Συνήθως τους συναντάμε στην Ερμού. «Για εμάς”, μου λέει ο Ραούλ Γκονζάλο, “οι άνθρωποι που ακούνε την ώρα που τραγουδάμε ή παίζουμε τη μουσική μας είναι οι θαμώνες της μελωδίας μας. Είτε ακούνε είτε απλά περνάνε, αποτελούν το μόνιμο κοινό μας. Είτε κάποιος στέκεται για μερικά δευτερόλεπτα, όπως συμβαίνει συνήθως, είτε κάθεται και ακούει ολόκληρο το κομμάτι, που είναι σπάνιο. Αλλά ξέρεις, αυτό που ο καθένας μας κρύβουμε στην ψυχή μας δεν μπορεί κανένας να το διακρίνει.
Εμένα μου συνέβη να έχω μάθει ότι πέθανε ο πατέρας μου στη Λίμα του Περού και να αναγκάζομαι να τραγουδάω. Έπρεπε να κάνω τη θλίψη μου τραγούδι. Να διασκεδάσω τους ”θαμώνες” που περνούσαν από εκεί για λίγο. Κι αν κάποιος σκύβει και αφήνει τίποτα ψιλά, εμείς δεν το βλέπουμε ότι το κάνει από λύπη για μας αλλά από ευχαρίστηση γι’ αυτόν. Θέλουμε να πιστεύουμε πως του άρεσαν τα τραγούδια μας. Διότι εμείς είμαστε ‘μουγκοί’. Για μας μιλάνε οι μελωδίες. Και η νομαδική μας ψυχή…”
Η συνέχεια στην Αυγή της Κυριακής, 29/03/2009
Zakonisht i ndeshim në bulevardin ERMU (në Athinë). “Për ne”, më thotë Raul Gonzalo, “kalimtarët që dëgjojnë në çastet që këndojmë ose luajmë muzikën, janë vizitorët e melodive tona. Qoftë dëgjojnë kalimthi, qoftë qëndrojnë më tepër, përbëjnë auditorin tonë të përhershëm. Qoftë dikush qëndron për disa sekonda, gjë që ndodh shpesh, qoftë qëndron dhe dëgjon të gjithë këngën, gjë që ndodh rrallë. Mirëpo, atë që fshehim ne në thellësi të shpirtit, askush nuk mundet ta dallojë.
…
Mua më ndodhi të kem mësuar vdekjen e tim eti në Lima të Perusë por më duhej të këndoja. Duhej të ktheja trishtimin në këngë. Të argëtoja “vizitorët” që kalonin andej për pak çaste. Dhe nëse dikush, përkulet dhe lë pak të holla, ne nuk e shohim se e bëri si keqardhje për ne por për kënaqësinë e tij. Duam të besojmë se i pëlqyen këngët tona. Sepse ne jemi “memecë”. Për ne flasin meloditë. Dhe shpirti ynë nomad…”
Όταν, τον Απρίλιο του 2008, το φημισμένο βραβείο Καρλομάγνος για Νέους του ομώνυμου ιδρύματος με έδρα το Άαχεν της Γερμανίας, απονεμήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε ένα ελληνικό σχολείο, και δη δημόσιο, δεν θα ήταν λίγοι εκείνοι που θα ένιωσαν έκπληξη. Ακούγοντας όμως πως η τιμητική αυτή διάκριση ανήκει στους μαθητές του 1ου Γυμνασίου Βύρωνα, για τους γνωρίζοντες παύει να υπάρχει έκπληξη και τους μη γνωρίζοντες, τους ωθεί να μάθουν.
Përfundimisht, sikurse del nga ekspertiza mjekoligjore, 32 vjeçarja greke humbi jetën dje nga plumbi i personit që bëhej gati të vidhte dyqanin, në çastet e shkëmbimit të zjarrit me policin që ndodhej atje si klient. Akoma më tragjike e bën ngjarjen, fakti se e reja ishte shtatzënë! Tentuesi për të vjedhur, ndodh të jetë me origjinë shqiptare. Pas kësaj, më lind pyetja : ambasada jonë në Greqi ka dënuar me forcë këtë veprim?! Sikurse do pres të shoh nëse shteti shqiptar, nëpërmjet ambasadës që ka në Athinë, do të marr pjesë në varrim. Veç kësaj, me vend e gjej dhe përfaqësimin e shoqatave të ndryshme të emigrantëve në ceremoni. Sepse, kur një jetë njeriu humbet padrejtësisht, qoftë ky emigrant, punëtor i thjeshtë apo polic, atëherë duhet të funksionojnë reflekset demokratike. Dhe jo sipas rastit… Personit që ngriti armën ndaj vajzës, dua t’i them: “të lumtë” që arrite të përbaltësh akoma më tepër emrin e mijra emigrantëve të ndershëm shqiptarë në Greqi.
“Ονειρεύομαι τη μέρα που δεν θα χρειαστώ ούτε το καρότσι, ούτε το βοηθητικό στήριγμα για να περπατήσω. Για αυτό και είπα αμέσως ναι. Και τώρα μετά από αυτή την εγχείρηση νιώθω καλύτερα. Και τα πόδια μου τα νιώθω πιο πολύ. Πάντα ελπίζω πως μια μέρα θα ξυπνήσω και θα περπατήσω”
Për herë të parë, qysh nga rënia e komunizmit në Shqipëri,drejtësia gjeti forcën dhe u përball me pushtetin. Gjykata Kushtetuese hodhi në koshin e mbeturinave ligjin që parashikonte hapjen e dosjeve për qytetarët –bashkëpunëtorë të sistemit të kaluar, që miratoi shumica qeveritare, edhe pse ndeshi në kundërshtimin e fortë të opozitës si dhe të të gjitha Organizmave Ndërkombëtarë.
