Οι νότες της συνύπαρξης

Οι σημερινοί μας «επισκέπτες» είναι δυο νέοι μουσικοί, ο Νίκος και η Leida. Όπως συνηθίζεται με τους καλλιτέχνες, θέλουν να τους αποκαλούμε με τα μικρά τους ονόματα. Είναι προφανές πως δεν είναι από μεγαλομανία. Είναι οι συντελεστές του μουσικού ντουέτου “NOMISMA”. Κι όπως κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις, έτσι και το συγκρότημα αυτό έχει δυο «αναγνώσεις». Η μια είναι η γνωστή με τη μουσική και η άλλη, η λιγότερο γνωστή, αυτή με την ανθρώπινη όψη. Και μάλιστα η ανθρώπινη πλευρά αυτού του NOMISMA-τος, κατά τη γνώμη μου, υπερισχύει του μουσικού.

Η Leida είναι βιολίστρια. Ήρθε στην Ελλάδα με τους γονείς της σε πολύ μικρή ηλικία από την Αυλώνα της Αλβανίας . «Από τότε που φέρνω στο νου πράγματα για μένα, ένα βιολί θυμάμαι να κρατώ στα χέρια. Οι γονείς μου ήταν και είναι παθιασμένοι με τη κλασική μουσική. Αν και στρατιωτικός, ο πατέρας μου, επηρεασμένος πιθανότατα από την σοβιετική κουλτούρα της δικής του εποχής, που είχε εισχωρήσει για τα καλά στην Αλβανία λόγω υπαρκτού σοσιαλισμού, από τη νηπιακή μου ηλικία με μύησε στη κλασική μουσική. Από τα πέντε κιόλας χρόνια ξεκίνησα να παίζω βιολί», μού διηγείται.

Το ταλέντο της έχει αναγνωριστεί ευρύτατα και ως επιστέγασμα αυτής της αναγνώρισης, έχει πραγματοποιήσει αρκετές συνεργασίες στη σύντομη διαδρομή της στην επαγγελματική μουσική καριέρα. Από τα πιο συνηθισμένα και κοινά μουσικά σχήματα έως τη Λυρική Σκηνή, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηνών και την Κρατική Ορχήστρα.

Ο Νίκος, από την άλλη, είναι κι εκείνος ένας νέος καλλιτέχνης και συνάμα με πολύ συγκροτημένη σκέψη και λόγο. Τραγουδιστής και τραγουδοποιός, βραβευμένος για τις επιδόσεις του στα πνευστά όργανα και συγκεκριμένα στο κλαρίνο. Με πολλές συνεργασίες στη φαρέτρα του, με διάφορα σχήματα και ονόματα.

«Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά όταν και οι δυο μας βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο εργασίας στην Πάτρα”, λέει ο Νίκος. “Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση στη Leida, από τη πρώτη κιόλας στιγμή που την άκουσα, ήταν η μουσική της παιδεία. Δεν μπορώ να το αποδώσω αλλού παρά στην πειθαρχεία και το σοβιετικό μοντέλο που ακολουθούσαν στην Αλβανία και στις καλές τέχνες. Είναι πραγματικά τόσο ταλαντούχα που προσωπικά νομίζω ότι σήμερα είναι από τα κορυφαία βιολιά στην Ελλάδα. Μια βιρτουόζος και δεξιοτέχνης του κλασικού βιολιού που ταυτόχρονα διαθέτει και την απαραίτητη οξυδέρκεια να προσαρμόζεται εκπληκτικά στις ανάγκες ενός λαϊκού ή έντεχνου κομματιού».

Δεν τους πήρε και πολύ χρόνο από τότε που γνωρίστηκαν για να αποφασίσουν να συνυπάρχουν μουσικά σε ντουέτο. Ένα μουσικό σχήμα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Εκείνος Έλληνας κι εκείνη Αλβανίδα. Ξεπερνώντας τις όποιες προκαταλήψεις και αγκυλώσεις, χωρίς το παραμικρό εσωτερικό εμπόδιο και με πλήρη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον, εδώ και τρία χρόνια δημιουργούν και τραγουδάνε μαζί, κάνοντας όνειρα για ένα ζωντανό και ελπιδοφόρο ταξίδι μουσικής. Ένα ταξίδι που έχει για διαβατήριο τις νότες και για βίζα την ειλικρινή αγάπη και αλληλοεκτίμηση μεταξύ τους. Δύο παιδιών που είναι η καλύτερη απόδειξη γι’ αυτούς που ακόμα αμφιβάλλουν για τη δύναμη της συνύπαρξης και της συνεργασίας.

Συνεχίζοντας την κουβέντα μας για τη συνεργασία τους, αναφερθήκαμε σε διάφορα θέματα που τους έχουν απασχολήσει στη διαδρομή τους. Έχοντας απέναντί μου δύο παιδιά με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, δεν θα μπορούσα παρά να τους ρωτήσω αν υπήρξαν στιγμές που εξαιτίας της καταγωγής τού ενός ή του άλλου, αντιμετώπισαν ποτέ προβλήματα.

“Όχι – μού απαντά κοφτά ο Νίκος”. Και πώς να αντιμετωπίσω όταν η Leida στον χώρο μας έχει επιβληθεί με το ταλέντο της; Δεν είναι η καταγωγή αυτή που σε καθιερώνει στη μουσική. Και όχι μόνο αυτό αλλά, έτσι όπως τη βλέπεις, με την ομορφιά που την έχει προικίσει η φύση, υπάρχει περίπτωση να κάνει δεύτερες σκέψεις κάποιος πέραν του θαυμασμού»;

Η Leida δίπλα του έχει κοκκινίσει και σπεύδει να διακόψει την καταιγίδα των κοπλιμέντων.

«Θέμα διάκρισης δεν υπάρχει στη μουσική και δεν υπήρχε ποτέ. Η διάκριση έρχεται όταν διεκδικείς πράγματα τα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτά που ‘προορίζονται’ για σένα. Όσο δεν διεκδικείς πράγματα και περιορίζεσαι μόνο στο μουσικό κομμάτι, σπάνια δοκιμάζεις την διαφορετική αντιμετώπιση. Μια φορά μού συνέβη αυτό. Έπρεπε να πάμε στη Κύπρο για να προωθήσουμε τη δουλειά μας και δεν μπορούσα να ταξιδέψω λόγο της καταγωγής μου. Λόγω γραφειοκρατίας, για να το πούμε όσο γίνεται πιο κομψά. Αλλά δεν βαριέσαι. Δεν με αφορά αυτό διότι ξέρω πως, μέσω της μουσικής μας, ταξιδεύουμε πολύ πιο μακριά απʼ όσο μού επιτρέπει το σημερινό μου διαβατήριο», συμπληρώνει.

Στην ερώτησή μου αν έχουν πάει στην Αλβανία ως μουσικό ντουέτο, η απάντηση της Leida είναι άμεση: Όχι ακόμα, δεν το έχω αποφασίσει! Διότι δεν θέλω να δοκιμάσει ο Νίκος τον δικό μας ρατσισμό! Όπως ξέρεις, αυτή η αρρώστεια δεν έχει σύνορα. Ενώ εγώ έχω αναπτύξει «αντισώματα» τόσα χρόνια εδώ και δεν μου προκαλεί ιδιαίτερο πρόβλημα η διαφορετική ή και ρατσιστική συμπεριφορά κάποιου, για φαντάσου πώς θα νιώσει ο Νίκος αν έρθει αντιμέτωπος με το ίδιο φαινόμενο στην Αλβανία…

Και για το τέλος τα λόγια του: «Δεν είναι μακριά η μέρα που θα τραγουδήσουμε και αλβανικό τραγούδι”…

Για την Αυγή της Κυριακής, 19/04/2009