Εντελώς τυχαία και με αφορμή ένα group για τους φίλους του ραδιοφώνου που έχω φτιάξει στο Facebook, αυτές τις ημέρες ήρθα αντιμέτωπος με μια άκρατη εκδήλωση αυτορατσισμού και αυτοπεριορισμού. Μια κοπέλα που εργάζεται ως παραγωγός σε μικρής εμβέλειας συχνότητα, και δοθέντος πως συστηθήκαμε ως συνάδελφοι ,όπως κάνω πάντα, διευκρίνισα από την αρχή και τη καταγωγή μου για αποφυγή κάθε παρεξηγήσεως.Η κοπέλα μου πρότεινε να καλέσω στους φίλους μου μια φίλη της η οποία, όπως μου είπε, είναι κι αυτή από την Αλβανία, αλλά ντρέπεται αρκετά και είναι συνεσταλμένο παιδί. Αμέσως τη κάλεσα στη λίστα φίλων μου. Πέρασαν αρκετές ημέρες και αφού την είδα online ένα πρωινό, πήρα τη πρωτοβουλία και την χαιρέτισα. Και μετά από αυτό, τη ρώτησα από πιο μέρος της Αλβανίας είναι, διαδικασία αυτή που όλοι οι μετανάστες ακλουθούμε και στο ιντερνέτ αλλά και στη καθημερινότητα μας, με την ελπίδα ότι μπορεί να βρούμε κάποιον γνωστό η έστω κοινούς γνωστούς. Είναι η αγωνία του μετανάστη για τους δικούς του και δεν αρκείται στα βασικά της γνωριμίας. Η αντίδραση της κοπέλας ήταν να αρνηθεί ότι είναι από την Αλβανία και σχεδόν να με μαλώσει που τόλμησα να τη ρωτήσω. Μετά την πρώτη έκπληξη , προσπάθησα να μάθω τι είναι αυτό που τη κάνει τόσο αρνητική και μόνο στο απλό ερώτημα της καταγωγής της, και ακόμα χειρότερα, να έχει την απότομη αντίδραση. Μου μετέφερε απλά πως, από τότε που είναι στην Ελλάδα, έχει τραβήξει πολλά λόγο της καταγωγής της(μας) και θα προτιμούσε να μην τη ξαναρωτάω για αυτό. Μάλιστα, όταν προσπάθησα με τακτ να της πω πως, όσο το κρύβει , τόσο περισσότερο αυτό αναδεικνύετε, και τότε οι φίλοι τις που τους το έχει κρύψει, θα αιφνιδιαστούν αρνητικά, επέμενε στην άποψή της για τα κακά που της είχε φέρει το γεγονός πως ήταν από την Αλβανία.” Ήρθα 5 ετών εδώ μου είπε, και ακόμα και στο δημοτικό που πήγαινα, οι φίλοι μου με δείχναμε σαν να είχα λέπρα. Δεν το άντεχα αυτό”. Με όλους τους τρόπους προσπάθησα να τη πείσω πως, όσο η ίδια επιμένει να αρνηθεί τη πατρίδα της, να μην περιμένει να τη δεχτούν οι άλλοι, άλλο τόσο επέμενε πως είναι καλά έτσι κι ότι εκεί που δουλεύει, αν έλεγε από πού είναι, δεν θα την άφηναν να περάσει ούτε τη πόρτα. Ένας άλλος τρόπος αυτορατσισμού ή κατάλοιπα μιας κοινωνίας που είναι ακόμα βαριά ασθενής;Krejt rastësisht, dhe me rastin e një grupi që kam formuar në Facebook për miqtë e radios, këto ditë, u ndesha me një rast flagrant të vetëdallimit racial dhe vetëkufizimit. Një vajzë që punon në një prej radiove të shumta të Athinës, dhe me rastin se m’u prezantua si kolege,sikurse bëj gjithmonë, qysh në fillim, sqarova për prejardhjen time, për të shmangur çdo keqkuptim. Goca më propozoi të ftoj në listën e miqve të mi, një shoqen e saj, e cila, sikurse më shpjegoi, është edhe ajo shqiptare, por i vjen turp dhe është mjaft e mbyllur. Menjëherë e ftova vajzën shqiptare në listën e miqve të mi. Kaluan disa ditë dhe, pasi e ndesha një mëngjes online,mora iniciativën dhe e përshëndeta. Paskëtaj, e pyeta krejt normalisht, nga cili vend i Shqipërisë ishte,procedurë kjo që, të gjithë emigrantët ma do mendja ndjekim, edhe në internet edhe në jetën e përditshme, me shpresën se mund të gjemë ndonjë të njohur ose akoma dhe të njohurin e ndonjë të njohuri. Është ankthi i emigrantit për të vetët, dhe nuk mjaftohet tek formalitetet e prezantimit. Reagimi i vajzës ishte të mohonte se ishte nga Shqipëria dhe, pothuajse më kritikoi për guximin që mora ta pyes! Pas befasimit të fillimit, u përpoqa të mësoj, ç’ishte ajo që e bënte kaq negative, vetëm e vetëm për faktin se e pyeta për origjinën e saj, dhe akoma më keq, arsyen e reagimit . U mundua thjesht të më shpjegojë se, qyshkur ndodhet në Greqi, ka kaluar plot vështirësi për arsye të kombësisë (tonë) dhe do të dëshironte, të mos e ripyesja për këtë. Madje, kur u përpoqa me takt ta bindë se, sa më shumë e fsheh, aq më tepër ajo del në pah, dhe atëherë, shokët e saj që ua ka fshehur , me siguri do të befasohen negativisht, këmbëngulte në bindjen e saj se, plot të keqe i pati sjellë fakti i të qënit shqiptare. “Erdha vetëm 5 vjeçe këtu-vazhdoi- dhe akoma edhe në shkollën fillore, shokët më tregonin me gisht sikur të kisha kolerë! Nuk e duroja dot”.Me të gjitha mënyrat u mundova ta bind se, sa më tepër ajo vetë, vazhdon të ndjehet ngushtë me origjinën e saj, të mos presë nga të tjerët ta pranojnë, po kaq këmbëngute se, ndihet mirë kështu siç është dhe se “atje ku punoj, nëse thosha nga jam, nuk do më linin të kapërceja as portën”! Një tjetër mënyrë vetëracizmi, apo shenjat e një shoqërie që është akoma e sëmurë rëndë?