Προβοκάτορας ή βλάξ; | Provokator apo idiot?

Αρχιφύλακας ο οποίος υπηρετεί στο Αστυνομικό Τμήμα Αλίμου άγνωστο (;) πως και γιατί, έπαιζε «κρυφτούλι» με άνδρες των ΜΑΤ στα Εξάρχεια.
Πριν περάσουμε στο περιστατικό, πάντως, είμαι περίεργος να μάθω γιατί επέλεξε ακριβώς τα Εξάρχεια ο αστυνόμος όπως και πως του συμπεριφέρθηκαν οι συνάδελφοί του αφού των συνέλαβαν;
Οι άνδρες των ΜΑΤ βλέποντας μια πράσινη δέσμη φωτός να τους σημαδεύει, κάλεσαν ενισχύσεις και περιπολικά έκαναν την εμφάνισή τους. Ο άνδρας έφυγε προσωρινά με το αυτοκίνητό του, από το οποίο είχε αφαιρέσει τις πινακίδες και τις είχε βάλει στο πορτμπαγκάζ.

Στη συνέχεια ,όμως, επέστρεψε και συνέχισε να σημαδεύει τους άνδρες των ΜΑΤ με το λέιζερ. Ένα περιπολικό τον εντόπισε, τον σταμάτησε και έκπληκτοι οι αστυνομικοί τον άκουσαν να τους λέει, ότι είναι συνάδελφός τους. Ο 46χρονος που αντιμετωπίζει πρόβλημα με την καρδιά του, δεν φέρει όπλο, καθώς εκτελεί υπηρεσία γραφείου, ενώ αντιμετωπίζει και ψυχολογικά προβλήματα. Ερωτηθείς από τους συναδέλφους του γιατί το έκανε αυτό, απάντησε ότι το έκανε χάριν αστεϊσμού και ότι ήθελε να ελέγξει τον βαθμό ετοιμότητας και αντίδρασης των ανδρών των ΜΑΤ.

Πηγή alpha tv

Një polic që shërben në rajonin policor të Alimos (Attika Juglindore), në mënyrë të pashpjegueshme(?), luante ” kukafshehti” me forcat speciale (MAT) në Eksarhia. (Nënvizojoj këtu se, bëhet fjalë për zonën në qendër të Athinës ku  Dhjetorin e kaluar, pas vrasjes së adoleshentit Aleksandros Grigoropulos nga një polic, nisën rrëmujat e njohura me pasoja katastrofike).
Përpara se të kalojmë tek ngjarja, gjej me vend të pyes:përse pikërisht polici zgjodhi zonën në fjalë si dhe, cila ishte sjellja e kolegëve të tij pasi e ndaluan?
Forcat speciale, tek panë një dritë jeshile që i vinte në shënjestër, thirrën përforëcime. Personi iku përkohësisht me makinën e tij që i kishte hequr targat.
Pak më vonë, veçse, u rikthye dhe vazhdoi të shënonte forcat speciale me lazer. Një makinë e policisë e diktoi, dhe të habitur policët kur e ndaluan, e dëgjuan t’u depononte se ishte koleg i tyre. 46 vjeçari që është me probleme kardiologjike, nuk është i armatosur pasi kryen shërbim në zyra, paralel ka edhe probleme psikologjike. I pyetur nga kolegët e tij për arsyen e një veprimi të tillë, u përgjigj se thjesht po bënte një shaka dhe se donte të vërtetonte gadishmërinë e forcave speciale.

Οικόπεδα με θεό | Trualle me zot

Όταν οι παπάδες λένε πως είναι “απεσταλμένοι του θεού στη γη”, εννοούν πως μπορούν να αγοράσουν, να πουλήσουν, να καταπατήσουν και να κτίσουν όπου θέλουν κι όπως θέλουν στο όνομα του …κυρίου;
Kur priftërinjtë thonë se janë “të dërguarit e fuqiplotit në tokë”, nënkuptojnë se mund të blejnë, të shesin,të shkelin dhe të ndërtojnë ku të duan dhe si të duan, në emër të …zotit?

«Αριστερές» κολοτούμπες | Akrobaci të majta

Πως λέγετε αυτός που, το Δεκέμβρη καλεί τους μετανάστες “να πάνε πίσω στη χώρα τους”, ενδιάμεσα αποκαλεί μια συγκεκριμένη εθνότητα μεταναστών “μαφία” και σήμερα δηλώνει “αγανακτισμένος ως… αριστερός”(!!!) για την επίθεση στην εφημερίδα “Απογευματινή”;

Si quhet ai që, në Dhjetor ftonte emigrantët të “largohen andej nga erdhën”, përpara pak ditësh quan një komunitet të caktuar “mafie”, kurse sot deklaron i “irrituar si…progresist” për sulmin ndaj gazetës greke “Apojevmatini”?

Ποιος κυβερνάει τη Ρωσία; | Kush e qeveris Rusinë?

O πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχει μεγαλύτερη επιρροή από τον διάδοχό του,Ντμίτρι Μεντβέντεφ για τους Ρώσους,σύμφωνα με δημοσκόπηση του ανεξάρτητου ινστιτούτου Levada.
Το ένα τρίτο των Ρώσων(34%) εκτιμάει ότι η “πραγματική”εξουσία είναι στον Πούτιν,ενώ μόνο το 12% των ερωτηθέντων εκτιμάει ότι ο Μεντβέντεφ ηγείται της χώρας.
Κάποιο νέο;
Kryeminsitri i Rusisë Vladimir Putin ka influencë më të madhe nga pasardhësi i tij Dmitri Medvedev për rusët, sipas sondazhit të institutit të pavarur Levada.
Një e treta e rusëve (34%) beson se pushteti i “vërtetë” është në duart e Putin, ndërsa vetëm 12% e të anketuarve ka mendimin se vendin e udhëheq Medvedev.
Ndonjë të re?

Συνέλαβαν τον Παλαιοκώστα | Arrestuan Paleokostën

Μεταμφιεσμένος σε πρώην υπουργό, βρέθηκε στα χέρια των αστυνομικών στο Τέξας. Το δελτίο τύπου των σερίφηδων ανέφερε πως είχε πάει να απαγάγει τον Τζορτζ Μπους και να τον πάει στο Λευκό Οίκο. Διότι πέρασε από κι η υπουργός εξωτερικών μιας ευρωπαϊκής χώρας και έπεσε σε μελαγχολία που δεν είδε στην αυλή το κακομούτσουνο προεδρικό σκυλάκι που έμοιαζε τόσο πολύ με τον ιδιοκτήτη του.
Η φωτογραφία είναι μια αποκλειστικότητα του Dr.Seeng

I maskuar si ish-ministër,u gjend në duart e policisë në Teksas. Deklarata për shtyp e sherifëve, nënvizon se pati shkuar me qëllim për të rrëmbyer Xhorxh Bushin dhe t’a çonte në Shtëpinë e Bardhë. Pasi kaloi andej Ministrja e Jashtme e një shteti evropian dhe ra në melankoli që nuk pa në avlli qenin e shpifur presidencial i cili i ngjante kaq shumë të zotit.

Αξιοθρήνητοι | Për mëshirë

Όσο αισχρό, απάνθρωπο και φασιστικό είναι να ρίχνεις μια χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών, άλλο τόσο φασιστικό είναι να ρίχνεις μολότοφ σε εφημερίδα. Μαγκιές τέτοιου τύπου, είναι απλά αξιοθρήνητες.

Aq sa është çnjerëzore, brutale dhe fashizëm të hedhësh një granatë në Strehën e Emigrantëve,po kaq fashisëm është të sulmosh nj gazetë me molotof. Pehlivanllëqe të këtij tipi, janë thjesht për mëshirë.

Οι αναμένοντες το αίμα | Pritësit e gjakut

Ακόμα και μετά τη χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών, που απλα από τύχη δεν θρηνήσαμε νεκρούς, μερικοί συνεχίζουν να θέλουν κανονικό αίμα από μετανάστες.
Αυτή τη φορά ,όμως, όχι από όλους τους μετανάστες.
Θέλουν συγκεκριμένα από τους αλβανούς μετανάστες. Και μάλιστα ,αυτή τους την επιθυμία τη λένε και δημόσιος, αποκαλώντας τους Αλβανική μαφία. Το γράφουν στα δικά τους blog.
Είναι οι ίδιοι που μελαγχόλησαν που δεν ήταν ο μετανάστης από την Αλβανία αυτός που έριξε βιτριόλι στη Κούνεβα.
Όχι φυσικά πως τους ενδιαφέρει η Κούνεβα.
Είναι οι ίδιοι που αν σκοτωνόταν κάποιος προχθές βράδυ στα Εξάρχεια, θα γράφανε πάλι τα «αριστερά και προοδευτικά» τους κηρύγματα. Όταν όμως έχουν απέναντί τους μια συγκεκριμένη εθνότητα, ξυπνάνε μέσα τους άλλα ένστικτα…

Akoma edhe pas granatës që u hodh parëmbrëmë në Strehën e Emigrantëve në Eksarhia në Athinë,që vetëm për fat të mirë nuk patëm të vdekur, disa vazhdojnë të kërkojnë gjak emigrantësh. Kësaj here, veç, jo nga të gjithë emigrantët.
Duan pikërisht nga emigrantët shqiptarë. Madje, këtë dëshirë të tyre, e thonë edhe publikisht, duke i quajtur ata “mafia shqiptare”. E shkruajnë në blogjet e tyre.
Janë të njëjtët që ranë në melankoli ngaqë nuk ishte emigranti shqiptar që u ndalua pardje, autori i sulmit me acid ndaj emigrantes bullgare,Kuneva.
Natyrisht, jo nga interesi për Konstandinën.
Janë të njëjtët që, nëse nga sulmi tek Streha në Eksarhia, kishte të vdekur, do qenë të parët që do trumbetonin ndjenjat e tyre “të majta dhe progresiste”. Mirëpo, kur përballë tyre kanë një kombësi të caktuar, zgjohen brenda tyre të tjera instikte.

Ο Παλαιοκώστας πρωθυπουργός | Paleokosta kryeministër

Διότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα τα καταφέρει περίφημα στις δυσκολίες. Ακόμα και κλεισμένος σε κλουβί να είναι, θα βρει έναν συνεργό, ακόμα κι αλβανό, και θα αποδράσει. Ο κανονικός Κώστας, με τόσους συνεργούς δίπλα του, δεν μπορεί να γλιτώσει την Ελλάδα από τη κρίση.

Sepse tashmë, asnjë dyshim nuk ka se, ka për t’ia dalë mbanë çdo vështirësie.Edhe i mbyllur në kafaz të jetë, ka për të gjetur një aleat,qoftë dhe shqiptar,dhe do çlirohet. Ndërsa origjinali Kostas, me kaq aleatë përreth, nuk po mundet të shpëtojë Greqinë nga kriza.

Βρείτε τον ένοχο | Gjeni fajtorin

Στο τσακ γλιτώσαμε νέο κύμα χλευασμού και λασπολόγισεις των μεταναστών. Αφέθηκε ελεύθερος ο μετανάστης που ανακρίθηκε για την επίθεση στη Κούνεβα. Ευτυχώς για όλους μας, λέω εγώ. Και δυστυχώς για τα “βαμπίρ”!

Vetëm për pak kemi shmangur një valë të re baltëhedhjeje dhe fyerjee të emigrantëve. U la i lirë pa kushte emigranti që u mor në pyetje sot për sulmin me acid ndaj emigrantes bullgare Konstandina Kuneva në Athinë.
Fatmirësisht për të gjithë ne. Dhe fatkeqësisht për të gjithë vampirët.

Οι κυνηγοί των μεταναστών | Përndjekësit e emigrantëve

Τελικά συνέβη αυτό που πολύ το περίμεναν και μερικοί το είχαν … προαναγγείλει. Στα γεγονότα του Δεκεμβρίου, ανάμεσα στη κοινότητα τον bloggers και των δημοσιογράφων, υπήρξε ένας ιδιότυπος συναγωνισμός.
Από τη μια, γνωστοί bloggers(που μάλιστα το παίζουν και αριστεροί)με κάθε τρόπο ήθελαν να αναμείξουν τους μετανάστες στα γεγονότα. Τόσο έντονα μάλιστα που, ακόμα και φυλλάδια τυπωμένα στα αλβανικά που στην ουσία ήταν αντιγραφή φυλλαδίων των ελληνικών συνδικάτων, τα παρουσίαζαν ως …προκηρύξεις αλβανών μεταναστών! Κάποιος δε, έκανε φιλότιμη προσπάθεια να πείσει κόσμο πως κι εγώ είμαι ένας από αυτούς που τύπωνα φυλλάδια!
Από την άλλη, τηλεοπτικό κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας, με δυο συγκεκριμένους δημοσιογράφους ως καμικάζι, με κάθε τρόπο προσπαθούσε να αναμείξει τους μετανάστες στα επεισόδια.
Κι έτσι φτάσαμε στο χθεσινό σημείο. Που μόνο από καθαρή τύχη δεν θρηνήσαμε πολλά θύματα. Άραγε, πως θα νιώσουν οι κύριοι αυτοί που ουσιαστικά όπλισαν το χέρι των δραστών με τη χειροβομβίδα;
Përfundimisht ndodhi ajo që disa e prisnin dhe disa të tjerë e patën …paralajmëruar. Në ngjarjet e Dhjetorit, midis gazetarëve të mirëfilltë dhe bloggistëve, lindi një konkurrencë e pashpallur.
Nga njëra anë bloggeristë të njohur(ndokush i shtirur edhe si progresist), me çdo mënyrë kërkonin të përzienin edhe emigrantët në ngjarje. Kaq shumë madje saqë, akoma dhe trakte të shkruara në shqip, që në substancë ishin kopje të fletushkave që shpërndanin sindikatat greke, i paraqitën si trakte të emigrantëve shqiptarë që kërkonin hakmarrje! Veç kësaj, njëri prej këtyre, bëri të gjitha përpjekjet për të bindur edhe të tjerë se, edhe unë isha njëri prej autorëve të trakteve.
Ndërkohë, njëri nga kanalet televizive greke me sinjal panhelenik, me dy gazetarë të posaçëm në rolin e “kamikazëve”, me çdo mënyrë përpiqej të paraqeste emigrantët si shkaktarë të rrëmujave.
Dhe kështu arritëm në ngjarjen e djeshme. Ku vetëm për koincidencë, nuk patëm një mori viktimash. Vallë, si ndihen zotërinjtë në fjalë që, në të vërtetë janë ata që armnatosën dorën e autorëve me granatën?

Βόμβα στους μετανάστες | Bombë emigrantëve

Χτες το βράδυ 24/2/09 στις 10:05 «άγνωστοι» πέταξαν χειροβομβίδα στο Στέκι Μεταναστών που βρίσκεται στην οδό Τσαμαδού στα Εξάρχεια (στον ίδιο χώρο στεγάζονται και τα γραφεία του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα). Εκείνη την ώρα το Στέκι ήταν γεμάτο κόσμο μιας και είχε ανοιχτή εκδήλωση ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης και συνεδρίαζε το συντονιστικό της οργάνωσης. Η επίθεση δεν είχε θύματα από καθαρή τύχη δεδομένου ότι η χειροβομβίδα δεν μπόρεσε να σπάσει το διπλό τζάμι του παραθύρου, έκανε γκελ, και τελικά έσκασε στη ζαρντινιέρα που βρίσκεται μπροστά στο κτίριο.
Απο το indy.gr

Dje në mbrëmje, 24/2/2009 në orën 22:05, të panjohur hodhën një granatë dore në Strehën e Emigrantëve që ndodhet në rrugën Tsamadhu në Eksarhia në Athinë(në të njëjtat ambiente ndodhen edhe zyrat e Rrjetit për të Drejtat Politike dhe Shoqërore). Në kohën e sulmit Streha ishte e mbushur me njerëz, për shkak të një konference të hapur të Lidhjes së Refuzuesve të Shërbimit Ushtarak si dhe bëhej mbledhja e organit koordinues të Strehës.
Sulmi nuk pati të dëmtuar vetëm për koincidencë, po të marrim parasysh faktin që granata nuk mundi të përshkonte xhamin e dyfishtë të dritares, bëri rikoshetë, dhe përfundimisht shpërtheu në saksinë e betonit që ndodhet përpara ndërtesës.

Ριζάι ο εγκέφαλος | Truri ishte Rizaj

Το αποκάλυψε ο ANT1. Άρα, άλλη μια φορά αποδεικνύεται η συνεισφορά των αλβανών στην Ελλάδα. Και όχι μόνο αυτό αλλά, ο συμπατριώτης μας δεν επιζητά καν μερίδιο στη δόξα. Ούτε ένα group δεν έχει δημιουργηθεί για αυτόν στο Facebook. Ενώ για τον Παλαιοκώστα ένας χαμός γίνεται.
E zbuloi ANT1. Pra,edhe njëherë tjetër vërtetohet kontributi i shqiptarëve në Greqi. Dhe jo vetëm kjo por, bashkëkombasi ynë, nuk kërkon pjesë nga lavdia. As edhe një grup i vetëm nuk është krijuar deri tani në Facebook për të. Kurse për Paleokostën po bëhet nami.

Ελικόπτερο ή τανκς; | Helikopter apo tanks?

Πάντως, εγώ νομίζω πως ο Βασίλης Παλαιοκώστας κι ο Αλκέτ Ριζάϊ, για να είναι σίγουροι ότι δεν θα τους πιάσουν ποτέ, πρέπει να μείνουν στην Αθήνα. Η τουλάχιστον ότι δεν θα τους πιάσουν σύντομα. Το ίδιο δεν είχε κανει κι ο Ράντοβαν Κάρατζιτς; Στη πρωτεύουσα καθόταν και τον ψάχνανε σε λαγούμια.
Αλλά προς θεού παιδια, μην πάτε στην Αλβανία. Εκεί δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα να φύγετε με ελικόπτερο αν σας πιάσουν. Ακόμα δεν νοικιάζουν. Μόνο αν σκοπεύετε να αποδράσετε με κάνα τανκ. Από αυτά εύκολα θα βρείτε. Όλο και κάτι θα έχει μείνει από το ’97, για να σας διευκολύνει.

Gjithsesi, jam i mendimit se Vasilis Paleokostas dhe Alket Rizaj, që të jenë të sigurtë se nuk kanë për t’i kapur kurrë, duhet të qëndrojnë në Athinë. Ose të paktën se, nuk kanë për t’i kapur shpejt. Të njëjtën gjë, nuk kishte bërë edhe Radovan Karaxhiçi?! Në Beograd qëndronte dhe e kërkonin nëpër strofka.
Mirëpo, për emër të zotit djema, mos shkoni në Shqipëri. Atje nuk keni asnjë shanc për të ikur me helikopter po qe se ju kapin. Nuk jepen akoma me qera. Vetëm nëse keni ndërmend të dezertoni me ndonjë tank. Nga këta, lehtë mund të gjeni. Patjetër që do ketë ngelur tek-tuk ndonjë nga ‘97 për t’iu ardhur në ndihmë.

Το παράδειγμα Παλιοκώστας- Ριζάϊ | Shembulli Paleokostas-Rizaj

Και μετά λέει, το ελληνικό και το αλβανικό κράτος, δυσκολεύονται να βρουν κοινά σημεία προσέγγισης, σε πολλά ζητήματα. Αν τα δυο γειτονικά κράτη, αντέγραφαν απλά την αγαστή συνεργασία των Παλαιοκώστα και Ριζάϊ, οι σχέσεις τους …θα πετούσαν στη κυριολεξία.

Dëgjon pastaj se, shteti grek dhe ai shqiptar, vështirësohen të gjejnë gjuhë të përbashkët, në mjaft probleme. Nëse të dy shtetet fqinjë, kopjonin thjesht taktikën perfekte të Vasilis Paleokostas dhe Alket Rizajt(që përherë të dytë ikën nga burgu me helikopter), do t’i kishin dhënë krahë të vërtetë bashkëpunimit!

Όταν το κράτος πουλάει το μέλλον!

Αφορμή γι’ αυτό το ρεπορτάζ πήραμε από την τελευταία υπουργική απόφαση της 27 Ιανουαρίου, που καθορίζει τα δικαιολογητικά που χρειάζεται ένας νέος μετανάστης-παιδί της δεύτερης γενιάς, για να πάρει την άδεια τού επί μακρόν διαμένοντος. Δηλαδή τα δικαιολογητικά των παιδιών που οι γονείς τους είναι μετανάστες στην Ελλάδα αλλά αυτά τα ίδια έχουν την Ελλάδα ως πρώτη τους χώρα και δεν γνωρίζουν άλλη πατρίδα.
Η απόφαση, εκτός των άλλων παραλογισμών και της αδιαφορίας που για μια ακόμα φορά δείχνει η πολιτεία για περίπου 250.000 συμπολίτες μας, αναφέρεται και στο χρηματικό χαράτσι το οποίο πρέπει να καταβάλει ο ενδιαφερόμενος να αποκτήσει την άδεια.

900 ευρώ παράβολο θα πρέπει να πληρώσει κάθε παιδί όταν θα φτάσει τα δεκαοκτώ του χρόνια και θα χρειαστεί με αυτό τον τρόπο να αγοράσει, στην ουσία, την παραμονή του σε μια χώρα που απλά του δείχνει έτσι πως δεν τον θεωρεί το ίδιο με τον χθεσινό συμμαθητή του.

Εμείς πήγαμε στο 2ο ΕΠΑΛ Γαλατσίου και μιλήσαμε με παιδιά αλλά και καθηγητές. Από το σύνολο των 196 μαθητών του 2ου Επαγγελματικού Λυκείου Γαλατσίου (ενώ συγκεκριμένα στοιχεία για όλα τα σχολεία δεν μπορέσαμε να βρούμε αν και το προσπαθήσαμε), το 55% προέρχονται από τη λεγόμενη δεύτερη γενιά. Είναι δηλαδή παιδιά που είτε έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα (η πλειονότητα) είτε έχουν έρθει από τις πατρίδες τους σε πολύ μικρή ηλικία και, σε κάθε περίπτωση, έχουν περάσει από το δημοτικό και το γυμνάσιο σε ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Από το σύνολο αυτό, το 45% προέρχεται από την Αλβανία και το άλλο 10% από όλες τις άλλες κοινότητες των μεταναστών.

Όπως μας λέει ο λυκειάρχης, κύριος Σεραφείμ Κερασιώτης, «ουδέποτε είχαμε προβλήματα στο σχολείο μας σε ό,τι αφορά την παρουσία των παιδιών, λόγω της καταγωγής τους. Εκείνο που εμάς μας έχει απασχολήσει και έχουμε προσπαθήσει να βρούμε πάντοτε τη λύση, είναι τα απαιτούμενα για την εγγραφή δικαιολογητικά των παιδιών που οι γονείς τους προέρχονται από χώρες που βρίσκονται και πολύ μακριά από την Ελλάδα και σε πόλεμο ή σε άλλες φυλετικές διενέξεις.

Φέρνω ως παράδειγμα μια μαθήτρια της πρώτης τάξης μας, τη Aisha, οι γονείς της οποίας κατάγονται από τη Σιέρα Λεόνε. Η Aisha έχει έρθει στην Ελλάδα με τους γονείς της σε πολύ μικρή ηλικία. Ως εκ τούτου, δεν έχει ούτε πιστοποιητικό γέννησης ούτε ληξιαρχική πράξη γέννησης στην Ελλάδα. Αλλά ούτε κι από την πατρίδα της έχει και να αποκτήσει, έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, δεν μπορεί ούτε την ελληνική υπηκοότητα αλλά ούτε και να πάρει την υπηκοότητα των γονέων της, λόγω του εμφυλίου πολέμου που διεξάγεται εκεί. Εμείς δεν έχουμε φέρει εμπόδιο στο παιδί, αλλά κάποια στιγμή, κι εφόσον το κοριτσάκι σε δυο-τρία χρόνια θα ενηλικιωθεί, θα πρέπει αυτό το ζήτημα να λυθεί».

Η καθηγήτρια της χημείας κυρία Κυττάνη μάς λέει, από την πλευρά της, πως «στα πρώτα χρόνια που ήρθαν οι μετανάστες και κατ’ επέκταση και οι μαθητές-παιδιά μεταναστών, αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση, και κυρίως για τα παιδιά από την Αλβανία, λόγω του ότι εδώ από την αρχή η πλειονότητα των μαθητών μας ήταν από τη γειτονική χώρα, είχε να κάνει με το πολύ καλό επίπεδο στα μαθηματικά. Αλλά και με την αξιοπρόσεκτη πειθαρχία τους. Ειδικά στα μαθηματικά, όμως, είχαμε αιφνιδιαστεί ευχάριστα όλοι οι καθηγητές».

Συνήθως στα ΕΠΑΛ πάνε παιδιά με χαμηλούς βαθμούς από το γυμνάσιο με σκοπό να αποκτήσουν ένα πτυχίο και να βγουν στην αγορά εργασίας σύντομα. Λίγοι γνωρίζουν πως και από τα ΕΠΑΛ ο μαθητής έχει τη δυνατότητα να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις και να περάσει στα ΑΕΙ. Ταυτόχρονα με το απολυτήριο έχει και ένα επαγγελματικό πτυχίο από τα δεκαοκτώ του χρόνια, ανάλογα με αυτό που έχει επιλέξει να ακολουθήσει στα χρόνια της φοίτησής του.

Τα παιδιά των μεταναστών, βέβαια, το επέλεγαν και το επιλέγουν πάντοτε με γνώμονα την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, μας λένε οι καθηγητές. Ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ακόμα οι γονείς τους δεν είχαν αποφασίσει πού θα μείνουν τελικά και πόσα χρόνια θα μείνουν στην Ελλάδα.

“Εμείς, σαν σχολείο, κι εγώ προσωπικά”, μας λέει ο κύριος Κερασιώτης, έχουμε θέσει το θέμα της γλώσσας των παιδιών που έρχονται από ξένες χώρες. Για εμάς αυτό είναι, αν θέλετε, και το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ένα παιδί που έρχεται σε μικρή ηλικία με τους γονείς του από άλλη χώρα, ακόμα όμως και ένα παιδί που γεννιέται εδώ, αντιμετωπίζει σοβαρότατο εμπόδιο στη γλώσσα. Ακόμα και ελληνικά να μιλάνε οι γονείς του στο σπίτι, που δεν είναι και τόσο συνηθισμένο, αλλά και δεν πρέπει, διότι πρέπει να διατηρήσουν τη μητρική τους γλώσσα και να την μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους, είναι φυσιολογικό να μην είναι στο επίπεδο που να μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά όσον αφορά τα ελληνικά που τα παιδιά διδάσκονται στο σχολείο. Άρα τα παιδιά αυτά μειονεκτούν στην αρχή έναντι των συμμαθητών τους.

Θα έπρεπε γι’ αυτό το σκοπό, και λόγω του αριθμού των μαθητών που, αν πάρουμε ως παράδειγμα το δικό μας σχολείο, αποτελούν τη πλειονότητα, να υπάρχει ειδική μέριμνα από το υπουργείο Παιδείας, για να μην δημιουργούμε στην ίδια τάξη μαθητές δύο ταχυτήτων.

Έτσι, εγώ ο ίδιος έχω ζητήσει αρμοδίως με παρέμβαση μέσω της ΟΛΜΕ, όπου ήμουν χρόνια στο Δ.Σ., να μπορούν τα παιδιά των μεταναστών, κυρίως αυτά που σχηματίζουν μια οντότητα, και αναφέρομαι συγκεκριμένα στους μαθητές από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία και τη Ρωσία, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία, να έχουν τη δυνατότητα, μέσω δασκάλων από τη χώρα τους, κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με τη χώρα προέλευσης των μαθητών στα πρότυπα που ακολουθεί η Ελλάδα σε χώρες που υπάρχουν Έλληνες ομογενείς, να διδάσκονται τουλάχιστον ως ξένη γλώσσα και τη γλώσσα των γονέων.

Μην έχοντας καλή γνώση της γλώσσας που μιλούν οι γονείς τους, δεν έχουν και καλή γνώση της γλώσσας που διδάσκονται στο σχολείο. Δεν αφομοιώνουν εύκολα έννοιες και φράσεις από την ύλη, διότι τα ακούνε πρώτη φορά στο σχολείο και το περιβάλλον τους δεν είναι σε θέση να τα βοηθήσει παραπέρα”.

Όση ώρα μιλάμε με τον διευθυντή και τους καθηγητές του σχολείου, στο προαύλιο παίζουν ποδόσφαιρο 10-15 αγόρια. Τους διακόψαμε για λίγο για να μάθουμε λίγα πράγματα παραπάνω γι’ αυτούς.

Τους ρωτάμε για τον λόγο που επέλεξαν το ΕΠΑΛ και δεν πήγαν σε Γενικό Λύκειο. Οι απαντήσεις, όπως είναι φυσικό, είναι διαφορετικές. Κυρίως, όμως, συγκλίνουν στην άποψη της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Η Aisha από τη Σιέρα Λεόνε, μάλιστα, μας λέει πως θέλει να γίνει νοσοκόμα και ο πιο γρήγορος δρόμος είναι το ΕΠΑΛ. Αυτό που αποκομίσαμε πάντως από τις συζητήσεις με τα παιδιά, είναι η αγωνία για το αύριο, που για τους περισσότερους είναι πολύ κοντά, και η απορία που η πολιτεία δεν τους αντιμετωπίζει ως νέους, αλλά ως μετανάστες. Που στην πραγματικότητα δεν είναι.

Κυριακάτικη Αυγή 22/02/2009

Μια πατρίδα για τον μικρό Βασίλη !

Ο Βασίλης είναι μαθητής της τρίτης δημοτικού στον Πύργο της Ηλείας. Οι γονείς του, ο Simon και η Danijela είναι έμποροι. Γυρίζουν όλες τις περιοχές της Ηλείας και πουλάνε την πραμάτειά τους. Υπάρχουν μέρες που φτάνουν και πιο μακριά. Στην Τρίπολη ή στη Σπάρτη.

Μέχρι εδώ, τίποτα αξιοσημείωτο δεν συμβαίνει. Αυτό που είναι διαφορετικό, όμως, είναι η ιστορία αυτής της ξεχωριστής οικογένειας. Διότι η αλήθεια είναι πως δεν μοιάζει και με πάρα πολλές η οικογένεια του Βασίλη.

Ο πατέρας του φίλου μας είναι Νιγηριανός. Ήρθε στην Ελλάδα πριν δώδεκα χρόνια και εγκαταστάθηκε στην πρωτεύουσα του νομού Ηλίας. Εκεί γνώρισε τη γυναίκα της ζωής του. Κι αυτή μετανάστρια. Αλλά όχι από την Νιγηρία. Ούτε καν από την Αφρική. Η όμορφη κα χαμογελαστή Danijela ήρθε στην Ελλάδα σχεδόν την ίδια εποχή με τον μετέπειτα άνδρα της, από το κοντινό Βελιγράδι. Μια πανέμορφη Σέρβα, που παντρεύτηκε έναν έγχρωμο νεαρό, και μαζί δώσανε όρκους αιώνιας αγάπης. Κι η αγάπη αυτή καρποφόρησε, φέρνοντας στη ζωή τον μικρό Βασίλη.

Τους συνάντησα στον Πύργο, οπού μιλούσαμε σε ημερίδα για θέματα μετανάστευσης. Εκεί γύρω οι μετανάστες είναι πολλοί και από πολλές χώρες. Κυρίως απασχολούνται ως αγρότες γης. Εξάλλου η Μανωλάδα δυο βήματα είναι από την πόλη. Εκεί που, τη χρονιά που πέρασε, οι μετανάστες ήρθαν στην επικαιρότητα με τραγικό τρόπο. Την μάθαμε όλοι από τις φράουλες της οργής. Από τις απάνθρωπες και σχεδόν δουλικές συνθήκες εργασίας των μεταναστών.

Εκείνος που μου τράβηξε εξαρχής την προσοχή ήταν ο Βασίλης. Όταν μιλούσαμε στο Δημαρχιακό Μέγαρο, ήταν στην αίθουσα μαζί με άλλα παιδιά μεταναστών και τους γονείς τους. Μια από τις λίγες περιπτώσεις που οι μετανάστες είναι παρόντες όταν μιλάνε γι’ αυτούς. Και μάλιστα με τα παιδιά τους. Σπάνιο αλλά και ενθαρρυντικό γεγονός.

Οι διοργανωτές μεταξύ άλλων είχαν πρωτοτυπήσει και σε κάτι που τράβηξε την προσοχή μας. Αντί για το συνηθισμένο βραδινό δείπνο με έτοιμα φαγητά από κάποιο catering, που σε τέτοιες περιπτώσεις είναι και το συνηθέστερο, είχαν καλέσει τους μετανάστες, απ’ όλες τις κοινότητες που ζουν στην περιοχή, να μαγειρέψουν με τον παραδοσιακό τρόπο της πατρίδας τους και να φέρουν τα φαγητά τους σε έναν ιδιόμορφο διαγωνισμό γαστρονομίας. Μια αξιέπαινη πρωτοβουλία συνύπαρξης και ανταλλαγής κουλτούρας . Ένας άμεσος τρόπος γνωριμίας με τις συνήθειες των συνανθρώπων.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, την ώρα που δοκιμάζαμε τα εδέσματα από διάφορες χώρες, ο μικρός Βασίλης, αφού με είχε ακούσει στην αίθουσα να μιλάω και να αναφέρομαι στη μεταναστευτική καταγωγή μου, με πλησίασε χωρίς αναστολές, με περίσσιο θάρρος για την ηλικία του και μου συστήθηκε.

- Κύριε, εσείς που μένετε στην Αθήνα και ξέρετε περισσότερα πράγματα από μας εδώ(!), μήπως μπορείτε να πείτε στους γονείς μου πώς θα βγάλουν και για μένα χαρτιά;

Η σπιρτάδα στα μάτια του, η σβελτάδα και τα τέλεια ελληνικά του, ο τρόπος που με προσέγγισε, η κοινή μας αγωνία για “εκείνα τα χαρτιά”, δεν μπορούσαν παρά να με κάνουν να παρατήσω για λίγο στην άκρη την απόλαυση των σέρβικων φαγητών που η μητέρα του Βασίλη, όπως έμαθα αργότερα, είχε φτιάξει και να καθίσω να τον ακούσω.

Του πρότεινα με τη σειρά μου να μου γνωρίσει τους γονείς του και να συζητήσουμε. Για να είμαι ειλικρινής, όταν απευθύνθηκε στην κατάξανθη Σέρβα και τη φώναξε μαμά, αστραπιαία σκέφτηκα πως ο μικρός μου φίλος είναι υιοθετημένο παιδί. Δεν είμαστε και τόσο συνηθισμένοι (ακόμα) στα μέρη μας σε τέτοια μείξη χρωμάτων. Η μητέρα του πίσω από τον πάγκο με τα φαγητά και δίπλα στο τραπέζι με φαγητά από την Αλβανία, μου συστήθηκε σε σχεδόν άπταιστα ελληνικά κι αφού με κάλεσε να δοκιμάσω ένα υπέροχο σέρβικο ρακί, μου διηγήθηκε την ιστορία της οικογένειάς τους. Χωρίς σημάδια κακομοιριάς ή απολογίας.

- Εγώ ήρθα από την αρχή στον Πύργο, διότι εδώ καθόταν μια φίλη της οικογένειας. Παντρεμένη με Έλληνα εκείνη. Στην αρχή δούλευα σε διάφορα σπίτια που με είχε συστήσει η φίλη μας. Αφού πέρασε ένα διάστημα και έμαθα και τα ελληνικά (παρεμπιπτόντως, δεν ξέρω πώς γίνεται αλλά όσους Σέρβους έχω γνωρίσει, έχουν μια απίστευτη ικανότητα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας), βγήκα να ψάξω δειλά-δειλά για άλλες δουλειές. Λίγο πιο ανεξάρτητες. Νέα κοπέλα ήμουν, εξάλλου. Δεν σου κρύβω πως σκεφτόμουν και την οικογένεια. Έξω, στην πόλη, γνώρισα και τον Simon, τον σημερινό μου άνδρα.

Ο Simon είναι από τη πόλη ή από κάποιο χωριό εδώ δίπλα; δεν άντεξα να μην τη ρωτήσω. Πιο πολύ να επιβεβαιωθώ πως ο Βασίλης ήταν υιοθετημένο παιδί.

- Όχι, καλέ μου, μου απάντησε χαμογελώντας η Έλενα. Ο Simon είναι Νιγηριανός. Είναι κι αυτός μετανάστης σαν και μένα. Όλοι δηλαδή σαν οικογένεια είμαστε μετανάστες, αστειεύτηκε.

Θα εντόπισε μια γκριμάτσα αιφνιδιασμού στο πρόσωπό μου, γι’ αυτό και συμπλήρωσε: Ξέρω ότι δεν είναι και το πιο συνηθισμένο, αλλά ποτέ στη ζωή μας δεν ξέρουμε τι θα βρούμε μπροστά μας. Ούτε κι εγώ είχα σκεφτεί πως θα παντρευτώ έγχρωμο άνδρα. Όταν τον γνώρισα, όμως, ήταν από εκείνες τις στιγμές που λες: Εδώ είμαστε! Τίποτα δεν θα μπορούσε να με κάνει να μην τον παντρευτώ τον Simon.

Είχε ανάγκη να μου μιλήσει, αλλά και εγώ να την ακούσω. Ο Βασίλης άκουγε κι εκείνος με προσοχή, θαρρείς πως πρώτη φορά άκουγε τη μητέρα του να διηγείται το γάμο της με τον πατέρα του. Μπορεί και να ήταν η πρώτη φορά που τα έλεγε σε έναν άγνωστο. Το μόνο κοινό μας ήταν η μετανάστευση. Η ξενιτιά. Συζητούσε μια Σέρβα με έναν Αλβανό. Θα μπορούσε να ήταν ακατόρθωτο, έχοντας υπόψη πως ακόμα δεν έχουν επουλωθεί οι πληγές του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας των θερμοκέφαλων της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Συνεχίσαμε να μιλάμε για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν με τα χαρτιά και τη γραφειοκρατία. Ήρθε κοντά κι ο Simon, που μόλις έφτασε από τη δουλειά. Αφού φίλησε τον Βασίλη και την Έλενα, μου συστήθηκε σε άψογα ελληνικά και αμέσως έκανε ένα μικρό παράπονο στους διοργανωτές διότι θα ήθελε κι εκείνος να είχε μαγειρέψει φαγητά της πατρίδας του.

-Εδώ, μου είπε, δεν κάλεσαν οικογένειες να μαγειρεύουν, αλλά εθνότητες. Κι εγώ θα μπορούσα να κάνω κάτι από την πατρίδα μου. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο φίλε, συνέχισε. Θα σου είπε η σύζυγος το πρόβλημα με τον Βασίλη. Δεν είναι ούτε Νιγηριανός ούτε Σέρβος ούτε Έλληνας. Εγώ δεν μπορώ να πάω στη Νιγηρία, διότι, εκτός το ότι δεν έχω ποτέ στην ώρα μου την άδεια παραμονής, η απόσταση είναι τεράστια και τα έξοδα αβάσταχτα. Στη Σερβία δεν μπορούμε, διότι δεν είμαι υπήκοος Σερβίας. Ενώ στην Ελλάδα, ξέρεις πώς έχουν τα πράγματα. Οπότε ο μικρός, ενώ γεννήθηκε και μεγαλώνει στην Ελλάδα, δεν μπορεί να τη λέει πατρίδα. Αν κι αυτός πατρίδα την έχει, αλλά αυτή η πατρίδα, δεν τα βλέπει όλα τα παιδιά σαν τα δικά της.

Δεν μπορούσα να διαφωνήσω. Σαν τον Βασίλη είναι εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά στην επικράτεια που η πολιτεία δεν νοιάζεται γι’ αυτά. Δεν θεωρεί πως είναι παιδιά της. Όταν αυτά, τη μόνη πατρίδα που γνωρίζουν είναι η Ελλάδα.

Για την Κυριακάτικη Αυγή,8/02/2009

Ψάχνοντας τα όρια | Në kërkim të kufijve

Πριν ένα χρόνο περίπου, μια ομάδα πολιτών από ένα χωριό του Τεπελενίου, αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν για τις συνεχιζόμενες , όπως λένε, προκλήσεις από τον Δήμαρχο της Χιμάρας και τον Νομάρχη Αργυροκάστρου, οι όποιοι, σύμφωνα με τους ίδιους, πολλές φορές και με κάθε ευκαιρία, “σπέρνουν τη διχόνοια ανάμεσα στους έλληνες της μειονότητας και των αλβανών πολιτών”. Είχαν προηγηθεί διάφορες εκδηλώσεις και δηλώσεις των δυο ανδρών, που είχαν αναστατώσει, ως συνήθως, γνωστούς κύκλους “ανησυχούντων πολιτών” και πολιτικών ομάδων.
Οι ελάσχιστοι αυτοί πολίτες, έκλεισαν τον εθνικό δρόμο για κάποιες ώρες , ανεμίζοντας σημαίες και διάφορα πανό. Το αίτημά τους ήταν η “παρέμβαση της πολιτείας” για να σταματήσουν οι δυο αυτοί άνδρες τις προκλήσεις. Ζητήθηκε και η “ποινική τους δίωξη”. Δεν έλειψαν και οι υπερβολές, όμως, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες εθνικιστικές συνευρέσεις.
Η τοπική αστυνομία, εξαντλώντας κάθε αυστηρότητα του νόμου, μήνυσε δυο νέους για “οργάνωση και συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση” και τους παρέπεμψε σε δίκη. Διάφοροι φορείς, με διακριτά ή μη εθνικιστικά χαρακτηριστικά, συμπαρασταθήκαν στους δυο νέους, θεωρώντας την δίωξη τους άδικη . Έγιναν δικαστήρια, μέχρι που τελεσίδικα σήμερα αθωώθηκαν, αφού το πρωτοβάθμιο μονομελές τους είχε επιβάλλει 100.000 αλβανικά λεκ πρόστιμο( περιπου € 800).
Προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως στη δίκη , (που κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε καν να διεξαχθεί και οι νέοι δεν έπρεπε να διωχθούν διότι ουσιαστικά δεν παραβίασαν κανένα νόμο, όπως αποφάσισε και το δικαστήριο), αλλά και στη διάρκεια μέχρι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, πρωτοστάτησε ή και διοργάνωσε διάφορες συναντήσεις πολιτών ανά τη χώρα, προβάλλοντας το άδικο τις διώξεως των νέων, παράλληλα με το αίτημα για παρέμβαση της πολιτείας στην παύσει αλλά και ποινική δίωξη των τοπικών παραγόντων, ο νέος πολιτικός σχεδιασμός G99.
Ο σχηματισμός αυτός ,που κατά κύριο λόγο στηρίζετε από τους νέους, αυτοπροσδιορίζεται ως κεντροαριστερός. Παντού στη Δύση, μια τέτοια υπόθεση, θα γινόταν κτήμα ακροδεξιών πολιτικών κομμάτων. Στην Αλβανία, όμως, ακόμα και το όρια των άκρων, φαίνεται πως είναι δυσδιάκριτα.

Afërsisht përpara një viti, një grup qytetarësh nga një fshat i Tepelenës, vendosën të reagojnë për “provokimet e vazhdueshme”, sikurse thonë, të kryebashkiakut të Himarës dhe prefektit të Gjirokastrës, të cilët, sipas demonstruesve, disa herë, dhe me çdo preteks, “mbjellin përçarjen mes minoritarëve dhe qytetarëve shqiptarë”. Kanë paraprirë deklarata dhe tubime të ndryshme ku të dy burrat, si gjithmonë, kanë shqetësuar me prezencën dhe fjalët e tyre, qarqe të njohura qytetarësh dhe grupimesh politike.
Qytetarët e paktë në numër, bllokuan rrugën kombëtare për pak orë, duke valëvitur flamujë dhe pankarta të ndryshme. Kërkesat e tyre ishin “ndërhyrja e shtetit për të ndaluar provokimet e dy burrave të pushtetit vendor” si dhe u kërkua “ndjekja penale” e tyre.Sigurisht, nuk munguan edhe hiperbolizmat, sikurse ndodh shpesh në tubime të tilla nacionaliste.
Policia vendore, duke konsumuar çdo formalizëm ligjor, paditi dy të rinj për veprën penale të “organizimit dhe pjesmarrjes në tubime të paligjshme”! Grupime të ndryshme, me karakteristika të dukshme ose jo nacionaliste, u solidarizuan në mbështetje të të rinjve, duke konsideruar ndjekjen penale,të padrejtë. Pas disa seancave gjyqësore dhe pas dënimit në shkallën e parë të të dy të rinjve me nga 100.000 lekë të reja, sot gjykata i shpalli të pafajshëm.
Për t’u shënuar është fakti që në gjyq ( i cili për mendimin tim, nuk duhej të qe zhvilluar dhe të rinjtë nuk duhej të ishin paditur pasi, sikurse edhe gjykata vendosi,asnjë ligj nuk shkelën) por edhe gjatë periudhës midis gjyqeve të ndryshme që u zhvilluan, organizoi dhe mori pjesë në disa takime nëpër vend, duke i bërë jehonë padrejtësisë që po gjente vend ndaj të rinjve, dhe njëkohësisht duke kërkuar shkarkimin dhe ndjekjen penale të udhëheqësve vendorë, forca e re politιke,G99.
Forca në fjalë, që përgjithësisht mbështetet nga të rinjtë, vetëvendoset në qendrën e majtë, përsa i përket spektrit politik.
Gjithandej në Perëndim, një ngjarje e tillë si kjo me të rinjtë, do qe bërë menjëherë, pronë e forcave politike ekstemiste të djathta. Mirëpo në Shqipëri, akoma edhe kufijtë midis ekstremve, janë të padallueshëm.

Ελληνίδες οι κόρες, ξένοι οι γονείς!

Η γνωριμία μου με τη Marianna Sanni ξεκίνησε στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, που εργάζεται. Αρχικά νόμιζα πως είναι ένα από τα παιδιά των μεταναστών που έφτασαν στην Ελλάδα με το μεγάλο κύμα του ’90. Είχα κάνει λάθος.

Είναι κάτι παραπάνω από ένα παιδί μεταναστών, διότι είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα παιδί από ξένους γονείς έχει ελληνική υπηκοότητα. Αλλά οι γονείς της είναι ακόμα ξένοι. Είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν κάθε χρόνο, εδώ και τριάντα χρόνια, παράβολα στο κράτος, που δεν έχει αποφασίσει ακόμα αν «αξίζουν» την ιθαγένεια.

Αν θέλεις, μου είπε η Μαριάνα, να μάθεις πώς στην ίδια οικογένεια ζούμε πολίτες με τρεις διαφορετικές υπηκοότητες και με ένα μέλος χωρίς καν υπηκοότητα, έλα να συζητήσουμε.

Οι γονείς μου πρωτοήρθαν στην Ελλάδα πριν από τριάντα χρόνια. Ο πατέρας μου ο Gain με υποτροφία από το Λάγος της Νιγηρίας για σπουδές στην ιατρική. Βέβαια δεν τέλειωσε ποτέ τις σπουδές του και δεν έγινε ποτέ γιατρός. Η μητέρα μου Lolita, από τη πλευρά της, σχεδόν την ίδια εποχή, ήρθε από τις Φιλιππίνες ως εργαζόμενη στην πρεσβεία της χώρας της. Ως απλή καθαρίστρια. Τότε έφερναν και τις καθαρίστριες από τις χώρες τους οι πρεσβείες, διότι ακόμα δεν υπήρχε η σημερινή αφθονία των ξένων εργαζομένων στην Ελλάδα.

Έτσι συναντήθηκαν οι δρόμοι τους εντελώς τυχαία στην Αθήνα, ερωτεύτηκαν και δεν άργησαν να παντρευτούν κιόλας. Μετά τον γάμο τους εδώ κι αφού τότε ευκολότερα θα μπορούσε κάποιος να πάει στη Νιγηρία, ο πατέρας μου αποφάσισε να πάρει τη μάνα μου και να πάνε να παντρευτούν κανονικά στη Νιγηρία. Μια κουβέντα δηλαδή, αλλά φαντάζομαι πως όλοι οι νέοι από τότε δεν σκέφτονταν και τόσο μακριά κι ας μας λένε εμάς τώρα που μεγάλωσαν το αντίθετο.

Ναι μεν παντρεύτηκαν με κανονικό γάμο και με ένα παραδοσιακό γλέντι, όπως μας έχουν διηγηθεί, αλλά ξεκίνησαν άμεσα προβλήματα. Η μητέρα μου ήταν ήδη έγκυος κι έπρεπε να γεννήσει πρώτα εκεί και μετά να σκεφτούν το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα.

Έμειναν περίπου δυο χρόνια στη Νιγηρία και με πολλές προσπάθειες και θυσίες κατάφεραν να ξαναγυρίσουν στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που, όπως λένε οι ίδιοι, τους πήρε πολύ λιγότερο χρόνο να την ερωτευτούν απ’ ό,τι ο ένας τον άλλον.

Τον μεγάλο μου αδελφό όμως, τον Jamiu, τον οποίον παρεμπιπτόντως δεν έχω γνωρίσει ακόμα, τον άφησαν στη γιαγιά μου.

Με τον ερχομό τους στην Αθήνα, με πολλές θυσίες και αιματηρές προσωπικές οικονομίες, μπόρεσαν κι άνοιξαν ένα μικρό μαγαζί στην οδό Γερανίου όπου πουλούσαν ηλεκτρικά είδη και μικροπράγματα. Με πολλές δυσκολίες, όπως οι ίδιοι μας έχουν πει, αλλά και με όλα αυτά που έχω ζήσει εγώ η ίδια στη συνέχεια.

Διότι το κατάστημα αυτό, μετά και τη γέννηση τη δική μου αλλά και της μικρότερης αδελφής μου της Αυγουστίνας, όταν και τα έξοδα αυξήθηκαν, δεν μπορούσε πλέον από μόνο του να μας ζήσει όλους. Έτσι ξεκίνησε μια οδύσσεια για όλους εμάς. Μικρούς και μεγάλους. Με ένα παλιό αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πατέρας μας και φορτωμένο με πράγματα που πηγαίναμε να πουλήσουμε, έχουμε ταξιδέψει από άκρη σε άκρη της Ελλάδος. Πάρα πολλές φορές έχουμε κοιμηθεί στο αυτοκίνητο και εμείς και οι γονείς μας. Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως κάτι τέτοιο έχουμε κάνει στην Κρήτη.

Ξεκινώντας το σχολείο εγώ και η αδελφή μου, που είναι ένα χρόνο μικρότερή μου, δεν μπορώ να πω πως αντιμετώπισα κάποιον ρατσισμό από τους συμμαθητές μου. Βέβαια τα παιδικά πράγματα του τύπου: “Μαυρούλα ρίξε μου την μπάλα”, ή “Κύρια, η μαύρη μού πήρε το μολύβι” δεν έλειψαν ποτέ, αλλά αυτό είναι κάτι που εμένα προσωπικά ποτέ δεν με πείραξε. Με το χρώμα μου έχω συμφιλιωθεί από πολύ μικρή. Το διασκέδαζα κιόλας.

Αυτό, όμως, που δεν θα ξεχάσω ποτέ και ακόμα και σήμερα, όσες φορές το ακούω θυμώνω πολύ, είναι εκείνο το τραγούδι του Ζαμπέτα που αναφέρεται στον “αράπη τον μαύρο”. Ήθελα και θέλω να σπάσω το ραδιόφωνο όταν το ακούω. Δεν λέω πως το έγραψε με κάποιο ρατσιστικό σκοπό, αλλά, όταν οι συμμαθητές μου ήθελαν να μας πειράξουν, τραγουδούσαν αυτό το τραγούδι.

Ο Γολγοθάς ξεκινά…

Το καλό για μας πάντως είναι πως σιγά-σιγά αρχίζουν και λιγοστεύουν τα βάσανα. Τα οποία ξεκίνησαν κανονικά όταν έκλεισα τα δεκαοκτώ μου χρόνια. Από το λύκειο ακόμα, δειλά δειλά ο Γολγοθάς έκανε την εμφάνισή του. Τότε έπρεπε να προσκομίσω στις πανελλήνιες εξετάσεις την ταυτότητά μου.

Αλλά ταυτότητα εγώ δεν είχα. Γεννήθηκα στην Ελλάδα και από τότε που οι γονείς μου γύρισαν πίσω από τη Νιγηρία, κάνοντας, έκτος του αδελφού μου που έχουμε εκεί, κι άλλα τρία παιδιά, ουδέποτε ταξίδεψαν για τη χώρα του πατέρα μου.

Τότε έκανε την εμφάνισή του το τέρας της γραφειοκρατίας. Ενώ εμείς λέγαμε: Να τα χαρτιά μας που αποδεικνύουν τη γέννησή μου εδώ! Η προτροπή ήταν να γυρίσω στη Νιγηρία και να φέρω χαρτί που να λέει πως έχω τελειώσει το Λύκειο εκεί. Μα ποιο Λύκειο στη Νιγηρία, όταν εγώ ποτέ μου δεν βγήκα από την Ελλάδα;

Και άντε, τον σκόπελο αυτό τον ξεπεράσαμε. Μας περίμεναν πολλά περισσότερα βάσανα μετά. Εγώ πέρασα στην ΑΣΟΕΕ. Χαρήκαμε πολύ στην οικογένεια και το γιορτάσαμε δεόντως. Μέχρι που διαπιστώσαμε πως δεν θα μπορούσα να εγγραφώ στο Πανεπιστήμιο διότι δεν είχα ελληνική υπηκοότητα. Οι γονείς μου δεν είχαν και δεν έχουν διότι δεν μπόρεσαν να πληρώσουν κάθε φορά τα ένσημα για την άδεια παραμονής τους, οπότε κατά καιρούς ήταν στην ημιπαρανομία.

Βέβαια, κανονικά πλήρωναν την εφορία για το κατάστημα. Αυτό τωρα έχει μεταφερθεί στη Πάνορμου, εκεί κοντά στη γειτονιά που μένουμε. Κι έτσι τότε άκουσα ξανά το απίθανο: πρέπει να γυρίσω στη Νιγηρία, να πάρω βίζα στην ελληνική πρεσβεία και να γυρίσω ως σπουδάστρια στην Ελλάδα. Οι φίλες μου γελούσαν με όλο αυτό διότι νόμιζαν ότι τους κάνω πλάκα.

Από τότε ξεκίνησα να βάζω ένσημα κανονικά και υποβλήθηκα κι εγώ στο ίδιο μαρτύριο με τους γονείς μου στις ουρές του δήμου, αλλά ταυτόχρονα έκανα και την αίτηση πολιτογραφήσεως. Προς πολύ μεγάλη μου τύχη από πέρσι είμαι και με χαρτί Ελληνίδα.

Και να σου πω την αλήθεια το μοναδικό πράγμα που επιθυμώ από τότε είναι να με σταματήσει στο δρόμο η αστυνομία. Περιέργως όμως δεν συνέβη ποτέ. Θα ακουστεί κλισέ και κοινότοπο αυτό, αλλά εγώ πραγματικά είμαι Ελληνίδα, δεν νιώθω Ελληνίδα.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα. Δεν σκέπτομαι να φύγω από την Ελλάδα ποτέ, κι όμως, οι γονείς μου είναι με άδεια παραμονής και με βεβαιώσεις. Στην ίδια οικογένεια δυο παιδιά είμαστε με ελληνική υπηκοότητα, το άλλο παιδί χωρίς καμία υπηκοότητα, η μητέρα με φιλιππινέζικο διαβατήριο κι ο πατέρας Νιγηριανός πολίτης. Χώρια ο μεγάλος μας αδελφός, που ούτε τον γνωρίζουμε, ούτε μας γνωρίζει. Αλλά πλέον μπορώ να πω πως, αφού τα κατάφερα εγώ, θα παλέψω να τα καταφέρουν και οι άλλοι. Κι όχι μόνο οι δικοί μου, αλλά και όλα τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα.

Για την Κυριακάτικη Αυγή

μια ευχή | një urim

για όλες τις καρδιές που δεν είναι μαζί : ας είναι αυτή η τελευταία φορά!…

për të gjitha zemrat që nuk janë bashkë: le të jetë kjo hera e fundit!…

Διάλογοι ερωτευμένων | Dialogë të dashuruarish

-Εσύ φίλε Σαλί, τι δώρο θα κάνεις στη γυναίκα σου για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου; Εγώ λεω να πάω στη δική μου ένα μπλε τριαντάφυλλο κι ένα σκούφο χειρούργου. Να νομίζει ότι είναι πραγματικά γιατρός .
-Εγώ σκέπτομαι να τις πάω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Έτσι, και ερωτευμένος θα δείχνω, και θα τιμήσω το κομμουνιστικό μου παρελθόν, χωρίς να με πάρουν χαμπάρι.

-Ti, miku im Sali,ç’dhuratë do ti bësh gruas për ditën e Shën Valentinit? Unë them t’i shpie asaj times, një trëndafil blu dhe një kapele kirurgu.Që të besojë se është me të vërtetë mjeke.
-Unë mendoj t’i dhuroj një trëndafil të kuq. Kështu, edhe i dashuruar do dukem, por edhe do nderoj të kaluarën time komuniste, pa më marrë vesh njeri.

Μερική ανεργία και γάμος | Martesa dhe papunësia e pjesëshme

Είναι να απορεί κανείς με την αχαριστία των ευρωπαίων πολιτών.
Το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ έκανε συστάσεις για μερική ανεργία , με σκοπό να αποφευχθεί η πλήρης ανεργία.
Δεν λένε πάλι καλά που δεν έδωσε εντολή για πλήρη ανεργία; Τότε να βλέπαμε πως θα περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο οι πολίτες της ΕΕ. Είναι βέβαιον πως θα είχαμε τρομακτική αύξηση των διαζυγίων. Αντέχεται να είσαι 24 ώρες στο σπίτι με τη γυναίκα σου;
Δράματα σου λέω θα είχαμε.
Θα είχαν φρακάρει τα δικαστήρια και οι δικηγόροι θα πλούτιζαν.

Është për t’u çuditur ndokush me mosmirënjohjen e qytetarëve evropianë. Kolegji i Minstrave Evropianë të Ekonomisë, dha direktivë për “papunësi të pjesëshme”, me qëllim shmangien e papunësisë totale.
Nuk thonë prapë mirë që nuk dhanë direktivën për papunësi totale?! Atëherë të shihnim si do t’a kalonin kohën e lirë qytetarët e Evropës. Është më se e sigurtë se do shumëfishohej numri i divorceve.
Durohet të jesh me gruan 24 orë në shtëpi?
Dramë e vërtetë.
Gjykatat do qenë bllokuar dhe avokatët do ishin pasuruar krejt papritur.

Μεγάλη επιτυχία της αστυνομίας | Sukses i madh i policisë

Άλλο ένα δείγμα της σύμπνοιας και των καλών οικογενειακών σχέσεων παρέδωσαν συμπατριώτες μας αλβανοί στους έλληνες.
Μια από τις μεγαλύτερες ποσότητες ναρκωτικών κατάσχεσαν οι διωκτικές αρχές στα Χανιά, συλλαμβάνοντας μια τετραμελή οικογένεια Αλβανών που είχαν στην κατοχή τους 1,5 κιλό ηρωίνης.
…οι τέσσερις συλληφθέντες μεταξύ των οποίων είναι και ένας ανήλικος θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα.
Επίσης, διερευνάται η πιθανότητα τα ναρκωτικά να τα έχει πάει ο μικρός στο σπίτι και να πήρε στο λαιμό του και τους μεγαλύτερους. Το αντίθετο ενδεχόμενο, το αποκλείουμε από την αρχή
Tjetër mësim mbi solidaritetin dhe marrëdhëniet e ngushta familjare, morën grekët nga një familje bashkëpatriotësh tanë.
Një nga sasitë më të mëdha të lëndëve narkotike sekuestroi policia greke në qytetin Hania të Kretës, pas ndalimit të një familjeje shqiptare të përbërë nga katër persona të cilët dispononin 1,5 kg heroinë.
…katër të ndaluarit, midis tyre edhe një i mitur, u dërguan në prokurori.
Gjithashtu, hetohet mundësia, lëndët narkotike t’i ketë shpurë në shtëpi i mituri dhe të ketë marrë në qafë edhe të rriturit.
Versionin e kundërt, e përjashtojmë krejtësisht!…

Η εκδίκηση των Αλβανών | Hakmarrja e shqiptarëve

-Κύριε Μπερίσα,
Κι αν ένα από τα 5 κοινοβούλια των μελών του ΝΑΤΟ, δεν ψηφίσουν για την τελική προσχώρηση της Αλβανίας στη Συμμαχία, τι θα πεις στους αλβανούς;
Διότι αυτοί, με τις γιορτές και τα πανηγύρια που έκανες εσύ μετά το Βουκουρέστι, θα έχουν νομίσει ότι μπήκατε κιόλας στο ΝΑΤΟ από τότε.
-Αγαπητέ Σίλβιο, μου βάζεις πολύ εύκολα ερωτήματα.
Θα πω ότι φταίει η Ελλάδα που άργισε να το ψηφίσει και μετά θα αρχίσω να καταριέμαι τους Έλληνες όπως ο Γκρουέφσκι.
Και για εκδίκηση,σκέφτομαι να μετονομάσω το Αεροδρόμιο των Τιράνων, από Μητέρα Τερέζα σε Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Zoti Berisha,
Po nëse njëri nga 5 parlamentet e vendeve anëtare të NATO-s, nuk ratifikon marrëveshjen përfundimtare të anëtarësimit të Shqipërisë në Traktat,si do justifikohesh përpara shqiptarëve?
Sepse ata, me gjithë ato festa dhe tubime gazmore që bëre ti pas Bukureshtit,me siguri kanë menduar se janë futur qysh atëherë në NATO.
I dashur Silvio,po më bën pyetje fare të lehta.
Do them që e ka fajin Greqia që vonoi të ratifikojë anëtarësimin dhe do filloj të mallkoj grekët siç bëri edhe Gruefski.
Lëre atë tjetrën që kam menduar për t’u hakmarrë: do riemërtoj aerodromin e Tiranës, nga Nënë Tereza në Kostandinos Micotaqis.

Μαθήματα πρωθυπουργίας στα Τίρανα | Mësime kryeministrore në Tiranë

-Κυρία Μπακογιάννη, πολύ χαρήκαμε που ήρθατε για επίσκεψη και στην Αλβανία. Με την ευκαιρία να σας ρωτήσω κιόλας: πιο είναι το μυστικό που πρέπει να έχει ένας πολίτικος για να γίνει πρωθυπουργός;
-Κι εγώ χάρηκα κύριε Basha. Το μυστικό είναι να έχεις πατέρα πρώην πρωθυπουργό, που να ξέρει καλά να βάζει εμπόδια στους αντιπάλους σου.
-Ο πνευματικός πατέρας πιάνεται;
-Δεν ξέρω, εγώ έχω αυθεντικό.

-Zonja Bakojianni, u gëzuam jashtë mase për vizitën tuaj në Shqipëri. Meqë erdhi rasti, desha edhe t’ju pyes: cili është sekreti që duhet të ketë një politikan për t’u bërë kryeministër?
-Edhe unë u gëzova zoti Basha. Sekreti është të kesh baba ish-kryeministër që të dijë dhe të vendosë pengesa për rivalët tu.
-Babai shpirtëror, zihet?
-Këtë nuk e di, unë kam baba origjinal.

Παπάδες για τη κρίση | Priftërinj për krizën

Βρέθηκε ο τρόπος που θα βγάλει την ελληνική οικονομία από τη κρίση και θα κανει τους Έλληνες ευτυχισμένους.
Το Ελληνικό Υπουργείο Άμυνας, στα πλαίσια της θωράκισης της χώρας από τους εχθρούς της, έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο με το οποίο προβλέπει τη πρόσληψη ιερωμένων στο επιτελείο του Υπουργού. Σύμφωνα με το νέο αμυντικό δόγμα, οι Έλληνες πλέον δεν θα χρειαστούν να εκσυγχρονίσουν τα όπλα τους για να είναι ασφαλείς, αλλά να μάθουν να κάνουν καλά το σταυρό τους.
Αμήν!

U gjend mënyra që do nxjerrë ekonominë greke nga kriza dhe njëherësh do t’i bëj grekët të lumtur.
Ministria Greke e Mbrojtjes, në kuadrin e fortifikimit të vendit nga armiqtë, çoi në Parlament për miratim projektligj i cili parashikon punësim priftërinjsh në administratën e Ministrit!
Sipas kauzës së re të mbrojtjes, grekëve tashmë, nuk do t’ju duhet të rinovojnë arsenalin e armatimeve për të qenë të sigurtë, por thjesht të mësojnë të bëjnë kryqin mirë.
Amen!