Ενώ όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι Διεθνείς Οργανισμοί και η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ενάντια σε μια τέτοια ενέργεια, η κυβέρνηση της Αλβανίας έλαβε την απόφαση να ανοίξει τους φακέλους των συνεργαζόμενων πολιτών με το προηγούμενο καθεστώς.
Η μανία του σημερινού πρωθυπουργού να αποτάξει το κομμουνιστικό του παρελθόν (που δεν είναι ούτε μικρό δα και το ευκολότερο πράγμα), συμβάλει στο να μην υπάρχει κοινωνική ειρήνη στη χώρα. Αλλά αυτό έχει αποδεχτεί πως δεν τον ενδιαφέρει . Εξάλλου, έχει αρκετή εμπειρία από περιόδους αναταραχών και …πυραμίδων. Και μάλιστα όχι και πολύ μακρινές…
Ταυτόχρονα ,όμως, θέλει (;)και να μπει η χώρα στην ΕΕ, θέλει και σεβασμό από Διεθνείς Οργανισμούς.
Η στενοκεφαλιά που δείχνει, είναι η αλήθεια πως θα ταίριαζε πολύ σε κάποια χώρα του τρίτου κόσμου, σαν μερικές από αυτές που αποτελούν την Ισλαμική Ένωση, μέλος της οποίας είναι η Αλβανία , με πρωτοβουλία του σημερινού πρωθυπουργού της!
Άσχετα εάν στη πρόσφατη εισβολή του Ισραήλ στη μουσουλμανική Παλαιστίνη, δεν έβγαλε άχνα.
Έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να κανει μια τόσο σοβαρή κυβέρνηση. Με μικροπράγματα θα ασχολείται;
Edhe pse të gjitha forcat politike opozitare,Organizmat Ndërkombëtarë përfshi këtu dhe Bashkimin Evropian, janë kundër një nisme të tillë,qeveria shqiptare mori vendimin për hapjen e Dosjeve të qytetarëve bashkëpunëtorë me sistemin e kaluar.
Mania e kryeministrit të sotëm, të hedhë nga shpina të kaluarën e tij komuniste(që nuk është as e vogël dhe as gjëja më e lehtë), bën që të mos ketë akoma në Shqipëri paqje shoqërore.
Mirëpo kjo, është vërtetuar se nuk i intereson. Të mos harrojmë se ka mjaft përvojë nga peridha turbullirash dhe …piramidash. Madje, jo shumë të largëta.
Paralel, veçse, dëshiron(?) të hyjë vendi në familjen Evropiane, kërkon dhe respekt nga Organizmat Ndërkombëtarë!
Mendjengushtësia që tregon, është e vërteta se fare mirë mund të qe e përshtatshme për ndonjë nga vendet e botës së tretë, si disa nga ato që përbëjnë Bashkimin Islamik, anëtar i të cilit është Shqipëria me iniciativën e kryeministrit aktual!
Pavarësisht nëse në ndërhyrjen e fundit të Izraelit në Palestinën muslimane, nuk nxori as belbëzim.
Ka gjëra më shumë serrioze për të bërë, një qeveri kaq serioze. Nuk mund të konsumohet me vogëlsira.
Μηνιαία αρχεία: Ιανουαρίου 2009
Συνταγές έρωτα | Receta dashurie
Μια μελαγχολία μ’έχει πιάσει, φίλοι μου. Όχι για μένα αλλά για όλους τους παντρεμένους άνδρες της Αλβανίας.
Και πώς να μην με πιάσει;
Στην Ελλάδα, μέσα σε ένα χρόνο περίπου, αποδείχτηκε περίτρανα πως για να σε αγαπήσει η γυναίκα σου, είτε πρέπει να σε απαγάγουν, είτε να έχεις εξώγαμο. Και για να φτάσεις αυτούς τους δυο στόχους, θα πρέπει να είσαι ή εφοπλιστής, η βιομήχανος ή τραγουδιστής.
Στην Αλβανία δεν έχουμε ακόμα τόσο μεγάλους βιομήχανους (για εφοπλιστές ούτε λόγος) ενώ οι τραγουδιστές που έχουν εξώγαμα, προσέχουν πολύ τα στιγμιαία λάθη τους.
Οπότε, οι άνδρες συμπατριώτες μου, δύσκολα θα διαπιστώσουν πόσο πολύ τους αγαπάνε οι σύζυγοί τους.
Më ka kapur një melankoli, të dashur miq. Jo për mua por për të gjithë burrat e martuar të Shqipërisë.
Dhe si të mos më kap?!
Në Greqi, brenda një viti, u vërtetua plotësisht se, që të marrësh vesh nëse të do gruaja, ose duhet që të të marrin peng, ose të kesh fëmijë jashtë martese. Dhe që të arrish të kapësh këto pikësynime, duhet të jesh ose armator anijesh(pronar), ose industrialist, ose këngëtar.
Në Shqipëri nuk kemi akoma industrialistë kaq të mëdhenj(për armator anijesh as që bëhet fjalë) kurse këngëtarët, kujdesen goxha që të mos bëjnë gabime …momentale!
Kësisoj, bashkatdhetarët e mi,vështirë të konstatojnë, sa shumë i duan bashkëshortet e tyre.
Αγαπώ μια πριγκηπέσα | Dashuroj një princeshë
Ο κύριος που φιλάει το χέρι της κυρίας, είναι ο μέγιστος των συγγραφέων της Αλβανίας κι από τα μεγαλύτερα ονόματα της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας, Ισμαήλ Κανταρέ. Η κυρία που ο Κανταρέ της φιλάει το χέρι με τόση λεπτότητα, είναι η σύζυγος του γιου του εκπτώτου και αυτοανακηρυσσόμενου βασιλιά της Αλβανίας, Λέκα Ζόγκου.
Κάποτε ο Κανταρέ, υμνούσε το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα και ήταν το χαϊδεμένο παιδί της οικογένειας.
Μαζί με το χειροφίλημα, σίγουρα θα τις ζήτησε και συγγνώμη για τους λίβελους που έγραφε για την οικογένεια του “βασιλιά”, τότε που δεν μπορούσε να προβλέψει τις αναροπές που πρόεκυψαν στη πατρίδα.
Zotëria që puth dorën e zonjës së moshuar, është shkrimtari më i madh ndër shkrimtarët kontemporanë shqiptarë dhe nga emrat e dëgjuar të letërsisë botërore,Ismail Kadare. Zonja që zoti Kadare po i puth dorën me kaq delikatesë, ëshë gruaja e të birit të mbretit të vetëshpallur dhe të çkurorëzuar të shqiptarëve,Leka Zogut.
Dikur Kadareja, i thurte ditirambe sistemit të Enver Hoxhës dhe ishte i përkëdheluri i familjes.
Bashkë me puthjen e dorës, me siguri i ka kërkuar edhe të falur për fejtonet që shkruante për familjen “mbretërore”, atëherë që nuk parashikoheshin përmbysjet që erdhën në atdhe.
Αντιβιοτικά ψυχών | Antibiotikë shpirtrash
Δυο τρανταχτές ειδήσεις προέκυψαν από χθες στην Ελλάδα. Στη μια ακούσαμε πως οι έλληνες είναι πρώτοι στον κόσμο στη κατανάλωση αντιβιοτικών χωρίς συνταγή γιατρού. Και στην άλλη, δοθήκαν στη δημοσιότητα τα ονόματα ανθρώπων(;) που εμπλέκονται σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας.
Μεταξύ τους υπάρχουν γιατρός, μηχανικός, στρατιωτικός ακόμα και αρχιμανδρίτης.
Άραγε αυτοί, δεν πήραν καθόλου αντιβιοτικά ή όσα αντιβιοτικά κι αν πάρει κανείς, τη ψυχή του δεν τη γιατρεύει ποτέ;
Dy janë lajmet më të bujshme që dëgjuam dje në Greqi. Nga njëri mësuam se grekët janë të parët në botë përsa i përket konsumimit të antibiotikëve pa recetë nga mjeku. Nga tjetri, u publikuan emrat e njerzëve(?) që merrnin pjesë në një rrjet shpërndarjeje materiali të miturish, që shfrytëzoheshin për arsye seksuale.
Midis tyre gjendet mjek, inxhinier, ushtarak akoma dhe prift.
Këta vallë, nuk morën hiç antibiotikë, apo sado antibiotikë që të marrë ndokush, shpirtin nuk e shëron?!
Στιγμές μοναξιάς | Çaste vetmie
Δεν ξέρω τι σκέπτεται η γυναίκα που απεικονίζει η φωτογραφία. Θα μπορούσε ,πάντως, να είναι η μητέρα μου. Γέννησε έξι παιδια και μας μεγάλωσε με πολλές δυσκολίες με τον πατέρα μας, και κανένας δεν είναι κοντά τους. Τέτοια είναι η επιλογή τους. Υπάρχουν ώρες που κάθετε κι εκείνη έτσι. Αναπολεί εκείνες τις μακρινές στιγμές. Όταν όλοι μαζευόμασταν τα βράδια και το σπίτι τρανταζόταν από τις φωνές και τα αστεία. Και το μόνο που τη παρηγορεί είναι η προσμονή του βραδινού τηλεφωνήματος …
Nuk e di se çfarë simbolizon gruaja e fotografisë.
Mund të ishte, gjithsesi, nëna ime.
Lindi, dhe bashkë me babain tonë, rritën me gjithë ato vështirësi, gjashtë fëmijë, por asnjëri nuk është me ta.
Kjo ishte zgjedhja që bënë.
Ka çaste që rri dhe ajo kështu. Duke nostalguar ato kohët e largëta. Kur mblidheshim të gjithë në mbrëmje dhe shtëpia gumëzhinte nga zërat dhe shakatë. E vetmja gjë që e ngushëllon sot, është pritja e telefonatës së mbrëmjes…
Ελληνοαλβανική συνομωσία | Komplot shqitarogrek
Άλλη μια ελληνοαλβανική συνομωσία. Οι αλβανοί μετανάστες, σε συνεργασία με τους έλληνες αγρότες, έχουν κλείσει όλους τους δρόμους της Ελλάδας κι έχουν κόψει τη χώρα σε ….πολλά κομματάκια.;)
Μόλις το Υπουργείο Εσωτερικών, βγάλει την οδηγία για ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστών προς τις χώρες τους, αυτομάτως θα σταματήσουν και οι απεργίες.
Δεν νομίζω τώρα να πήρε καμιά ιδέα ο υπουργός και να το εφαρμόσει από αύριο διότι οι μετανάστες έχουν συνηθίσει να πάνε στη πατρίδα τους μόνο το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Κι έτσι δεν θα τσιμπήσουν. 
Një tjetër komplot grekoshqiptar. Emigrantët shqiptarë, në bashkëpunim me fermerët grekë, kanë bllokuar të gjitha rrugët e Greqisë dhe e kanë ndarë vendin në disa pjesë.;)
Sapo Ministria e Brendshme, të nxjerrë udhëzimin për lëvizjen e lirë të emigrantëve drejt shteteve të tyre,automatikisht kanë për të pushuar dhe grevat.
Nuk besoj tani, t’i kem dhënë ndonjë ide ministrit dhe të aplikojë qysh nesër udhëzimin, sepse emigrantët janë mësuar të shkojnë në atdhe, vetëm për Pashkët dhe për Krishtlindjet. Kësisoj, do t’i vejë mundimi dëm.
Ποιος σε σκοτώνει καλύτερα; | Kush të vret më mirë?
Εξιχνιάστηκε τελικα το ειδεχθές έγκλημα της Θεσσαλονίκης, όπου ένας μετανάστης εργαζόμενος σε πρατήριο βενζίνης, δολοφονήθηκε εν ψυχρό. Το θύμα, πατέρας δυο παιδιών, μολις πριν λίγο καιρό είχε χάσει και τη γυναίκα του και μεγάλωνε μόνος του τα ανήλικα παιδια. Σήμερα η αστυνομία συνέλαβε ως ύποπτο για την υπόθεση έναν ομοεθνή του άτυχου μετανάστη. Και οι δυο τους, για την ιστορία, ήταν από την Αλβανία. Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πάντως πως, καλύτερα σε σκοτώνει αυτός που σε γνωριζει καλύτερα.
U zbardh përfundimisht vrasja e Selanikut, ku një emigrant i punësuar në një pikë furnizimi me karburant, u ekzekutua me gjakftohtësi. Viktima, baba i dy fëmijëve, vetëm përpapra pak ditësh pati humbur bashkëshorten dhe rriste vetëm fëmijët e mitur. Sot policia ndaloi për çështjen një bashkatdhetar të viktimës. Të dy personat, për dijeni, ishin me prejardhje nga Shqipëria. Edhe njëherë tjetër, vihet re se, më mirë të vret ai që të njeh më mirë.
Έλλειψη ρατσισμού | Mungesë racizmi
Άλλο ένα γεγονός που συνέβη αυτές τις ημέρες, δείχνει την συμπάθεια μερικών ανθρώπων για τον συνάνθρωπο.Αλλά και την αλληλεγγύη που έχουν οι μετανάστες μεταξύ τους.
Ένας 26χρονος αλβανός, κατηγορείται πως βίασε μια κοπέλα 23 χρονών από τη Νιγηρία, στη περιοχή Πεντέλη στην Αττική.
Καμία διάκριση λόγο χρώματος και θρησκείας, όπως θα καταλάβατε.
Όπως ακριβός δεν κάνουν διάκριση και τα ζώα στη ζούγκλα.
Një tjetër ngjarje që ndodhi këto ditë, tregon simpatinë e disa njerzëve për njerëzit. Por edhe solidaritetin që kanë emigrantët me njëri-tjetrin
Një 26 vjeçar shqiptar, akuzohet se përdhunoi një vajzë 23 vjeçare nga Nigeria, në zonën e Pendelit në Atikë.
Asnjë dallim për arsye të ngjyrës dhe të fesë, sikurse konstatohet. Ashtu sikurse nuk bëjnë dallime të tilla edhe kafshët e egra të xhunglës.
Ελληνοαλβανικές ομοιότητες | Ngjashmëri grekoshqiptare
Και στην Ελλάδα και στην Αλβανία, τον τελευταίο καιρό, στην επικαιρότητα είναι η επισκέψεις των πρωθυπουργών σε γραφεία εφημερίδων. Στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός επέλεξε να κανει μια πολύ φιλική επίσκεψη στην παραδοσιακή εφημερίδα της παράταξης, τον Ελεύθερο Τύπο, όταν διαπίστωσε πως η εφημερίδα άρχισε να παίζει το παιχνίδι της ουδετερότητας, που σόκαρε τους παραδοσιακούς αναγνώστες και ψηφοφόρους της ΝΔ.
Από την άλλη, και στην Αλβανία ο πρωθυπουργός επέλεξε να επισκεφτεί την παραδοσιακή εφημερίδα της παράταξης TEMA, μολις διαπίστωσε πως αυτή άρχισε να ασχολείται σοβαρά με τη διαφθορά και να κατηγορεί κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιον τον πρωθυπουργό ως διεφθαρμένους.
Με μια μικρή διαφορά,όμως. Λόγο του φορτωμένου προγράμματος, δεν μπόρεσε να πάει ο ίδιος κι έστειλε την αστυνομία για να κλείσουν την εφημερίδα.
Si në Greqi ashtu edhe në Shqipëri, kohët e fundit, në plan të parë, erdhën vizitat e kryeminstrave në redaksitë e gazetave. Në Greqi, kryeministri zgjodhi të bëj një vizitë krejt miqësore në gazetën tradicionale të kahut politik që drejton,Eleftheros Typos, kur konstatoi se gazeta nisi të luaj lojën e neutralitetit, që shokoi lexuesit tradicionalë dhe njëkohësisht votues të Demokracisë së Re.
Nga ana tjetër, edhe në Shqipëri, kryeministri zgjodhi të vizitojë gazetën tradiconale të së djathtës “TEMA”, sapo konstatoi se ajo nisi të akuzojë pjestarë të qeverisë, por edhe vetë kryeministrin, për korrupsion. Me një dallim të vogël, veç.
Për arsye të programit tejet të ngarkuar,nuk mundi të shkojë personalisht dhe dërgoi forcat e rendit për të mbyllur gazetën.
Προετοιμασίες εξουσίας | Përgatitje për pushtet
-Κύριε Παπανδρέου, τι είναι αυτό που μας δείχνεις;
-Είναι το δώρο που μου πείρε η μαμά μου για να ασχοληθώ όταν θα γίνω πρωθυπουργός. Εμένα δεν μου αρέσει το Play Station.
-Zoti Papandreu, çfarë është kjo që po na tregoni?
-Është dhurata që më mori mami për të luajtur kur të bëhem kryeministër. Mua nuk më pëlqen të luaj me Play Station.
Η Χαμάς ή το Ισραήλ νίκησε; | Hamashi apo Izraeli fitoi?
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ για το Έθνος:
Οι Ισραηλινοί πέτυχαν να εξοντώσουν σχεδόν 500 παιδιά και εκατοντάδες άλλους αμάχους, μαζί με καμιά διακοσαριά μαχητές της Χαμάς, να ισοπεδώσουν χιλιάδες σπίτια, να βομβαρδίσουν δεκάδες σχολεία και νοσοκομεία, να γκρεμίσουν το πανεπιστήμιο, τα κτίρια του ΟΗΕ και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσαν να σκεφτούν οι σύγχρονοι «Ούννοι». Απέτυχαν όμως παταγωδώς να πλήξουν την εξουσία της Χαμάς, η οποία ήδη είναι πανταχού παρούσα και κυβερνά από την Τρίτη με εμφανή τρόπο.
Shkruan Jiorgos Delastik për gazetën Ethnos:
Izraelitët mundën të vrasin rreth 500 fëmijë dhe qindra civilë të paarmatosur,sëbashku me nja dyqind luftëtarë të Hamashit, të shëmbin mijra banesa, të bombardojnë dhjetra shkolla dhe spitale, të shëmbin universitetin, ndërtesat e OKB-së dhe çdo gjë tjetër u erdhi në mend “Unitëve” modernë. Dështuan, veç, të dobësojnë pushtetin e Hamashit, i cili është kudo prezent dhe nga e marta qeveris krejt dukshëm.
Διάλογοι πρωθυπουργών | Dialogë kryeministrash
-Κύριε Μπερίσα, πως τα έχεις καταφέρει και δεν έχεις στην Αλβανία, ούτε απεργίες, ούτε διαδηλώσεις; Είναι τόσο ευχαριστημένοι οι αλβανοί μαζί σου;
-Φίλε Κώστα. Εγώ δεν έχω διότι εσένα εδώ όλα σου τα κάνει η αριστερά και τα σινδικάτα. Εμείς δεν έχουμε ούτε συνδικάτα ούτε αριστερά στην Αλβανία. Όσοι ήμασταν κομμουνιστές, γίναμε δεξιοί. Μεταξύ μας θα δερνόμαστε τώρα;
-Zoti Berisha, si ke arritur të mos kesh në Shqipëri, as greva as demonstrata? Kaq të kënaqur janë shqiptarët me ty?
-I dashur Kostas! Unë nuk kam greva dhe demonstrata se , ty këtu, të gjitha të vijnë nga e majta dhe nga sindikatat. Ne, as sindikata kemi, as të majtë në Shqipëri. Të gjithë ata që ishim komunistë, u bëmë të djathtë.Me njëri-tjetrin do rrihemi?!
Σεξ με τον πρόεδρο | Seks me presidentin
-Νικόλα, γιατί ξοδεύεσαι με γυμνάστριες και γυμναστήρια; Εγώ σ’αγαπώ και αν δεν με ικανοποιήσεις εσύ σεξουαλικά, κάτι θα βρω. Μην ανησυχείς για μένα.
-Μα δεν το κάνω για αυτό αγάπη μου. Να ψηλώσω θέλω λίγο και να μοιάζω στον Ομπάμα. Για αυτό το κάνω.
-Nicola,pse harxhohesh me gjimnaste dhe me palestra? Unë të dua dhe, po qe se nuk më kënaq ti seksualisht,diç do gjej.Mos u shqetëso për mua.
-Po nuk e bëj për këtë, e dashura ime.Të zgjatem dua pak dhe të ngjaj me Obamën.Për këtë e bëj.
Η Σύλληψη | Arrestimi
Η περίοδος του θέρου σχεδόν τελείωνε και η φύση ολόκληρη είχε πάρει το χρώμα του άχυρου. Οι σκόνη που σήκωναν οι θεριζοαλωνιστικές κομπάιν από το στάρι που έπεφτε χύμα πάνω στα φορτηγά, ζεστό σαν ψημένο στο φούρνο, μαζί με το ντουμάνι των χωματόδρομων, κολλούσαν πάνω στα διψασμένα πλατανόφυλλα και στον ιδρώτα του προσώπου, του λαιμού και της κομποραχιάς.
Ο Σκελκίμ Μπανούσι θυμάται καλά ύστερα από τόσα χρόνια το σκηνικό εκείνης της ημέρας και θα διηγείται σήμερα τα γεγονότα σε κάποιο καφενείο στο κέντρο της Αθήνας, μέσα στη φρεσκάδα του κλιματιστικού.
Είχε μεταβεί στην Ταρανίδα με το τζιπ της Ασφάλειας μαζί με τον Αστυφύλακα Πελούμπ για να συλλάβουν τον υπεύθυνο των σιτηρών για αντικαθεστωτική προπαγάνδα. Για κάποιον ιδιαίτερο λόγο είχαν εντολή από τον Πρόεδρο της Ασφάλειας να τον συλλάβουν μέσα στο σπίτι του, μακριά από τα μάτια του κόσμου. Η ζέστα γινόταν ακόμα πιο αφόρητη για τους δυο Ασφαλίτες που ήταν υποχρεωμένοι να φορούν τα σακάκια για να κρύβουν τα περίστροφα και τις χειροπέδες.
Άφησαν το τζιπ κάτω από τον ίσκιο μιας φτελιάς μαζί με τον οδηγό και προχώρησαν με τα πόδια μέχρι το σπίτι του υποψήφιου θύματος.
Χτύπησαν την πόρτα και τους άνοιξε μια μεσόκοπη γυναίκα, καθαρή και με μια ασυνήθιστη λευκή επιδερμίδα, που δεν έμοιαζε με τις άλλες αγρότισσες.
- Θέλουμε τον Παντελή, της είπαν χωρίς να χαιρετήσουν.
- Τον Παντελή; ρώτησε ανυποψίαστη η γυναίκα. Δεν είναι εδώ, αλλά περάστε να τον περιμένετε. Θα έρθει.
Οι δυο Ασφαλίτες με κουστούμια από ακριβό ύφασμα, αλληλοκοιτάχτηκαν και ο Σκελκίμ πρόσταξε με το βλέμμα του τον αστυφύλακα Πελούμπ. «Προχωράμε!»
Μπήκαν μέσα και η γυναίκα, τους οδήγησε στο σαλόνι. Σύμφωνα με την ηλικία, εκείνη πρέπει να ήταν η μητέρα του Παντελή. Σαν να ήταν ο φύλακας άγγελος της φρεσκάδας μέσα στο πετρόχτιστο σπίτι. Οι λευκές κουρτίνες στα παράθυρα δεν επέτρεπαν τον ήλιο να μπει μέσα. Όταν τα μάτια τους προσαρμόστηκαν στο φως του δωματίου είδαν στον τοίχο κορνίζες γεμάτες με μικρές ασπρόμαυρες παλιές φωτογραφίες. Οι κορνίζες ήταν ξύλινες, βαμμένες με ένα έντονο γαλανό και από πάνω σκεπασμένες με λεπτή άσπρη δαντέλα.
Η γυναίκα τους προσέφερε νερό και γλυκό του κουταλιού. Της είπαν ότι δεν ήταν ανάγκη, αλλά εκείνη επέμενε. Αναγκάστηκαν να το πάρουν και μάλιστα ο Αστυφύλακας ανταποκρίθηκε στην ευχή του καλωσορίσματος μ’ ένα «καλώς σας βρήκαμε». Η μητέρα του Παντελή ήταν συνηθισμένη να περιποιείται τους φίλους που έφερνε ο γιος της. Ο γιος της ήταν αρραβωνιασμένος και εκείνη την περίοδο ζούσαν μέρες χαράς και έκαναν όνειρα για το μέλλον.
Ο Παντελής αργούσε. Η μητέρα του στο άψε σβήσε τηγάνισε από δυο αυγά, τους έκανε και ντοματοσαλάτα, τα έβαλε σε ένα δίσκο μαζί με ψωμί, μαχαιροπήρουνα, μισό λίτρο ρακί σε μια γυάλινη καράφα και δυο ποτήρια και τα πήγε στο τραπέζι που ήταν στρωμένο με ένα λευκό τραπεζομάντιλο. Οι Ασφαλίτες βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Αλλά, δε βαριέσαι… Όταν θα ερχόταν ο Παντελής θα του έλεγαν ότι ήταν υποχρεωμένοι να τον συλλάβουν και δεν θα του έλεγαν με αυθάδεια όπως στους άλλους εκείνο το σιχαμερό ποίημα «Στο όνομα του λαού συλλαμβάνεσαι» μαζί με το «Εμπρός να λογοδοτήσεις, εχθρέ του λαού», όπως είχαν τη εντολή από τον πρόεδρο. Έτσι κι αλλιώς δεν τους έβλεπε ο πρόεδρος. Αυτή η συμπεριφορά θα ήταν το αντάλλαγμα για την φιλοξενία της μητέρας του Παντελή.
Τους έκανε εντύπωση η καθαριότητα του σπιτιού, η τρόποι της οικοδέσποινας, ακόμα και το χτένισμα που ταίριαζε πολύ με εκείνη τη λεπτή επιδερμίδα που σχεδόν δεν την είχε δει ήλιος. Αρχόντισσα. Ζήλεψε ο Αστυφύλακας Πελούμπ όταν τη σύγκρινε με τους δικούς τους γονείς, με το δέρμα τους καψαλιασμένο από τον ήλιο και αργασμένο από τις βροχές. Ίσως αυτή η αρχοντιά να ήταν κατά βάθος και η αιτία της σύλληψης του Παντελή. Η μητέρα του Παντελή είχε αδέρφια στο εξωτερικό και κληρονομιά από τον πάτερα της. Δεν είχε χρειαστεί να δουλέψει παρά μόνο να συντηρεί το σπίτι και αυτή η ιδιαίτερη σχέση της με τον έξω κόσμο τελικά συνιστούσε μειονέκτημα – επέσυρε όχι μόνο το φθόνο των συγχωριανών με συνέπεια να πέφτουν συχνά θύμα καταδόσεων, αλλά ακόμα και τα όργανα αποκτούσαν βάσιμες υποψίες ότι τέτοιες οικογένειες σίγουρα έτρεφαν αντικαθεστωτικά συναισθήματα.
Ο Παντελής την ήξερε καλά τη θέση του γι’ αυτό και φρόντιζε να έχει με όλους καλές σχέσεις. Η μάνα του προσπαθούσε να περιποιείται όσο πιο πολύ τους φίλους του γιου της. Ο πατέρας ήταν έξω από αυτό το παιχνίδι, εργαζόταν μακριά και επέστρεφε στο σπίτι μια φορά σε δυο βδομάδες.
Οι σημερινοί μουσαφίρηδες είχαν κι αυτοί κάτι το αρχοντικό πάνω τους: ήταν καλοντυμένοι και δεν ήταν ηλιοκαμένοι όπως η πλειοψηφία των χωριατών, και επιπλέον δεν ήταν φλύαροι, ήταν κάπως ντροπαλοί και κουμπωμένοι, πολύ διακριτικοί.
Ο Παντελής αργούσε να ‘ρθει, οι Ασφαλίτες είχαν τελειώσει το φαγητό τους, είχαν πιει και το ρακί.
- Πάμε, είπε σιγά ο Σκελκίμ στον Πελούμπ. Καλύτερα να μην έρθει. Θα ήταν πια ντροπή.
Είπαν στη μητέρα του Παντελή ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν άλλο και θα έφευγαν. Η μάνα τους ρώτησε τελικά ποιοι ήταν και τι να έλεγε στον Παντελή. Της είπαν ότι θα τον συναντούσαν έξω στη δουλειά. Δεν πείραζε.
Θα προτιμούσαν να μην ξαναπήγαιναν την επομένη να τον συλλάβουν, αλλά δεν το απέφυγαν. Ο πρόεδρος τους είπε ότι αύριο έπρεπε απαραίτητα να επιστρέψουν με συλληφθέντα. Τους μίλησε αυστηρά. Δεν έπρεπε να επιστρέψουν χωρίς να εκτελέσουν το καθήκον τους. Να περίμεναν. Τόσο ανίδεοι ήταν που ούτε το ωράριο του συνεταιρισμού δεν είχαν μάθει; Αρχάριοι ήταν ή μικρά παιδιά που τα βάζουν να κάνουν αγγαρείες; Και εκείνοι, ούτε τσιμουδιά για τη φιλοξενία της μητέρας του θύματος.
Ξανά την επόμενη στην Ταρανίδα, αλλά αυτή τη φορά πήγαν δυο ώρες αργότερα, για να είναι σίγουροι ότι ο Παντελής θα είχε επιστρέψει από τη δουλειά. Ποιος ξέρει τι διάβολο θα είχε φλυαρήσει, σκεφτόταν ο Σκελκίμ για τον Παντελή. Ήξερε ότι τίποτε το σημαντικό δεν μπορούσε να πει κανείς κατά του καθεστώτος, κι ωστόσο οι φάκελοι δημιουργούνταν και, όταν χρειάζονταν διάλεγαν και φυλάκιζαν κάποιον.
Μάλλον κάτι τέτοιο συνέβαινε και τώρα. Ο πρόεδρος είχε επιστρέψει από τα Τίρανα, όπου τον είχαν καλέσει επειγόντως και, καθώς φαινόταν, υπήρχε ανάγκη για νεαρούς φυλακισμένους. Τα ορυχεία ζητούσαν έκτατο εργατικό δυναμικό, ίσως κάποιο καινούργιο συμβόλαιο να είχε συναφθεί με το εξωτερικό για εξαγωγή χρωμίου.
Ξανά η μητέρα του Παντελή τούς είπε να περάσουν και ξανά τους είπε ότι λυπόταν αλλά ο Παντελής τής είχε πει ότι θα αργούσε, αυτές τις μέρες του θέρου έμενε ως αργά στους κάμπους, ξεποδαριαζόταν πάνω κάτω.
Τους είπε να καθίσουν, εκείνοι δίσταζαν, αλλά η πείνα τους είχε θερίσει και υπέκυψαν ξανά στον πειρασμό. Σαλάτα, ομελέτα με μπόλικο τυρί και μια καράφα ρακί.
Σήμερα είχαν ξεθαρρέψει και πίνανε ελεύθερα. Τελείωσαν ολόκληρη την καράφα. Ο Παντελής αργούσε. Ξαναρώτησαν τη μητέρα του.
- Αφού σας είπα, θα αργήσει, τους απάντησε εκείνη. Άμα θέλετε να τον συναντήσετε οπωσδήποτε, θα πάτε στον Ξερόκαμπο να τον βρείτε. Εκεί θα είναι σίγουρα. Αν δεν τον βρείτε εκεί, θα σας πούνε οι εργάτες πού είναι.
- Σήκω, είπε ξανά ο Σκελκίμ. Πάμε… Δε γίνεται τίποτε.
- Και τι θα κάνουμε; Θα μας βρίσει ο πρόεδρος, είπε ο Πελούμπ.
- Θα σου πω.
Χαιρέτησαν και βγήκαν. Αυτή τη φορά χαιρετήθηκαν εγκάρδια με τη νοικοκυρά, την ευχαρίστησαν για τη φιλοξενία και ο Σκελκίμ την ευχήθηκε ό,τι το καλό για λόγου της και για το γιο της, να τον χαιρόταν στο γάμο του.
Ο Πελούμπ απορούσε.
- Εδώ παρακάτω, είπε ο Σκελκίμ όταν βγήκαν από το σπίτι, μένει ο σιδεράς του χωριού. Πάμε να συλλάβουμε αυτόν. Έχει το φάκελο στην Ασφάλεια ίσα με ένα φόρτωμα.
- Ξέρω ‘γω! Εσύ ξέρεις.
- Αμ τι! Πού να τρέχουμε να βρούμε τον Παντελή τώρα κάτω στους κάμπους. Εξάλλου, δεν πάει. Μας πιάνει το ψωμί.
Έφτασαν έξω από την πόρτα του σιδερά. Του φώναξαν. Βγήκε η μητέρα του. Ξανά τα ίδια, τους είπε να περάσουν. Όχι, της απάντησαν αποφασιστικά. Πες του να βγει έξω. Κάτι τον θέλουμε. Δεν είναι εδώ, τους είπε εκείνη. Είναι ακόμα στη δουλειά. Κάποιο σίδερο φτιάχνει για την κομπάιν.
Κατέβηκαν με το τζιπ παρακάτω και πήγαν έξω από το σιδεράδικο. Ο οδηγός τους περίμενε μέσα στο τζιπ όπως πάντα.
Ο σιδεράς περιέστρεφε το χειροκίνητο φυσερό και πυράκτωνε ένα σίδερο μέσα στα κάρβουνα. Ένας άλλος νεαρός περίμενε όρθιος.
- Ποιος είναι ο Γιάννης Μπαλάσκας; ρώτησε ψυχρά ο Σκελκίμ.
- Εγώ, απάντησε ο σιδεράς.
Το μικρό παράθυρο, γεμάτο καπνιές, έμπαζε λιγοστό φως τώρα που είχε δύσει ο ήλιος. Έφεγγε μόνο το πυρακτωμένο σίδερο. Ο σιδεράς γνώρισε τον αξιωματικό της Ασφάλειας.
- Έλα, Πελούμπ, εμπρός, πρόσταξε ο Σκελκίμ. Το καθήκον σου!
Ο Πελούμπ πλησίασε, κορδώθηκε, έβγαλε τις χειροπέδες από το ζωνάρι και φώναξε:
- Γιάννη Μπαλάσκα, στο όνομα του λαού συλλαμβάνεσαι.
- Ρίξ’ του τα σίδερα, Πελούμπ, τι περιμένεις, είπε ο Σκελκίμ από πίσω του με θεατρική φωνή.
Ο σιδεράς κιτρίνισε. Άφησε το φυσερό και άπλωσε τα χέρια να του τα δέσει ο αστυφύλακας, σαν να τον περίμενε από καιρό να έρθει. Ήταν τριπλάσιος, με πλάτες αρκούδας, αλλά δεν μίλησε.
Άνοιξαν την πόρτα του τζιπ και τον έβαλαν στο πίσω κάθισμα, στη μέση για σιγουριά.
Το τζιπ ξεκίνησε. Νύχτωνε. Οι περαστικοί στο δρόμο γνώρισαν από την πινακίδα το τζιπ της Ασφάλειας που έκανε τις συλλήψεις και έτρεχε σαν αγρίμι. Προσπαθούσαν να δουν μέσα από το τζάμι ποιον είχε φάει αυτό το απόγευμα.
Πέρασαν από τους δρόμους του χωριού αμίλητοι. Όταν βγήκαν στη δημοσιά ο Πελούμπ που σκεφτόταν ότι δεν έπρεπε να είχε γίνει η σύλληψη παρουσία τρίτων, ρώτησε το Σκελκίμ:
- Ο άλλος, μέσα στο σιδεράδικο, ποιος ήταν;
- Ο Παντελής Κονόμος.
- Μα, τότε…
- Σκάσε, ηλίθιε. Κανείς δεν ήταν. Πού να βλέπαμε μέσα στο σκοτάδι! Κεφάλια μετράμε.
Ο Γιάννης Μπαλάσκας δεν μπορούσε να καταλάβει εκείνη την ημέρα τη σημασία αυτού του διαλόγου μέσα στο τζιπ της Ασφάλειας. Την κατάλαβε όμως σήμερα, μετά από τόσον καρό, αφού εξέτισε ένα προς ένα τα χρόνια που του έριξαν. Του τα διηγήθηκε ο ίδιος ο Σκελκίμ σε ένα καφενείο της Ομόνοιας. Ήθελε να τον φτύσει, αλλά δεν είχε σάλιο. Ο Σκελκίμ τον βοήθησε να βρει δουλειά στο Δήμο όπου εργαζόταν ο ίδιος ως οδοκαθαριστής. Τώρα ο Σκελκίμ λεγόταν Παντελής Οικονόμου, είχε και Δελτίο Ομογενούς.
Για το “Δρόμο με τις Φάμπρικες”, ο Τηλέμαχος Κότσιας
Απο το βιβλίο του “Τρεις γενιές αμερικάνοι”-ΚΕΔΡΟΣ
Periudhës së korrjeve thuajse po i vinte fundi dhe e gjithë natyra kishte marrë ngjyrën e kashtës. Pluhuri që ngrinin autokombajnat tek po lëshonin grurin mbi kamionat, të nxehtë si të pjekur në qebap, me gjithë dumanin e rrugëve, ngjtej mbi gjethet e etura të rrapeve, mbi djersën e fytyrës, të qafës deri në lugun e shtyllës kurrizore.
Shkëlqim Banushi e mban mend shumë mirë mbas kaq vjetësh skenën e asaj dite dhe i tregon sot me nge ngjarjet në një kafene në qëndër të Athinës brënda freskisë së kondicionerit.
Kishte shkuar në Taranidhë me xhipsin e Degës bashkë me policin Pëllumb për të arrestuar brigadierin e drithrave, për propagandë armiqësore. Për një arsye të veçantë kishin porosi nga kryetari i Degës që ta arrestonin brënda në shtëpi, larg syve të botës. Vapa bëhej akoma më e padurushme për dy punonjësit e sigurimit që ishin të detyruar të mbanin veshur xhaketat për të fshehur revolet dhe prangat.
Lanë xhipsin me gjithë shoferin nën hijen e një vidhi dhe u ngjitën me këmbë deri në shtëpinë e viktimës.
I ranë derës të cilën u a hapi një grua e moshuar, e pastër dhe me një lëkurë tepër të bardhë që nuk ngjante aspak me fshataret e tjera.
- Duam Pandeliun, i thanë pa e përshëndetur.
- Pandeliun? pyeti pa ndonjë dyshim gruaja. Nuk është këtu, por kaloni ta prisni brënda. Do vijë.
Dy sigurimsat, me kostume prej stofi të shtrënjtë, vështruan nëjri tjetrin dhe Shkëlqimi urdhëroi me sy policin Pëllumb: “Ec para!”.
U futën brënda dhe gruaja i drejtoi për në sallon. Sipas moshës, duhej të ishte nëna e Pandeliut. Si të ishte ëngjëlli mbrojtës i freksisë së asaj shtëpie prej guri. Kurtinat e bardha të dritareve nuk e lejonin diellin të depërtonte brënda. Kur i u mësuan sytë me dritën e dhomës, panë në mur korniza me fotografi të vjetra e të vogla, bardhë e zi. Kornizat ishin prej druri, të lyera me një ngjyrë blu tepër intensive dhe të mbuluara me dantellë të bardhë.
Gruaja u çoi nga një gotë ujë dhe nga një lugë të vogël me reçel qershie. I thanë se s’qe nevoja, por ajo këmbënguli. U detyruan ta merrnin, madje polici e uroi “mirë se të gjetëm”. Nëna e Pandeliut ishte mësuar me pritjen e shokëve që i sillte i biri. Pandeliu ishte i fejuar dhe në atë periudhë përjetonin gëzime dhe thurrnin ëndërra për të ardhmen.
Pandeliu po vonohej. Nëna sa të hapësh e të mbyllësh sytë u skuqi nga dy vezë, bëri sallatë me domate, i vendosi në një tabaka bashkë me bukë e piruna, një shishe gjysmë litre raki dhe u a çoi në tavolinën e shtruar me një mbulesë të bardhë. Sigurimsat u gjetën ngushtë. Por… ç’je i marrë… Kur të vinte Pandeliu do t’i thoshnin se ishin të detyruar ta arrestonin dhe nuk do t’i drejtoheshin me arrogancë si të tjerëve duke i recituar atë vjershën e neveritshme “në emër të popullit je i arrestuar”, bashkë me atë tjetrën “ec të japësh llogari, armik i popullit”, siç e kishin porosinë nga Kryetari. Sjellja e mirë do të ishte si shkëmbim për mikpritjen e nënës së tij.
U bëri përshtyrje pastërtia, mënyra e sjelljes së zonjës së shtëpisë, madje edhe krehja e flokëve që i shkonte aq shumë lëkurës së saj të bardhë të cilën nuk e kishte parë thuajse asnjëherë dielli. Tamam zonjë. Pëllumbi ndjeu një cmirë teksa e krahasoi me prindërit e tij, me lëkurë të përcëlluar dhe të rreshkur nga dielli dhe nga shirat. Ndofta kjo lloj fisnikërie mund të ishte në thellësi edhe arsyeja që shkonin ta arrestonin Pandeliun. Nëna e Pandeliut kishte vëllezër jashtë shtetit dhe trashëgimi nga i ati. Nuk i ishte dashur asnjëherë të punonte, vetëm mbante shtëpinë, dhe kjo relatë e veçantë me botën në fund të fundit përbënte minus – ngjallte jo vetëm zilinë e fshatarëve, me pasojë të binin gjithmonë viktima spiunimesh, por krijonte edhe baza të forta për dyshime nga organet e rendit, se familje të tilla pa tjetër që ushqenin edhe ndjenja antipushtet.
Pandeliu e nuhaste pozicionin e tij ndaj dhe tregonte kujdes që ta kishte mirë me të gjithë. Nëna përpiqej t’i priste sa më mirë miqtë dhe shokët e tij, ndërsa babai ishte jashtë kësaj loje, punonte larg dhe kthehej në shtëpi një herë në dy javë.
Mysafirët e sotëm kishin edhe ata diçka të fisme: ishin veshur mirë dhe nuk ishin të përzhitur nga dielli si shumica e fshatarëve, dhe veç asaj nuk ishin llafazanë, ishin pak si të turpshëm, korrektë dhe mjaft diskretë.
Pandeliu po vonohej. Sigurimsat kishin mbaruar së ngrëni, kishin pirë edhe rakinë.
- Ikim, i tha ngadalë Shkëlqimi Pëllumbit. Më mirë të mos vijë fare. Do të ishte turp.
I thanë nënës së Pandeliut se nuk mund të prisnin më, do iknin. Nëna i pyeti më në fund se cilët ishin dhe ç’t’i thoshte Pandeliut. I thanë se do ta takonin jashtë në punë. S’ kishte gajle.
Do preferonin të mos shkonin përsëri të nesërmen për ta arrestuar, por nuk i shpëtuan. Kryetari u tha se nesër duhej të ktheheshin pa tjetër me të arrestuar. Me doemëos. U foli ashpër. Nuk duhej të ishin kthyer pa zbatuar detyrën. Të prisnin. Kaq profanë ishin sa që s’kishin mësuar as orarin e kooperativës? Fillestarë ishin apo fëmijë që i dërgojnë të bëjnë ndonjë angari? Dhe ata asnjë llaf për mikpritjen e nënës së viktimës.
Përsëri të nesërmen në Taranidhë, por kësaj rradhe shkuan dy orë më vonë, që të ishin të sigurt se Pandeliu do qe kthyer nga puna. Kush e di se ç’ dreq do ketë llapur, mendonte Shkëlqimi për Pandeliun. E dinte se asgjë serioze nuk mund të shprehte dikuah kundra pushtetit, e megjithatë dosjet krijoheshin dhe kur lindte nevoja zgjidhnin ndonjërin dhe e burgosnin.
Ndofta diçka e tillë po ndoshte edhe sot. Kryetari ishte kthyer nga Tirana ku e patën thirrur me ngut dhe, me sa dukej, kishte lindur nevojë për të burogsur të rinj. Minierat kërkonin urgjentisht fuqi puntore, ndoshta ndonjë kontratë e re mund të qe lidhur me jashtë shtetit për eksport kromi.
Përsëri nëna e Padeliut, u tha të kalonin dhe përsëri u tha se i vinte keq por Pandeliu i kishte thënë se do vonohej, këto ditët e korrjeve ngelej deri vonë fushave, i kishin rënë këmbët poshtë e lart.
U tha të kalonin, ata hezituan, por uria kishte filluar t’i grinte dhe i u dorëzuan përsëri ngasjes. Sallatë domate, vezë të skuqura me shumë djathë dhe një shishe gjysmë litroshe raki.
Sot ishin më të shpenguar dhe pinin lirshëm. E mbaruan të gjithë shishen. Pandeliu po vonohej. Pyetën përsëri nënën e tij.
- Po ju thashë pra se do vonojë, i u përgjrgj ajo. Po të doni ta takoni pa tjetër shkoni te Fusha e Thatë. Atje do jetë me siguri. Po s’e gjetët atje, do t’ju thonë puntorët se ku është.
- Çohu, tha Shkëlqimi. Shkojmë… S’ bëhet gjë.
- Dhe ç’ do bëjmë? Do na shajë kryetari, tha Pëllumbi.
- Ta them unë.
Përshëndetën dhe dolën. Kësaj rradhe u treguan të përzëmërt me zonjën e shtëpisë, e falënderuan për mikpritjen dhe Shkëlqimi e uroi për të mira, për atë dhe për të birin, ta gëzonte edhe në dasëm.
Pëllumbi çuditej.
- Këtu pak më poshtë, tha Shkëlqimi kur dolën nga shtëpia, është kovaçi i fshatit. Shkojmë të arrestojmë atë. E ka dosjen në Degë sa një mal.
- Ku di unë! Ti e di!
- E po! Ku ta gjejmë tani Pandeliun nëpër fusha. Veç asaj, s’bën. Na zë buka.
Arritën jashtë derës së kovaçit. I folën. Dolli nëna. Përsëri e njëjta skenë, i ftoi të shkonin brënda. Jo, i thanë me vendosmëri. Thuaji të dalë jashtë. E kërkojmë. S’ është këtu, u tha ajo. Është akoma në punë. Seç po rregullon një hekur për një autokombajnë.
Zbritën pak më poshtë me xhipsin dhe shkuan jashtë kovaçanës. Shoferi i priste brënda në makinë si gjithmonë.
Kovaçi rrotullonte një gjyryk dhe skuqte një hekur brënda në qymyr. Një i ri tjetër e priste në këmbë.
- Kush është Jani Ballaska, pyeti ftohtë Shkëlqimi.
- Unë, u përgjegj kovaçi.
Nga dritarja e vogël gjithë blozë hynte shumë një dritë e pakët dhe tani që dielli kishte perënduar ndriçonte vetëm hekuri ikandeshent. Kovaçi e njohu oficerin e Sigurimit.
- Ec, Pëllumb, jepi! urdhëroi Shkëlqimi. Bëj detyrën!
Pëllumbi, i u afrua, u ngreh për t’u zgjatur, nxori prangat nga rrypi dhe thirri:
- Jani Ballaska, në emër të popullit je i arrestuar.
- Hidhi hekurat, Pëllumb, ç’pret? i foli Shkëlqimi nga prapa me një zë teatral.
Kovaçi u zverdh. La dorezën e gjyrykur dhe shtriu duart që t’i a lidhte polici, si ta priste prej kohësh që të vinte. Ishte trefish nga ai, me supe si të ariut, por nuk pipëtiu fare.
Hapën portën e xhipsit dhe e vunë në sediljen e pasme, në mes për siguri.
Makina u nis. Po errej. Kalimtarët në rrugë e njohën nga targa xhipsin e Degës që bënte arrestimet, tek po rendte si bishë. Përpiqeshin të dallonin brënda xhamit se kë kishte ngrënë atë mbasdite.
- Po ai tjetri brënda në kovaçanë kush qe? – pyeti Pëllumbi Shkëlqimin.
- Pandeli Konomi.
- Po atëhere…
- Hesht, gomar. Asnjëri s’qe. Ku ta shikonim ne në atë errësirë! Koka numërojmë ne.
Jani Ballaska nuk mundi të merrte vesh atë ditë me prangat në duar kuptimin e atij dialogu brënda në xhipsin e Degës. Por e kuptoi sot, mbas kaq vitesh, mbasi i vuajti kokërr më kokërr të dhjetë vjetët që e dënuan. I a tregoi vetë Shkëlqimi në një kafene në Omonia. Donte ta pështynte, po i qe tharë goja. Shkëlqimi e ndihmoi të gjente punë në bashki ku punonte edhe vetë si pastrues. Tani Shkëlqimi quhej Pandelis Ikonomu dhe kishte Kartë Homogjeni.
Për “Rrugën e Fabrikave”,Telemak Koça
Tregim i shkëputur nga libri “Tre breza amerikanë”
Ο αστυνομικός της γειτονιάς | Polici i mëhallës
Συνελήφθη αστυνομικός , οπαδός του Παναθηναϊκού, που σημάδευε τους παίκτες του Άρη με λέιζερ. Ευτυχώς που τα λέιζερ δεν εξοστρακίζονται…
U ndalua dje një polic, tifoz i Panathinaikosit, që vinte në shënjestër futbollistët e skuadrës Aris, me rreze leizer. Shyqyr që rrezet leizer nuk bëjnë rikoshetë…
Στο Γκουντάναμο ο Μπους | Bushi në Guadanamo
-Μπαράκ, εγώ φεύγω αλλά έμαθα ότι θα κλείσεις το Γκουαντάναμο. Τόσο γρήγορα;
Ναι Τζορτζ. Πρέπει να γίνουν κάποιες τροποποιήσεις, διότι δεν θέλω όταν θα πάμε εσένα εκεί μέσα, να σε πειράζουν οι άλλοι τρομοκράτες.
-Barack, unë po iki, po mësova se do mbyllësh Guadanamon.Kaq shpejt?
-Po Xhorxh.Duhet të bëhen disa modifikme se, nuk dua, kur të shpiem ty atje, të të ngacmojnë terroristët e tjerë.
Οι bloggers πιθηκίζουν | Bloggingu, imitim majmunësh
Στη σημερινή συζήτηση που διοργάνωσε το ΙΣΤΑΜΕ με θέμα “Διαδίκτυο και νέα πρότυπα επικοινωνίας και κοινωνικής οργάνωσης”, ο εκ των ομιλητών κύριος Μίμης Σοφοκλέους, Αντιπρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής Τεχνολογικού Παν/μίου της Κύπρου, κλείνοντας την ημερίδα είπε: οι bloggers κι όσοι ασχολούνται γενικός με blogging και με το Facebook, απλά πιθηκίζουν. Ε, θα πιθηκίζουν άλλα δύο τρία χρόνια και μετά θα σταματήσουν. Κανένας δεν θα τους δωσει σημασία.
Δεν μας δόθηκε η δυνατότητα να του απαντήσουμε κι ούτε οι άλλοι δημοσιογράφοι του πάνελ είχαν κάτι να του πουν. Νομίζω ότι ο κύριος Σοφοκλέους, αν δεν πιθηκίζει με αυτή του την άποψη, απλά έχει κόμπλεξ με τους bloggers. Διότι ,αν καθόταν και διάβαζε λίγο παραπάνω και δεν απέρριπτε μετά βδελυγμίας τη νέα μορφή γραφής και διατυπώσεως δημοσίου λόγου, θα απεκάλυπτε πολύ αξιόλογες γραφές εδώ μέσα , που σίγουρα θα τον έκαναν να αναθεωρήσει.
Η άποψη του Ν.Δρανδάκη πάντως με κάλυψε: άφησέ τον να λέει, είπε, έχω ακούσει πολύ χειρότερα από αυτά. Σημασία έχει πως τα blogs, ήδη στην Αμερική έχουν παρεμβατικό λόγο. Θα συμβεί κι εδώ.
Në dialogun që organizoi sot në Athinë,Instituti i Studimeve për Zhvillim(ISTAME) me temë, “Interneti dhe mënyrat e reja të komunikimit dhe organizimit publik”, njëri prej folësve, zoti Mimis Sofokleus,zv/president i Këshillit Drejtues të Universitetit Teknologjik të Qipros, në mbyllje të konferencës tha: të gjithë ata që merren me blogs dhe përgjithësisht të angazhuarit me facebook-un, thjesht imitojnë majmunët. Kanë për të bërë majmunët dy-tre vjet të tjera e pastaj kanë do të pushojnë. Askush nuk ka për t’u dhënë rëndësi.
Nuk na u dha mundësia të përgjigjeshim në vend. Por edhe gazetarët e tjerë që ishin në panel, nuk patën diçka për të shtuar. Jam mendimit se zoti Sofokleus, nëse nuk imiton majmunët me mendimin e mësipërm, thjesht ka kompleks me ata që bëjnë blogging.Sepse, nëse i kushtonte pak kohë leximit në blogosferë, dhe nuk kundërshtonte me mllef mënyrën e re të të shkruarit dhe prezantimit publik të fjalës,do kishte zbuluar shkrues me vlera këtu mes nesh, që me siguri do ta bënin të anullonte ato ç’ka mendon.
Mendimi i bloggerit N.Drandaki, gjithsesi, më mbuloi plotësisht. Lëre të thotë, më tha,kam dëgjuar edhe më keq nga këto. Rëndësi ka që blogjet sot, në Amerikë bie fjala, janë katalizator fjale. Ka për tëndodhur edhe këtu.
Η πρώτη νίκη | Fitorja e parë
Αν θα είναι επιτυχημένος πρόεδρος ο Μπαράκ Ομπάμα, θα το δούμε στη πορεία. Το ότι δεν θα δούμε από δω και στο εξής, το απεχθέστερο πολιτικό πρόσωπο της σύγχρονης Αμερικής (κι όχι μόνο), είναι από μόνο του ως γεγονός, μια μεγάλη κατάκτηση της ανθρωπότητας.
Nëse do të jetë një president i suksesshëm Barack Obama, do ta shohim në vazhdim. Fakti që nuk do të shohim në vijim, fytyrën më të urryer politike të Amerikës kontemporane(dhe jo vetëm asaj), është në vetvete një arritje e madhe për njerëzimin.
Τελευταίο φιλί | Puthja e fundit
Update: Συνέντευξη της Leida και του Νίκου εδώ:
Προσπαθώ να μιλήσω, μα κουβέντα δε βγαίνει
Δε μπορώ να εξηγήσω, τι είναι αυτό που συμβαίνει
Ένας κόμπος με πνίγει και τα μάτια μου κλαίνε
Που τα χείλη σου ακούω πως θα φύγεις να λένε
Γνώρισα εντελώς τυχαία τη Leida. Ένα γλυκύτατο πλάσμα ,ένα θεϊκό παιδί. Από τις πρώτες κουβέντες σε γεμίζει αισιοδοξία. Υπέροχη, στα αλήθεια. Η Leida είναι από τη πόλη Αυλώνα της Αλβανίας και παίζει βιολί. Μαζί με τον φίλο της, τον Νίκο , που είναι Έλληνας, δημιούργησαν το ντουέτο που ονόμασαν NOMISMA. Το τελευταίο τους cd με τίτλο «Φως στην Αγάπη» κυκλοφορεί από την Polymusic. Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να τα ακούσουν κι εδώ, στη σελίδα τους στο Facebook. Εγώ τα άκουσα όλα τα τραγούδια τους και μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είναι υπέροχα. Κι ο Nίκος (που περιμένω να μου τον γνωρίσει η Leida) αλλά και η φίλη μου, είναι άξιοι κάθε προσοχής. Και μόνο το ότι δυο νέα παιδια, ο ένας Έλληνας κι η άλλη Αλβανίδα, άφησαν στην άκρη τα ταμπού και τις προκαταλήψεις, και δημιούργησαν μαζί μια πολύ όμορφη δουλειά, θαρρώ πως αξίζει πολλά. Μπράβο παιδια και συνεχίστε έτσι. Είστε το φως που λείπει από το σκοτάδι.
Mundohem të flas, por zëri nuk del
Nuk mundem t’a shpjegoj,atë që po ndodh
Një lëmsh po më mbyt dhe sytë më lotojnë
Nga buzët e tua “po iki” kur dëgjojnë
Update:Intervistë e Leidës dhe Nikos këtu:
Krejt rastësisht u njoha me Leidën. Një krijesë e ëmbël, një qënie hyjnore. Qysh në fjalët e para të mbush optimizëm. Me të vërtetë e mrekullueshme. Leida është nga Vlora dhe luan viloi. Bashkë me mikun e saj Niko, që shtë grek, krijuan duetin me emrin NOMISMA(monedha). CD-ja e fundit e tyre me titull “Φως στην Αγάπη-Dritë mbi dashurinë”, qarkullon në Greqi nga POLYMUSIC. Për ata që interesohen mund t’a dëgjojnë edhe këtu, në faqjen e tyre në Facebook. I dëgjova të gjitha këngët me vëmendje dhe mund t’ju siguroj se janë me të vërtetë të mrekullueshme. Edhe Niko(që pres të na prezantoj Leida) por edhe mikja ime, vlejnë me të vërtetë, çdo vëmendje. Dhe vetëm për faktin se dy të rinj, një grek dhe një shqiptare, lanë mënjanë të gjitha tabutë dhe paragjykimet dhe krijuan sëbashku një punë kaq me vlerë, mendoj se vlen për t’u shënuar. Bravo miqtë e mi dhe vazhdoni kështu. Jeni patjetër drita që mungon nga errësira.
Λόγια ενός αποτυχημένου άνδρα | Fjalët e një burri të dështuar
Το Αφγανιστάν, από χώρα των Ταλιμπάν και της Αλ Καϊντα, από μια χώρα που οι γυναίκες έχουν πετροβοληθεί στους δρόμους, έχει μετατραπεί σε μια δημοκρατία που εναντιώνεται στη τρομοκρατία και που τα νέα κορίτσια προτρέπονται να πάνε σχολείο. Το Ιράκ, από μια στυγνή δικτατορία και εχθρός της Αμερικής, έχει μετατραπεί σε μια δημοκρατική χώρα στη καρδιά του Αραβικού κόσμου και της Μέσης Ανατολής, σε μια χώρα φίλη της Αμερικής.
Όπως όλοι οι άλλοι που πέρασαν από αυτό το πόστο, κι εγώ έχω δεχτεί χτυπήματα. Υπάρχουν πράγματα που θα τα έκανα αλλιώς αν είχα μια δεύτερη ευκαιρία. Εγώ έπραξα πάντα σκεπτόμενος πως κάνω το καλύτερο για τη πατρίδα. Είναι δυνατό , όχι όλες οι αποφάσεις που πηρα να ήταν όπως έπρεπε, αλλά ελπίζω πως συμφωνείτε, όταν λεω πως ήμουν έτοιμος να πάρω αυτές τις αποφάσεις.
Afganistani prej një vendstrehimi të talibanëve dhe Al Kaidës, prej një vendi, ku gratë në rrugë janë linçuar me gurë, është zhvilluar në një demokraci, ku luftohet terrorizmi dhe ku vajzat e reja nxiten të shkojnë në shkollë. Iraku është shndërruar nga një diktaturë brutale dhe armik të përbetuar të Amerikës, në një vend demokratik në zemër të vendeve arabe dhe Lindjes së Mesme, një vend mik të Amerikës.
Sikurse të gjithë të tjerët që kanë qenë në këtë post, edhe unë kam përjetuar goditje. Ka gjëra, të cilat do t’i bëja ndryshe, po të kisha një shans të dytë. Unë kam bërë gjërat, për të cilat kam menduar se janë në interesin dhe në të mirën e vendit. Eshtë e mundur që jo të gjitha vendimet kanë qenë siç duhet, por shpresoj se jeni dakord, kur them se kam qenë i gatshëm t’i marr këto vendime.
Η Γάζα με εικόνες | Gaza me foto
Αν αντέξεις να τις δεις όλες, σχολίασε κιόλας.
Po munde ti shohësh të gjitha, mund të komentosh!
Εθελοντές στο Ισραήλ | Vullnetarë në Izrael
Γιατί έχω την εντύπωση πως, αν το Ισραήλ ζητούσε εθελοντές, οι πρώτοι που θα έτρεχαν, μπορεί και πριν από τους αμερικανούς, θα ήταν μερικοί συμπατριώτες μου;
Përse kam përshtypjen që, nëse Izraeli kërkonte vullnetarë,të parët që do rendnin, ndoshta edhe më shpejt nga amerikanët,do të qenë disa bashkëpatriotët tanë?!
Πισώπλατα εκτέλεση μετανάστη | Ekzekutim pas shpine i emigrantit
Έγκλημα, με θύμα πενηντάχρονο υπάλληλο πρατηρίου υγρών καυσίμων, σημειώθηκε τα ξημερώματα στην περιοχή Σταυρούπολης Θεσσαλονίκης και σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις το πιο πιθανό είναι ότι πρόκειται για ληστεία.
Όπως ανακοίνωσε η Aστυνομία δύο άτομα που επέβαιναν σε ΙΧ επιβατικό αυτοκίνητο λίγο μετά τις 4 το πρωί πυροβόλησαν τον 50χρονο Αλβανό υπήκοο την ώρα που γέμιζε το ρεζερβουάρ του οχήματός τους με καύσιμα. Στη συνέχεια οι άγνωστοι διέφυγαν με το αυτοκίνητο από το πρατήριο που βρίσκεται στην προέκταση Ωραιοκάστρου της περιφερειακής οδού.
Ο διευθυντής ασφαλείας Θεσσαλονίκης, ταξίαρχος Δημήτρης Παπαδόπουλος, είπε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ οι δράστες πυροβόλησαν τον 50χρονο πισώπλατα, γεγονός που αποκαλύπτει ότι ο άτυχος μετανάστης επιχείρησε να διαφύγει.
Τραγική ειρωνεία: μολις πριν λίγο καιρό, ο δολοφονημένης μετανάστης είχε χάσει και τη σύζυγό του και μεγάλωνε μόνος δυο παιδια.
Sigma Live-ΑΠΕ-ΜΠΕ
Vrasje me viktimë një pesëdhjetvjeçar, i punësuar në një qendër karburanti, ndodhi sonte në orët e para të mëngjesit në zonën e Stavrupolit në Selanik. Sipas të dhënave fillestare, bëhet fjalë për grabitje.
Sikurse njoftoi policia, dy persona të ndodhur brenda një autoveture, pak pas orës 4 të mëngjesit, shtinë mbi 50-vjeçarin shqiptar në momentin që ai po furnizonte rezervuarin e automjetit të tyre me benzinë. Pas kësaj të panjohurit u larguan me makinën nga pika e karburantit, që ndodhet në shtesën e Oreokastros, në periferi të Selanikut.
Sipas shefit të Poloicisë së Selanikut, majorit Dhimitris Papadhopulos, 50-vjeçari u qëllua pas shine nga ekzekutuesit, gjë kjo që tregon se, emigranti i pa fat tentoi të shpëtonte.
Ironi tragjike: vetëm përpara pak kohësh, emigranti i ekzekutuar pati humbur të shoqen dhe rriste vetë dy fëmijë
Χωρίς όνομα και επίθετο | Pa emër dhe mbiemër
…Οι άνθρωποι απόψε.
Η οδός Ερμού,
σαν μετανάστης χωρίς πράσινη κάρτα
μασάει τον εαυτό της….
Ο φόβος τρέμει
με ρίγη μολυσμένα,
που προκαλούν φωτιά….
Ο αέρας,
ατμός έγκυος σε φλόγες,
κινείτε σαν λάβα
πάνω στα δακρυσμένα συντρίμμια….
Άστεγες οι καρδιές
σε κρύες φράσεις πολιτικών,
ζητάνε πυροσβεστήρες πυρετών…..
Τρέχει μια φιγούρα
να κλείσει τις ανοιχτές πόρτες
και η άλλη,
να βρει το δεύτερο παπούτσι
που της λείπει…
Απόψε η Ερμού
ψάχνει ένα όνομα…!
Ερμού η Έρημο ;
δεκ.2008
Για τον “Δρόμο με τις Φάμπρικες” ο Λουάν Τζούλι
..emigrantët në rrugën “E rmu”.
Si vitrinat e thyera,
që s’shohin të verbuara…,
kalldrëmet e dyqaneve,
qajnë prej bombave lotsjellëse
të progresit.
Gojë të mbyllura dyersh,
me veshë flakë,
lëshuar prej mendeshesh përleshjesh…
Pa emër dhe mbiemer njerzit sot..
nuk flasin,
vrapojnë.
Nuk dëgjojnë..
lotojnë..
Ajri lëviz i zënë në faj ,
thithur
prej mushkrish emigranti,
akoma bosh …
Për tokë,
një emër dhe një mbiemër,
i shkelur dhe i akuzuar
për ajrin e thithur,
në ndryshkje….
3-1-09
Për “Rrugën e Fabrikave”,Luan Xhuli
Βομβαρδίστε κι εσείς το Ισραήλ | Bombardoni edhe ju Izraelin
Ενώ ο πόλεμος στη Γάζα συνεχίζεται, κάποιοι bloggers προτρέπουν τον κόσμο να καλέσει έναν τυχαίο αριθμό στη Γάζα και να δείξει την υποστήριξή του στους κατοίκους της περιοχής. Ως απάντηση σε αυτό, Παλαιστίνιοι ακτιβιστές προτείνουν τον «βομβαρδισμό» με τηλέφωνα, φαξ, email και μηνύματα, Ισραηλινών αξιωματούχων ώστε να σπαταληθεί ο χρόνος τους.
Οι bloggers υποστηρίζουν ότι το σχέδιο τους είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Αρχικά δίνουν τους κωδικούς της περιοχής: 970.828 XXXXX, 970.820 XXXXX και 970.821 XXXXX, όπου Χ προστίθενται συνολικά 5 τυχαία ψηφία. Ο blogger Mohd Khawahja από την Ιορδανία αναφέρει: «Μπορούμε να στηρίξουμε τους ανθρώπους στη Γάζα καλώντας τους και λέγοντάς τους ότι είμαστε περήφανοι για την επιμονή, γενναιότητα και αντίστασή τους εναντίον αυτής της βάρβαρης επίθεσης. Το έχω δοκιμάσει και μπορώ να σας πω ότι θέλουν πολύ να μας ακούσουν και παράλληλα να μιλήσουν σε κάποιον και αυτοί». Παράλληλα, ενθαρρύνεται η καταγραφή των συνομιλιών και η δημοσίευση τους στο ίντερνετ.
Οι Παλαιστίνιοι ακτιβιστές από τη μεριά τους, υποστηρίζουν τον πόλεμο μέσω της τεχνολογίας. Ο Haitham Sabbah αναφέρει τους στόχους αυτής της εκστρατείας: «Βομβαρδίζουμε τους Ισραηλινούς με μηνύματα, τηλέφωνα, φαξ και email κατά του πολέμου και με αντισιωνιστικά μηνύματα. Προσπαθούμε να σπαταλήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο από τον χρόνο αυτών των εγκληματιών πολέμου. Τους κάνουμε να καταλάβουν πόσο αηδιάζουμε με τις πράξεις τους και στηρίζουμε τους Παλαιστίνιους».
Άλλοι ακτιβιστές τονίζουν ότι οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι δεν πρέπει να έχουν ούτε ένα δευτερόλεπτο ελεύθερο για να απολαύσουν τη σφαγή που διαπράττουν. Αναφέρεται ωστόσο, ότι όσοι το επιχειρήσουν πρέπει να εξασφαλίσουν την ανωνυμία τους.
Απο την ιστοσελίδα tvxs
Ndërsa lufta në Gaza vazhdon, disa bloggers nxisin opinionin të bëjnë një thirrje telefonike të rastësishëm në Gaza, dhe të tregoj me këtë solidaritetin për banorët e zonës. Si përgjigje për këtë, aktivistë palestinezë propozojnë “bombardimin” me telefona,fax,e-mail dhe mesazhe të drejtuesve izraelitë me qëllim shërdorimin e kohës.
Bloggerat ,janë, të mendimit se plani i tyre është mjaft i thjeshtë sa edhe dëgjohet. Së pari japin kodet telefonike të zonës: 970.828.XXXXX,970.820 XXXXX ku X zëvendësohet me 5 numra të rastësishëm. Bloggeri Mohd Khawaja nga Jordania shprehet: “ Mundemi të mbështesim qytetarët në GAZA duke u bërë thirrje telefonike dhe duke u përsëritur se jemi krenarë për këmbënguljen, guximin dhe rezistencën ndaj sulmit barbar të ndrëmarrë kundër tyre. E kam provuar dhe jam në gjendje t’ju siguroj se e duan diçka të tillë dhe njëkohësisht , duan dhe ata të flasin me dikë” .Njëkohësisht, nxitet regjistrimi i bisedave dhe vendosja e tyre në internet.
Aktivistët palestinezë nga ana e tyre, përkrahin luftën nëpërmjet teknologjisë. Haitham Sabbah përcakton pikësynimet e një fushate të tillë: “Bombardojmë izraelitët me mesazhe , telefonata, fax dhe e-mail kundër luftës dhe me mesazhe antihebraike. Mundohemi të shpërdorojmë sa më tepër nga koha e këtyre kriminelëve të luftës. I bëjmë të kuptojmë sa shumë na pështiren veprimet e tyre dhe mbështesim palestinezët”.
Aktivistë të tjerë nënvizojnë se drejtuesit izraelitë nuk duhet të kenë asnjë sekondë të lirë që të shijojnë kasaphanën që po shkaktojnë. Sakaq ,thuhet se, kushdo që ndërmerr një nisëm të tillë, duhet të sigurojë anonimitetin.
