πρόταση την οποία και ευελπιστώ να αποδεχτούν:
Κάνετε κι εσείς οσο χιούμορ θέλετε με τους Αλβανούς πολιτικούς (έτσι κι αλλιώς δίνουν τόσες αφορμές καθημερινά) και αν δεν τους γνωρίζετε, απευθυνθείτε σε μένα να σας δώσω μερικά ονόματα.
Και αντί να ζητήσετε από την …Πολιτεία(!!!) να με διώξει επειδή “κάνω χιούμορ με τους Έλληνες πολιτικούς”, αποκτήσετε κι εσείς το δικαίωμα στη σάτιρα χωρίς σύνορα.
Να είστε σίγουροι πως εγώ δεν θα …στεναχωρηθώ καθόλου!
Α, και να μην το ξεχάσω το ερώτημα: όταν εσείς αφήνετε αισχρά υπονοούμενα για τους ίδιους (!!!)πολιτικούς που εγώ απλά κάνω χιούμορ, δεν μπορεί κάποιος να ζητήσει από την πολιτεία να σας …τραβήξει λίγο το αυτάκι;

Εγώ πάντως, αν συνέβαινε αυτό, θα σας υπερασπιζόμουν. Διότι η ελευθερία του λόγου είναι θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας.
Το ξέρετε άραγε, πατριώτες;

Αλλά και οι πολιτικοί,εδώ που τα λέμε, πρέπει να σας είναι ευγνώμονες. Φαντάζεστε τώρα να μην ήσασταν εσείς και να μένανε  ορφανοί από «προστάτες» στα …πλήκτρα μου;

Δράμα φίλε,δράμα! 

Οικογενειακή ατμόσφαιρα

-Μαμά μου, η Ντορούλα μας πάει για πρόεδρος, εγώ πότε θα έχω κόμμα;
-Κουράγιο παιδί μου. Οταν χάσει και η Ντόρα με 10,5 μονάδες, θα είναι η σειρά σου.
-Μπαμπά τους ακούς;