Αστυνόμος έπερνε λεφτά απο αλλοδαπούς | Polici merrte para nga emigrantët

Αστυνόμος Α’ που υπηρετεί στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής συνελήφθη από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, γιατί απαιτούσε και έπαιρνε χρήματα από αλλοδαπούς, προκειμένου να τους εξυπηρετήσει για την υποβολή αιτήσεων ασύλου.

Οπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, ο αστυνόμος μαζί με τη σύντροφό του, η οποία επίσης συνελήφθη, έπαιρναν 600 ευρώ από κάθε αλλοδαπό, που περνούσαν με το αυτοκίνητό τους στη διεύθυνση αλλοδαπών, παρακάμπτοντας τις τεράστιες ουρές που σχηματίζονται γι’αυτό το σκοπό στις εγκαταστάσεις της υπηρεσίας στην οδό Πέτρου Ράλλη και υπέβαλαν τις αιτήσεις ασύλου.

Η δραστηριότητά τους αποκαλύφθηκε προχθές, όταν πήραν 1.200 ευρώ προκαταβολή από τέσσερις αλλοδαπούς και επρόκειτο να πάρουν άλλα τόσα, όταν θα ολοκληρωνόταν η διαδικασία.

Από την προανάκριση προέκυψε ότι ο αστυνόμος είχε εισπράξει ανάλογα ποσά για τον ίδιο λόγο από άλλους οκτώ αλλοδαπούς.
Πηγή:ΑΠΕ
Ndalohet nga Kontrolli i Brendshëm i Policisë së Athinës një polic pasi kërkonte dhe merrte shërblim nga emigrantë që aplikonin për azil politik.
Sikurse bëri të ditur policia, ai bashkë me të shoqen e cila gjithashtu u ndalua, merrnin nga 600 € për secilin të huaj të cilët dhe i kalonin me makinën e tyre në Komisariatin e të Huajve, pa llogaritur radhët e pafundme që krijohen për këtë qëllim në adresën e mësipërme në rrugën Petru Rali, ku dhe aplikonin për azil.
Veprimtaria e tyre u zbulua pardje kur dhe morën 1200€ paradhënie nga katër të huaj si dhe do merrnin edhe kaq të tjera me përfundimin e proçedurës.
Nga hetimi rezultoi se polici pati marrë shuma të njëjta edhe nga tetë emigrantë të tjerë.

Η θέληση που κέρδισε τη «μοίρα»

Συνήθως σε αυτή τη σελίδα, το θέμα ξεκινά με δικά μου λόγια. Τούτη τη φορά, όμως, οι όροι θα αντιστραφούν. Θα αφήσω την ίδια την «καλεσμένη» μας, τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιλόνα Ταλάντσεβα να μας συστηθεί.

«Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια επιβίωσης στην Ελλάδα, τα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής μου στη Ρωσία μού φαίνονται τόσο απόμακρα και σχεδόν εξωπραγματικά. Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως η ζωή μου ξεκίνησε ακριβώς εδώ, στην Αθήνα, εκείνη την ηλιόλουστη μέρα του Νοεμβρίου του 1998, όταν για πρώτη φορά πάτησα το πόδι μου στη γη της Ελλάδας. Ωστόσο η Ρωσία και συγκεκριμένα η Μόσχα, όπου έζησα τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια, ήταν αυτές που μου έδωσαν τη μόρφωσή μου (σπούδασα στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Λεμονόσοφ της Μόσχας) και μια αναντικατάστατη εμπειρία στα ΜΜΕ της ρωσικής πρωτεύουσας.

Έτσι λοιπόν, αφού βρέθηκα στην Ελλάδα, πέρασα όλα τα στάδια που περνάνε κλασικά οι μετανάστες. Αναγκάστηκα να μάθω τη δουλειά της σερβιτόρας και της βοηθού μάγειρα. Αλλά αυτό, όμως μου έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε στάδιο της ζωής μου να γνωρίσω διάφορους ανθρώπους, που μου εκμυστηρεύονταν την ιστορία της ζωής τους και μου εμπιστευόντουσαν τα προσωπικά τους μυστικά.

Καρατζαφέρης, ο φίλος του μετανάστη | Karxhaferis, miku i emigrantit

Είπε ο Καρατζαφέρης χθες καλεσμένος στο MEGA:
με ενοχλεί η παρουσία του μετανάστη Χασάν στην Ελλάδα. Δεν ενοχλούμε όμως τόσο από τον Geronimo ή οποιονδήποτε άλλο με τέτοιο όνομα.
Κι όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε: ποντάρετε στο φόβο που υπάρχει, ο πρόεδρος απάντησε:
Φυσικά, ψέματα να πω;
Όχι βέβαια, γιατί να πεις ψέματα. Θα ήθελα βέβαια να ήξερα τι έχει να πει για αυτό ο φίλος σου και φίλος μου αλβανός πρέσβης.

Tha dje Jorgos Karaxhaferis i ftuar tek MEGA:
më besdis prezenca e emigrantit me emrin Hasan në Greqi. Nuk besdisem njëlloj edhe nga prania e Geronimos apo kujtdo tjetri me emër të përafërt.
Dhe kur gazetari e pyeti “investoni tek frika që mbizotëron”, kryetari u përgjigj:
Sigurisht! Të them gënjeshtra?
Patjetër që jo zoti kryetar, pse të gënjesh?
Ndërkaq, shumë do të doja të dija ç’thotë për këtë miku yt dhe imi, ambasadori shqiptar.

Προεκλογικό Quiz | Quiz paraelektoral

Έχει το δικαίωμα ένας (αριστερός) πολιτικός να είναι μέλος σε Group που υποδαυλίζει το μίσος ανάμεσα σε δυο λαούς;
υ.γ.:Κάτι μου λέει πως θα περάσουμε καλά μέχρι τις εκλογές!

Ka të drejtë një politikan (i majtë) të anëtarësohet në një group që nxit urrejtjen mes dy popujve?
p.s.: Diç më thotë se do kalojmë mirë deri në zgjedhje!

Οι εκλογές κι ο πιστός του δικτάτορα | Zgjedhjet dhe besniku i diktatorit

Και τι σημασία έχει που το ’97 ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας στο πόστο του πρόεδρου της χώρας με όλες τις εξουσίες, έστειλε τη χώρα στο γκρεμό; Τι σημασία έχει που χάθηκαν τότε εκατομμύρια δολάρια από τις διαβόητες πυραμίδες που λειτουργούσαν με τις ευλογίες του; Τι σημασία έχει που χάθηκαν χιλιάδες ζωές από τον εμφύλιο που προέκυψε; Τι σημασία έχει που αμαυρώθηκε η φήμη και η υπόληψη της χώρας στο εξωτερικό και όλων των πολιτών της που ζούσαν και ζουν σε άλλες χώρες; Τι σημασία έχει που χύθηκε αδελφικό αίμα επί των ημερών του; Τι σημασία έχει που ο τόπος μετετράπη σε ανέκδοτο για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες; Ο άνθρωπος αυτός κυβερνά σήμερα τη χώρα με ποσοστό 36% (μαζί με τους συμμάχους του) και υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν και αγώνα να τον κρατήσουν στην εξουσία. Διότι στην Αλβανία η εξουσία δεν είναι δημοκρατικό εργαλείο για την πρόοδο και την προκοπή αλλά ένα ισχυρό εργαλείο για προσωπική επιβολή. Ο χθεσινός πιστός του δικτάτορα, σημερινός δημοκράτης . Ο χθεσινός περίγελος των ευρωπαίων, σημερινός δεινόσαυρος της καρέκλας, της διαφθοράς και του κέρδους.
Αλήθεια, δεν έχει η δεξιά στην Αλβανία άλλον που να μην θυμίζει τόσο πολύ το σκοτεινό παρελθόν της χώρας και του κόμματος;
Ç’rëndësi ka që në ’97-ën kryeministri i sotëm i Shqipërisë, me detyrën e Presidentit të plotfuqishëm asokohe, e shpuri vendin në greminë?! Ç’rëndësi ka që humbën atëherë miliona dollarë në piramidat famëkeqe që funksiononin me bekimin e tij?! Ç’rëndësi ka që humbën mijra jetë njerëzish nga lufta civile që erdhi si pasojë e tyre?! Ç’rëndësi ka që u nxi emri dhe nderi i vendit jashtë si dhe i qytetarëve shqiptarë që jetojnë në diasporë?! Ç’rëndësi ka që u derdh gjak vëllazëror gjatë pushtetit të tij?! Ç’rëndësi ka që vendi u shëndërrua në anekdotë për të gjithë evropianët?! Ai njeri qeveris sot Shqipërinë me 36%(!!!) (bashkë me aleatët e tij) dhe ka njerëz që luftojnë me çdo mënyrë për ta mbajtur në pushtet! Sepse në Shqipëri, pushteti nuk është një vegël demokratike për progres dhe prokopi por një vegël e fortë për sundim individual. Besniku i djeshëm i diktatorit, demokrat i sotëm. I përbuzuri i djeshëm i perëndimit, “dinozauri” i sotëm i karriges, i korrupsionit,i mediokritetit.
Vërtet,nuk ka e djathta në Shqipëri dikë tjetër që të mos kujtoj kaq shumë të djeshmen e zymtë të vendit dhe të partisë?

Σήκω | Çohu

Το τηλεοπτικό spot του Edi Rama για της εθνικές εκλογές στην Αλβανία. Ούτε παπαγάλοι ούτε γκρίζα διαφήμιση για τους πολιτικούς αντιπάλους, κι ας χύνουν αυτοί χολή καθημερινά. Ένα τραγούδι,με προταγονιστεί κι τον ίδιον, που καλεί όλους να σηκωθούν να ψηφίσουν και να αποφασίσουν για τη τύχη τους και τη τύχη της πατρίδας. Μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς από έναν σύγχρονο ευρωπαίο πολιτικό.

Spoti televiziv i Edi Ramës për zgjedhjet në Shqipëri. As papagaj, as reklama të zeza për rivalët politikë. Dhe le të derdhin vrer ata përditë. Një këngë, me pjesmarrës edhe atë vetë, që fton të gjithë të çohen dhe të vendosin për fatin e tyre dhe fatin e atdheut.
Leksione me etikë politike nga një politikan modern evropian.

Η Merilyn Monroe στο σπίτι μου | Merilyn Monroe në shtëpinë time

Για να μου τραγουδήσει το Happy Birthday! Δεν το πιστεύεις; Ε καλά, εγώ το πίστεψα για αυτό κι όταν …ξύπνησα είδα πως είχα κοιμηθεί ξεσκέπαστος!

Erdhi për të më kënduar Happy Birthday! Nuk e beson? Unë pothuajse e pata besuar, ndaj dhe kur u …zgjova më vura re që po flija zbuluar!

Ποιόν ψηφίζουμε παιδί μου; | Për kë votojmë, bir?

Δυο εβδομάδες νωρίτερα στην Αλβανική εφημερίδα TRIBUNA που εκδίδεται στην Αθήνα, ο κεντρικός τίτλος έκανε λόγο για τις κατευθύνσεις που θα έδινε ένας μετανάστης που ζει στην Ελλάδα στην οικογένειά του στην Αλβανία, σε σχέση με το τι θα ψήφιζε στις εκλογές. Σε μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται παράλογο και ως τέτοιο το συζητήσαμε με τον διευθυντή και έκδοτη μας Ρ.Γκόρο. Που είναι η δημοκρατία, η ελεύθερη βούληση, η προσωπικότητα του ανθρώπου; Αυτά και άλλα τέτοια μπορείς να ρωτήσεις. Εγώ τους συντηρώ εμένα θα ρωτήσουν, δικαιολογούσε ο μετανάστης.
Έχει ή όχι δίκαιο;
Ένα είναι σίγουρο πλέον στην Αλβανία: σε περιπτώσεις που οι μετανάστες δεν θα μπορέσουν να ταξιδέψουν για να ψηφίσουν οι ίδιοι στις 28 Ιούνιου στις εθνικές εκλογές, με κάθε τρόπο θα επηρεάσουν τους δικούς τους πριν τη ψήφο. Θέλουν ή όχι οι οικογένειές τους να κάνουν αυτό που θέλουν τα παιδιά τους, ξέροντας πως ο μόνος τρόπος να ζήσουν είναι τα χρήματα που έρχονται από αυτούς, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα τους ακούσουν. Και οι μετανάστες έχουν γνώσει πλέον για την αδιαφορία και απαξίωση που αντιμετωπίζονται στη πατρίδα τους, εξαιτίας και της μη μολυσμένου ψήφου με κομματικό φανατισμό.

Dy numra më parë tek gazeta TRIBUNA që del në Athinë, titulli kryesor bënte fjalë për direktivat që do jepte për familjen e tij në Shqipëri një emigrant që jeton në Greqi, me të cilën dhe përcaktonte për cilën parti duhet të votonte.
Në pamje të parë duket absurditet dhe si të tillë e biseduam me botuesin dhe drejtorin tonë R.Goro. Ku është demokracia,vullneti i lirë, dinjiteti personal etj.? Këto dhe të tilla si këto të vjen të pyesësh.
“Unë i mbaj me bukë të gjallë, mua do pyesin”, justifikonte emigranti.
Kishte të drejtë apo jo?!
Një gjë është e sigurtë tashmë në Shqipëri: në rastet kur emigrantët nuk do kenë mundësinë ata vetë të udhëtojnë dhe të votojnë në 28 Qershor, me të gjitha mënyrat do mundohen të ndikojnë tek familjet e tyre përsa i përket votës. Dhe duan apo nuk duan, familjarët që presin nga fëmijët në emigracion të mbajnë frymën gjallë, është më se e sigurtë se do t’i dëgjojnë. Dhe emigrantët janë bindur tashmë për indiferencën dhe përbuzjen me të cilën trajton në atdhe falë frikës nga vota e tyre e pa infektuar me militantizëm.

Ανανδρία | Paburrëri

Διαβάζω (και δεν πιστεύω στα μάτια μου) την παρακάτω είδηση: μπροστά στα γραφεία του Πρωθυπουργού της Αλβανίας και παρουσία ισχυρών ειδικών δυνάμεων της τάξης, ένας «αγανακτισμένος πολίτης» ξυλοκόπησε δυο ηλικιωμένες τυφλές κυρίες που διαμαρτυρόντουσαν ειρηνικά μαζί με άλλα μέλη του Συλλόγου Τυφλών των Τιράνων για την άθλια οικονομική κατάσταση που τους έχει φέρει η απάνθρωπη κυβερνητική πολιτική.
Ο κανίβαλος με ανθρώπινη μορφή, συνοδεύτηκε μετά το συμβάν από τα όργανα και αφέθηκε ελεύθερος. Μετά το γεγονός η Προεδρική Φρουρά έσπευσε να διευκρινίσει πως ο θύτης δεν ήταν μέλος της.
Τι διάολο συμβαίνει με αυτά τα πρωθυπουργικά γραφεία; Κάποτε στην Ελλάδα η αστυνομία έδερνε τους συνταξιούχους μπροστά στο κυβερνητικό Μέγαρο. Στην Αλβανία όταν η κυβέρνηση δεν κόβει εντελώς της συντάξεις ως τιμωρία στους συνταξιούχους, αναλαμβάνουν οι «αγανακτισμένοι πολιτες» με την υψηλή προστασία των οργάνων της τάξης να τους συνετίσουν. Και ρωτώ εγώ ως απλός πολίτης (και αυτής της χώρας): έχει μείνει άραγε λίγη τσίπα και μπέσα πάνω σας;

Lexoj (dhe nuk u besoj syve) lajmin e mëposhtëm: përpara zyrave të Kryeministrisë dhe në prezencë të dhjetra forcave të armatosura të rendit, një “qytetar i zemëruar” dhunoi dy gra të moshuara të verbëra(!!!) që demonstronin paqësisht bashkë me anëtarë të tjerë të Shoqatës së të Verbërve të Tiranës , për gjendjen e mjerueshme ekonomike në të cilën i ka sjellë politika çnjerëzore qeveritare.
Kanibali me pamje njerëzore, u shoqërua pas gjestit të tij të fëlliqur nga organet e rendit larg vendit të ngjarjes dhe u la i lirë. Pas kësaj, Garda e Republikës deklaroi për shtyp se agresori nuk ishte pjestar i saj.
Ç’djallin ndodh me këto zyrat kryeministrore? Dikur në Greqi policia rrihte pensionistët përpara Pallatit Qeveritar. Në Shqipëri , kur qeveria nuk i ndëshkon të moshuarit duke u ndërprerë pensionet, marrin përsipër “qytetarët e irrituar” ndën kujdesin e veçantë të forcave të rendit ti “sjellin në islla”. Pyes si qytetar i thjeshtë( edhe i atij vendi): ka ngelur vallë pak dinjitet dhe besë mbi ju?

Ευρωεκλογές, μετανάστες, προσδοκίες | Europarlamentaret,emigrantët , aspiratat

Στις λίστες σχεδόν όλων των πολιτικών κομμάτων που θα λάβουν μέρος στις ευρωεκλογές βρίσκουμε ονόματα μεταναστών ως υποψηφίων. Ή, για να είμαστε ακριβείς, ονόματα ατόμων που δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Μετανάστρια με τη στενή έννοια του όρου θα βρούμε μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, τη γνωστή σε όλους μας Καντίζα Σάνκο, που εκπροσωπεί τα παιδιά των μεταναστών. Παρατηρώντας τις λίστες εύλογα θα αναρωτιέται κανείς ποιες είναι οι προσδοκίες των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα από τις επερχόμενες ευρωεκλογές. Ενώ η συντριπτική πλειονότητά τους δεν λαμβάνει μέρος σε αυτή τη διαδικασία, εξαιτίας του γεγονότος πως δεν ψηφίζουν αφού προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε., εν τούτοις δεν είναι λίγοι αυτοί που ζουν ως μετανάστες στη χώρα μας και στις 7 Ιουνίου καλούνται να ψηφίσουν για την Ευρωβουλή.

Οι Βούλγαροι και οι Ρουμάνοι μπορεί να είναι οικονομικοί μετανάστες στη χώρα μας, αλλά ταυτόχρονα έχουν και την ιδιότητα του πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα λάβουν μέρος στη διαδικασία. Όπως και οι Πολωνοί μετανάστες. Εδώ και χρόνια η πρώην κομουνιστική χώρα είναι στον πυρήνα της Ε.Ε. και οι Πολωνοί πολίτες που βρίσκονται στην Ελλάδα ψηφίζουν κι αυτοί σε αυτές τις εκλογές.Ο κυριότερος όγκος των μεταναστών πάντως, που είναι η αλβανική κοινότητα, η οποία και αποτελεί περίπου το 60% του συνολικού πληθυσμού των μεταναστών, δεν εκπροσωπείται στις λίστες των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο εδώ και λίγα χρόνια έχει προσπαθήσει να «ενσωματώσει» τους μετανάστες στον κομματικό μηχανισμό με διάφορους τρόπους, έβαλε στη λίστα του τη δημοσιογράφο από τη Βουλγαρία Filefska Blagorodva, που, βλέποντας από μια άλλη σκοπιά, δεν είναι ακριβώς μετανάστρια, διότι, όπως προαναφέραμε, η Βουλγαρία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα που έβαλε στη λίστα του μετανάστρια με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Η Καντίζα Σάνκο από τη Σιέρα Λεόνε είναι το παιδί της «δεύτερης γενιάς» που έχει αναλάβει την εκπροσώπησή της και που αποτελεί το τοτέμ της εποχής μας σε ό,τι αφορά τους μετανάστες. Η Νέα Δημοκρατία έβαλε στις λίστες της έναν εκπρόσωπο από την ελληνική ομογένεια της Αλβανίας, που δεν μένει όμως στην Ελλάδα, αλλά ζει και εργάζεται στην Κύπρο.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι, από την πλευρά τους, έχουν στη λίστα εκπρόσωπο των μεταναστών την ακτιβίστρια Ελληνοαλβανίδα Ελεονώρα Ζώτο που βρίσκεται στην έβδομη θέση. Αξίζει να σημειωθεί πως η υποψήφια των Οικολόγων Πράσινων δεν τοποθετήθηκε συμβολικά, αλλά κέρδισε τη θέση της μετά από εσωτερικές εκλογές, όπως η ίδια μας είπε σε επικοινωνία που είχαμε μαζί της.

Αλλά ας δούμε ποιες είναι οι προσδοκίες των μεταναστών από τις ευρωεκλογές μέσα από τη γνώμη των τριών κυρίων υποψηφίων που είναι επιφορτισμένες με την εκπροσώπησή τους στις εκλογές αυτές.

Η Καντίζα Σάνκο μάς είπε: «Οι μεγαλύτερες προσδοκίες των μεταναστών έχουν να κάνουν με την ελπίδα να δουν επιτέλους μια ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που θα λύσει με δίκαιο τρόπο τα μεγάλα και χρονίζοντα προβλήματα με τα οποία βρίσκονται αντιμέτωποι εδώ και χρόνια. Και κυρίως η γενιά μας, για την οποία δεν έχει υπάρξει κανένα ουσιαστικό βήμα προόδου. Εμείς ευελπιστούμε πως με μια ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική προσανατολισμένη προς τον άνθρωπο θα μπορούμε να συμβάλουμε ενεργά ως πολίτες αυτής της χώρας, χωρίς περιορισμούς και γραφειοκρατικά εμπόδια. Η δική μου υποψηφιότητα ευελπιστούμε πως θα συμβάλει και στην αφύπνιση του κοινωνικού συνόλου, με σκοπό να δει κατάματα το πραγματικό πρόβλημα που είναι ο εμπαιγμός των παιδιών των μεταναστών και η δημιουργία μιας αδικημένης κοινωνικής ομάδας.Θαύματα δεν περιμένουμε να συμβούν, αλλά εμείς δεν θα τα παρατήσουμε με κανέναν τρόπο. Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε να επιβεβαιώσει την άποψη των παιδιών των μεταναστών πως είναι το πολιτικό κόμμα που είναι κοντά μας και που πάντοτε μας υποστήριζε».

Η Filefska Blagorodva, η μετανάστρια που τοποθετήθηκε στη λίστα του ΠΑΣΟΚ, μας είπε: “Ο μετανάστης προσδοκά από την Ευρωπαϊκή Ένωση τη θέσπιση, επιτέλους, μιας σοβαρής μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία να συνδυάζει αποτελεσματικά τις πολιτικές οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου με μια μακροχρόνια στρατηγική που να διασφαλίζει την αρμονική συνύπαρξη ανάμεσα στους πολίτες της και τους ξένους που ζουν και εργάζονται στα κράτη-μέλη της, με γνώμονα τον σεβασμό όλων και την υπεράσπιση της διαφορετικότητας. Οι ευρωεκλογές πρέπει να αποκτήσουν αυτή τη δυναμική, προκειμένου να οδηγήσουν στη διαμόρφωση μιας τέτοιας πολιτικής”.

Ενώ η Ελεονώρα Ζώτο, από τους Οικολόγους Πράσινους, είναι της γνώμης πως «μέσω αυτής της διαδικασίας και σε περίπτωση που κάποιος εκ των υποψηφίων εκλεγεί, πράγμα αντικειμενικά απίθανο, οι μετανάστες θα έχουν την ευκαιρία να φτάσει η φωνή τους στα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων. Είναι διαφορετικά να είναι οι ίδιοι οι μετανάστες αυτοί που θα έχουν γνώμη για τα προβλήματά τους και διαφορετικά η φωνή τους να φτάσει μόνο από τους ευρωβουλευτές των μεγάλων κομμάτων».

Βέβαια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, θετική η πρωτοβουλία και η πρόθεση όλων των κομμάτων, αλλά ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει για τους μετανάστες, αφού η παρουσία των υποψηφίων είναι συμβολική, χωρίς καμία ελπίδα εκλογής.

Το σημερινό μου άρθρο στην Αυγή της Κυριακής

Το Κοράνι η Ελλάδα και το τζαμί | Korani, Greqia dhe xhamia

Όταν συνέβη το τραγικό με τον Αλέξ το Δεκέμβρη και είχαμε όλα αυτά που είχαμε, ακούστηκαν διάφορα πράγματα για την ανικανότητα αλλά και την έλλειψη εκπαίδευσης από τους αστυνομικούς που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν ειδικές περιπτώσεις.
Οι ειδικοί τότε μας είπαν πως θα λάβουν μέτρα ούτος ώστε να μην συμβεί τίποτα παρόμοιο στο μέλλον και μάλιστα θα περάσουν λέει τους αστυνομικούς από διάφορα ψυχολογικά τεστ για να προλάβουν παρόμοιες καταστάσεις.

Και ερχόμαστε στο τελευταίο γεγονός οπού αστυνομικός, με αλαφρύ τη καρδιά παίρνει και σκίζει το ιερό βιβλίο ενός μετανάστη επειδή …έτσι! Το είδε γραμμένο στα αραβικά και δεν κατάλαβε τη είναι. Ενώ άμα ήταν στα ελληνικά, δεν το συζητώ, θα είχε πάρει χαμπάρι άμεσα…
Όπως πολύ σωστά είπε χθες ο Πάχος Μανδραβέλης, “το θέμα δεν είναι η συμπεριφορά ενός απλού αστυνομικού ο οποίος φοράει τη στολή και νομίζει πως έχει περίπου την εξουσία του …θεού αλλά η στάση της πολιτείας σε αυτό το ακανθώδες ζήτημα. Όταν κλείνεις τα μάτια σου σε ένα πραγματικό πρόβλημα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να αφήνεις το πρόβλημα να μεγαλώνει.
Η Αθήνα και πριν έρθουν οι μετανάστες από χώρες της μουσουλμανικής θρησκείας, είχε μουσουλμάνους. Έλληνες πολίτες! Αλλά ποτέ δεν το δέχτηκε αυτό. Ποτέ δεν πήρε τα απλουστέρα μέτρα για την ανέγερση ενός τζαμί. Είχε την αντίδραση της εκκλησίας βέβαια. Ακόμα και μια απόφαση που είχε πάρει το ΠΑΣΟΚ για ανέγερση τεμένους στη Παιανία πριν του Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004, δεν άφησε ποτέ να γίνει ο μακαριστός Χριστόδουλος επειδή έλεγε ότι οι ξένοι που θα έρθουν με το αεροπλάνο το πρώτο πράγμα που θα δουν θα είναι το τζαμί.
Από την άλλη, δικαιότατα η Ελλάδα θέλει να ανοίξει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ναι αλλά όταν (σωστά)θέλεις να σεβαστούν τη πίστη σου, κάνε κάτι κι εσύ να σεβαστείς τη πίστη του άλλου”.

Μην αφήσεις να διαχειριστούν αυτό το τόσο σοβαρό ζήτημα μερικά …χαϊβάνια. Διότι τα αποτελέσματα δεν είναι ποτέ καλά και δεν φταίνε ούτε οι μετανάστες-πιστοί, ούτε οι καταστηματάρχες που βλέπουν τη περιουσία τους να καταστρέφεται, ούτε οι πολίτες που ταΐζονται δακρυγόνα ούτε όλη η αστυνομία.

Kur dhjetorin e kaluar ndodhi ngjarja tragjike me vrasjen e të riut Αleks në Greqi, dhe pasuan të gjitha ato që pasuan, u dëgjuan zëra të ndryshëm për paaftësinë e policisë por edhe për mungesën e trajnimit të tyre kur janë të detyruar të ndeshen me raste specifike.Specialistët asokohe na thanë se janë gati të marrin masa me qëllim që në të ardhmen të mos kemi sërish akte të njëjta dhe madje publikuan se do kalonin policët në teste psikologjike të ndryshme për t’u bërë pritë ngjarjeve të padëshiruara.
Dhe vijmë tek fakti më i fundit ku një polic, pa asnjë hezitim merr dhe gris librin e shenjtë të një emigranti ngaqë …kështu! E pa të shkruar në arabisht dhe nuk e kuptoi se çfarë ishte. Kurse po të qe në greqisht,ma do mendja, nuk ka asnjë dyshim, do ta kishte kuptuar me të parën…
Sikurse fare qartë shënoi mbrëmë gazetari dhe analisti Paskos Mandravelis në televizionin grek, “problemi nuk qëndron tek sjellja e një polici të thjeshtë që vesh uniformën dhe e quan se përfiton të njëtin pushtet me …zotin por qëndrimi i shtetit ndaj kësaj çështjeje kaq deçizive. Kur mbyll sytë përpara një problemi të vërtetë, të vetmen gjë që arrin është të lësh problemin të rrite.Athina,tha Mandravelis, edhe përpara ardhjes së emigrantëve me besim musliman, kishte muslimanë. Qytetarë grekë! Mirëpo kurrë nuk e pranoi këtë. Kurrë nuk mori qoftë dhe masat më formale për të ngritur një xhami. Haste natyrisht në kundërshtimin e kishës.Eedhe një vendim që mori PASOK-u në prag të Lojrave Olimpike të 2004-ës për të ngritur një xhami në periferi të Athinës,në Peania, nuk e la asnjëherë të zbatohej ish-kryepeshkoi Kristodhulos ngaqë thoste se të huajt që do vijnë me aeroplan, godinën e parë që do shohin do të jetë xhamia!
Nga ana tjetër, me plot të drejtë Greqia kërkon të hapet shkolla teologjike në Stamboll. Po por, kur (me të drejtë) kërkon të të respektojnë besimin, bëj edhe ti diçka të respektosh besimin e tjetrit”.
Mos e lër të menaxhojnë një çështje kaq të rëndësishme disa …hajvanë! Sepse përfundimet nuk kanë për të qenë kurrë pozitive dhe nuk e kanë fajin as emigrantët-besimtarë, as pronarët e vegjël që shohin pasurinë t’u shkatërrohet, as qytetarët që ushqehen me gaz lotsjellës dhe as e gjithë policia.

Η κυβέρνηση σκοτώνει η αντιπολίτευση σιωπά | Shteti vret opozita hesht

Χθες μάθαμε πως στην Ελλάδα η κυβέρνηση δεν θα κάνει καμία αύξηση στους συνταξιούχους. Δεν είναι αυτός λόγος ,όμως, να στεναχωρηθούν οι συνταξιούχοι. Υπάρχουν και χειροτέρα.
Στην Αλβανία η κυβέρνηση επέλεξε έναν ακόμα πιο αποτελεσματικό τρόπο για να τιμωρήσει τους συνταξιούχους αλβανούς για τα χρόνια εργασίας που προσέφεραν στη κοινονια. Για όλους αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε και να υποβάλουν αίτηση παραλαβής νέας ταυτότητας, έχει δοθεί εντολή να τους …παρακρατηθεί η σύνταξη. Έτσι όπως το γράφω. Μια σύνταξη των 40 ευρώ το μήνα που για κάποιους πρώην αγρότες είναι η μόνη τους ελπίδα να ζήσουν, τους τη κρατάει κι αυτό το κράτος. Και η αντιπολίτευση …χτενίζεται!
Δεν ξέρω αν έχει κάποιο σχέδιο να τους εξοντώσει όλους τους ηλικιωμένους αυτή η κυβέρνηση αλλά με αυτά που κανει (και η αντιπολίτευση με τη σιωπή της) φέρνει ξανά στο νου τη δικτατορία. Αν και να πούμε την αλήθεια, ούτε η δικτατορία σκέφτηκε ποτέ να κόψει συντάξεις από τους ηλικιωμένους.
Να πάτε αδέλφια να τους ψηφίσετε. Όλους μάλιστα, και τη κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Στο κάτω κάτω της γραφής, κάθε λαός έχει τη κυβέρνηση που δικαιούται.

Dje mësuam se qeveria greke nuk do të bëj asnjë rritje të pensioneve. Mirëpo, nuk është kjo arsye që të mërziten pensionistët. Ka edhe më keq.
Në Shqipëri qeveria ka zgjedhur një mënyrë akoma më efikase për të dënuar pensionistët shqiptarë për vitet e punës në dobi të shoqërisë. Për të gjithë ata që nuk kanë mundësinë për të aplikuar për kartat e indentitetit, është dhënë urdhër (dhe po zbatohet) t’u mbahet pensioni! Tamam kështu siç po e shkruaj.
Një pension prej 40.000 lekësh të vjetra që për pensionistët ish-kooperativistë është e vetmja shpresë për të mbajtur frymën gjallë,ua mban edhe atë shteti. Ndërsa opozita …krihet!
Nuk di nëse ka ndonjë plan për të likujduar pensionistët qeveria e sotme po me këto që bën (por edhe opozita me heshtjen e saj) na sjell ndërmend diktaturën. Edhe pse që të jemi të sinqertë, as diktatura nuk pati mbajtur ndonjëherë pensionet e të moshuarve.
Të shkoni vëllezër dhe ti votoni. Të gjithë madje, qeverinë dhe opozitën. Në fund të fundit, çdo popull ka udhëheqjen që meriton.

Κουτσοί στραβοί, όλοι στη Βουλή | Qorra sakatë, të gjithë në Parlament

Τελικά η χαζομάρα στη πολιτική και στους πολιτικούς(όχι σε όλους, φυσικά), είναι ένα μικρόβιο σαν τη …γρίπη των χοίρων: κολλάει από άνθρωπο σε άνθρωπο και είναι επικίνδυνη.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μόδα, στα ψηφοδέλτια των κομμάτων να μπαίνουν ονόματα από τη showbiz , με μόνο παράσημο το χρώμα των μαλλιών τους ή τη φωτογένεια. Και ποιος δεν πέρασε από τις λίστες. Ακόμα και το …μέγα ταλέντο της Ανίτας Πάνια, ο κοσμαγάπητος Κάτμαν, γνωστός για τις απίθανες κόντρες με τον αξεπέραστο Ταμπάκη στα πλατό των Παρατράγουδων, έλαβε μέρος ως εκπρόσωπος κόμματος(!!!) σε σύσκεψη πολιτικών κομμάτων(μη γελάς καθόλου) ενόψει ευρωεκλογών.
Άσε στη Βουλή τι έχει καταλήξει…
Αλλά η αρρώστια αυτή είπαμε ότι είναι κολλητική. Στην Αλβανία , που κι εκεί ετοιμάζονται να ψηφίσουν, αρχηγός κόμματος και πρώην υπουργός , όχι μόνο έστελνε sms σε φίλους και οπαδούς του κόμματός του να ψηφίσουν συγκεκριμένο «παίκτη-πειραματόζωο» του Big Brother, αλλά τον νικητή τον έβαλε και στη λίστα με τους υποψηφίους βουλευτές!!!
Και μετά απορούμε γιατί δεν γίνεται πολιτική στη βουλή. Πως και από ποιους ρε παιδια να γίνεται;

Përfundimisht, injoranca në politikë dhe tek politikanët (jo tek të gjithë, gjithsesi) është si ai mikrobi i gripit të derrave: shkon nga njeriu në njeri dhe është i rrezikshm.
Në Greqi, vitet e fundit, është në modë që në listat për deputetë të partive të futen emra nga showbiz me meritë të vetme …ngjyrën e flokëve ose fotozheninë. Akoma dhe “talenti i madh” i Anita Panias (ka një emision me mbeturina televizive ku promovon çdo fenomen të degraduar shoqëror në Greqi) Katman (person me probleme të theksuara mendore që përdoret nga prezantuesja si kafshë eksperimentale), i njohur për konkurrencën me Tabaqin(tjetër “talent” i emisionit në fjalë), mori pjesë këto ditë në një takim ndërpartiak(mos qesh hiç) si përfaqësues partie(!!!), në prag të zgjedhjeve europarlamentare.
Lëre pastaj në parlament se çfarë ka përfunduar…
Mirëpo kjo sëmundje, sikurse thamë, është ngjitëse. Në Shqipëri, ku përgatiten po ashtu për zgjedhjet, kryetar partie dhe ish ministër, jo vetëm ftonte anëtarët dhe simpatizantët e partisë të votonin për një “lojtar-kafshë eksperimentale” të Big Brother-it, por fituesin e vuri edhe në listën e kandidatëve për deputetë!!!
Dhe pastaj bëjmë çudi se, përse nuk prodhohet politikë në Parlament?! Si dhe nga kush të bëhet politika?

Μετανάστης ο νικητής της EUROVISION | Emigrant fituesi në EUROVISION

Κάτι όμως που διαφεύγει από πολλούς. Σε μερικούς ,μάλιστα, ηθελημένα. Ο βιρτουόζος που έκανε τον SAKIS αλλά και όλους τους άλλους με τα κρεμμυδάκια στη Μόσχα, γεννήθηκε στη Λευκορωσία το 1986 και βρέθηκε στο Όσλο το 1990 όταν μετανάστευσαν οι γονείς του εκεί ενώ ο μικρός Alexander ήταν σε ηλικία τεσσάρων ετών. Εκεί που καθώς φαίνεται η νομοθεσία λειτουργεί διαφορετικά. Τα παιδιά των μεταναστών(είτε γεννήθηκαν είτε πήγαν σε μικρή ηλικία στη χώρα) δεν είναι πολιτες δεύτερης κατηγορίας κι έτσι ο χαμογελαστός Alexander Rybak έχει πάρει προ πολλού τη νορβηγική υπηκοότητα. Διαγωνίστηκε με επιτυχία για τη πατρίδα του κάνοντας τους Ευρωπαίους να τον ψηφίσουν και να πάρει μαζί του το βραβείο. Διαγωνίστηκε και κέρδισε για μια πατρίδα που αγαπά αλλά που και εκείνη δεν τον απαρνήθηκε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ακόμα και σε περιπτώσεις που ένα παιδί μεταναστών καταφέρνει και προσφέρει στην Ελλάδα (όπως στη περίπτωση του αλβανού χορογράφου της Καλομοίρας Julian Bulku ) είτε αποκρύπτεται, είτε υποβαθμίζεται πλήρως. Για να μπορεί ένα παιδί μεταναστών, γεννημένος ή από αυτά που έχουν έρθει σε πολύ μικρή ηλικία, να διαγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα κάπου, συνήθως θα πρέπει να έχει ταλέντο στα σπορ. Τα παραδείγματα πολλά: αρσιβαρίστες, ποδοσφαιριστές, ακοντίστριες, σφυροβόλες έχουν πάρει την ελληνικη υπηκοότητα, χωρίς να είναι απαραίτητο να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα.
Από την άλλη η πολιτεία κλείνει τα μάτια και δεν θέλει να λύσει το τεράστιο πρόβλημα περιπου 200.000 παιδιών που έχουν γεννηθεί στην ελληνικη επικράτεια, σπουδάζουν και γεμίζουν τα ελληνικά σχολεία.
Για αυτούς το μέλλον προδιαγράφεται αμφίβολο με τα σημερινά δεδομένα. Κι όσο παρακολουθούν και μαθαίνουν πώς αντιμετωπίζονται στην υπόλοιπη Ευρώπη οι συνομήλικοί τους όπως ο Alexander Rybak, όλο και μελαγχολούν.

Diçka që shumicës i ka shpëtuar. Madje, disave edhe me dashje. Virtuozi që bëri “Sakis” por dhe të gjithë të tjerët “për ujë të ftohtë” në Moskë, u lind në Bjellorusi në vitin 1986 dhe në Oslo shkoi në vitin 1990 kur prindërit e etij emigruan, ndërkohë që Aleksandri i vogël ishte vetëm katër vjeç. Atje, ku mesa duket, ligjshmëria funksionon ndryshe. Fëmijët e emigrantëve (të lindur në vend ose të vajtur të vegjël) nuk janë qytetarë të dorës së dytë dhe kështu i buzëqeshuri Alexander Rybak ka marrë prej kohësh nënshtetësinë norvegjeze. Konkurroi me sukses për atdheun e tij dhe detyroi evropianët ta votojnë, duke marrë me vete çmimin e parë. Konkurroi dhe fitoi për një atdhe që do por që edhe atdheu nuk e refuzon.
Në Greqi ndodh krejt e kundërta.
Akoma dhe në rastet kur një fëmijë emigrantësh apo emigrant arrin të kontribuojë për Greqinë( siç ishte rasti i koreografit të këngëtares që përfaqësoi Greqinë parvjet në EUROVISION,Kalomirës,Julian Bulku), ose mbahet fshehur, ose nënvleftësohet krejtësisht.
Që të mundet një fëmijë emigrantësh, i lindur ose nga ata që kanë ardhur në moshë të vogël këtu, të konkurrojë me ngjyrat greke diku, përgjithësisht duhet të jetë i talentuar në sport. Shembujt të shumtë: Peshëngritës, futbollistë, shtizëhedhëse,çekiçhedhëse etj.,kanë marrë nënshtetësinë greke, pa qenë e nevojshme të kenë lindur në Greqi.
Nga krahu tjetër shteti mbyll sytë dhe nuk dëshiron të japë zgjidhje për problemin e mprehtë të afërsisht 200.000 fëmijëve të emigrantëve që kanë lindur në tokën helene, studiojnë dhe mbushin shkollat greke. Për ata e ardhmja është me pikëpyetje me kushtet e sotme.
Dhe sa herë ndodh të ndjekin apo mësojnë sesi trajtohen në Evropë bashkëmoshatarët e tyre si në rastin e Alexandër Rybak, më shumë bien në melankoli.

Shkruar për 24 Orë

Αγάπη για μια άδικη πατρίδα | Dashuri për një atdhe të padrejtë

Τη θυμάστε εκείνη την ψιλόλιγνη κοπέλα που βρέθηκε στο πλάι του Αλέξη Τσίπρα στη γιορτή της Ελληνικής Δημοκρατίας. Μαζί με άλλες κυρίες που συνόδευαν τους πολιτικούς συζύγους τους ή ως πολιτικοί, συνοδευόμενες από αυτούς.

Τότε αναρωτηθήκαμε όλοι για την κίνηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Έτρεξαν αρκετοί να γνωρίσουν τη νεαρή έγχρωμη με το αστραφτερό χαμόγελο που έστεκε δίπλα στις λαμπερές κυρίες χωρίς να έχει να ζηλέψει τίποτα. Και μάθαμε όλοι μας τότε πως είναι από τη Σιέρα Λεόνε και ένα από τα παιδιά που έχουμε (κακώς) συνηθίσει να τα αποκαλούμε «μετανάστες δεύτερης γενιάς».

Πριν από λίγες ημέρες ξαναήρθε στην επιφάνεια το όνομά της. Αυτή τη φορά επειδή ο πρόεδρος του Συνασπισμού την τοποθέτησε συμβολικά στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος. Μια κίνηση με νόημα και, όπως μας λέει και η ίδια, «μια ευκαιρία να μας ξαναμάθει ο κόσμος, να καταλάβει πως υπάρχουμε».

Μαζί με τη συμπατριώτισσα, φίλη και συμφοιτήτριά της, τη Λεονή, και την κοινή τους φίλη, Σάρα, με Βούλγαρο πατέρα και μητέρα ελληνο-γερμανο-εβραία (έτσι μας το προσδιορίζει), σε ένα διάλειμμα των μαθημάτων τους στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ελλάδος, κάναμε μια κουβέντα και μάθαμε κάποια πράγματα παραπάνω. Γι’ αυτά που τις απασχολούν.

Η Καντίζα, η υποψήφια ευρωβουλευτής, γεννήθηκε στη Σιέρα Λεόνε και μέχρι τα δώδεκά της χρόνια μεγάλωσε με τη γιαγιά της. Οι γονείς της την άφησαν πίσω για να βρουν το μέλλον τους στην Ελλάδα όταν ήταν ακόμα 3 ετών. Σήμερα είναι είκοσι τεσσάρων ετών και σπουδάζει ψυχολογία. Κέρδισε την υποτροφία, όπως και η Λεονή, μετά την παρουσία της στο Προεδρικό Μέγαρο. Προσφέρθηκαν οι δυο υποτροφίες στη δραστήρια Ένωση Αφρικανών Γυναικών.

Είναι άνεργη προς το παρόν και μάλιστα σε λίγες ημέρες λήγει η άδειά της. Εξαιτίας δε του γεγονότος πως το πανεπιστήμιο είναι ιδιωτικό δεν έχει δικαίωμα να πάρει άδεια ως σπουδάστρια. Τα δύο αδέλφια της έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα.

Η Λεονή έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και δεν έχει πάει ποτέ στη χώρα των γονιών της. Ούτε τα δυο της αδέλφια. Είναι φοιτήτρια Διοίκησης Επιχειρήσεων. Υπήρξε τυχερή, όπως μου λέει χαρούμενη, διότι μετά την Καντίζα, που “δικαιωματικά” μπήκε στο πανεπιστήμιο, η Ένωση Γυναικών επέλεξε εκείνη για τη δεύτερη υποτροφία.

Η Σάρα, από την άλλη, δεν έχει προβλήματα με τα χαρτιά, αφού οι γονείς της έχουν ελληνική υπηκοότητα. Ζητάω τη γνώμη της για τα παιδιά -συνομηλίκους της- που δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτή, αν και έχουν γεννηθεί και αυτά στην Ελλάδα. Η γνώμη της ξεκάθαρη: Το πρόβλημα δεν είναι των παιδιών, αλλά εκείνων που τους δημιουργούν προβλήματα. Το κράτος χάνει που δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί το ταλέντο τους.

Αφήσαμε την κουβέντα να κυλάει και σχεδόν δεν τους διέκοψα μέχρι το τέλος. Και, αν δεν έπρεπε να πάνε στο μάθημα, θα μιλούσαμε με τις ώρες. Και αφήσαμε πολλά εκτός αυτών των γραμμών.

“…Όταν έκλεισα τα δεκαοκτώ μου κατάλαβα τι θα πει να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα” λέει η Λεονή. “Μέχρι τότε είχα άδεια επειδή είχαν οι γονείς μου. Έλεγα πως μολις φτάσω τα δεκαοκτώ θα είχε λυθεί το πρόβλημα. Μόλις, όμως, ενηλικιώθηκα και πήγαμε να ανανεώσουμε, μου δώσανε μια άδεια ληγμένη. Ήταν τρομακτική εμπειρία. Το απόλυτο κενό”.

“Τα χαρτιά τα δίνουν ληγμένα για να μας έχουν ομήρους”, συμπληρώνει η Καντίζα, που, όση ώρα μιλούσαμε, δεν έπαψε να καταθέτει απορίες.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Μπορεί τυχαία να την επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για να τον συνοδέψει στο Προεδρικό Μέγαρο, αλλά λίγοι συνομήλικοί της έχουν τέτοια συγκροτημένη σκέψη.

Ακόμα κι όταν σε αφήνουν να πας στην πατρίδα σου, σου βάζουν προθεσμίες. Όσες μέρες θέλει το κράτος θα πας να δεις τους δικούς σου.

Είναι παράλογο, αλλά, όταν ο μετανάστης καταθέτει εκπρόθεσμα τα δικαιολογητικά του, υπάρχει πρόστιμο, ενώ όταν το κράτος τού δίνει ληγμένη την άδεια παραμονής του και πρέπει να πληρώσει ένα σκασμό λεφτά για να καταθέσει ξανά, δεν υπάρχει καμία κύρωση. Καμία δικαιολογία. Όμορφες σχέσεις πολιτείας – πολιτών. Έστω και μεταναστών…

Και κάθε μέρα εμείς είμαστε λαθραίοι. Ακούγεται τετριμμένο, αλλά, λόγω και του χρώματος, είμαστε βορά στις ορέξεις των αστυνομικών οργάνων.

Η Ελλάδα, αν δεν μπορεί να δεχτεί άλλους μετανάστες, ας σεβαστεί αυτούς που είναι εδώ χρόνια, τουλάχιστον. Αυτοί δεν έχουν άλλη πατρίδα. Τρομερό πράγμα η πατρίδα. Να την  αγαπάς και  αυτή να σε απορρίπτει. Πονάει πολύ. Κι όταν σε πληγώνουν, μπορεί να πληγώσεις.

Ο ίδιος ο νόμος σε αναγκάζει να πεις ψέματα. Να αγοράζεις ψεύτικα ένσημα από ψεύτικους εργοδότες. Για να ελπίζεις στη νομιμοποίηση. Που δεν είναι σίγουρο πως θα έρθει. Εσύ προσπαθείς να προκόβεις αλλά σε προετοιμάζουν για καθαρίστρια σε σπίτια. Η μάνα που καθαρίζει τουαλέτες, όμως, θέλει καλύτερη τύχη για την κόρη της…

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον έφηβο μετανάστη είναι η συγκέντρωση στο διάβασμα, ξέροντας πως δεν έχει ελπίδα… Παιδιά μεταναστών πάνε έξω για σπουδές κι όταν γυρίζουν λένε: Σαν τη πατρίδα μας την Ελλάδα, πουθενά άλλου. Ποια πατρίδα, όμως, αυτή που τους γυρίζει την πλάτη επιδεικτικά;

Πρέπει να κλείσει το κείμενο εδώ, όμως. Η απορία είναι και δική μας: Πόσο ακόμα θα τα ταλαιπωρούν αυτά τα παιδιά;

Σήμερα στην Αυγή της Κυριακής

Besoj e mbani mend atë vajzën imcake që u shfaq në krah të Aleksis Cipras në festën e Republikës së Greqisë. Së bashku me zonjat e tjera që shoqëronin bashkëshortët e tyre politikanë ose ato vetë si politikane, të shoqëruara nga burrat e tyre.

Atëherë, te gjithë u çuditëm me gjestin e kryetarit të SYRIZA-s. Ishin shumë ata që rendën të njihnin vajzën e re me ngjyrë me buzëqeshjen e shndritshme që qëndronte në krah të zonjave të rënda pa patur nevojë të kishte zili asgjë. Dhe mësuam të gjithë se ishte nga Sierra Leone dhe njëkohësisht një nga fëmijët që na është bërë shprehi (në mënyrë të gabuar) ti quajmë “gjenerata e dytë e emigrantëve”.

Para pak ditësh u rikthye në vëmendje emri i saj. Dhe kësaj here sepse kryetari i Sinaspizmos e vendosi në mënyrë simbolike në fletën e eurovotimit të partisë së tij. Një lëvizje që ka kuptim, dhe siç na thotë ajo vetë “një shanc të na njohi bota, të kuptojë se ekzistojmë”.

Së bashku me patrioten e saj, shoqen dhe bashkëstudenten, Leoninë, dhe me miken e tyre te përbashkët, Sara, me baba bullgar dhe nënë greko-gjermano-hebree (kështu na e përcakton), gjatë një pushimi ndërmjet orëve në Universitetin Amerikan të Athinës , bëmë një bisedë dhe mësuam disa gjëra me tepër. Për ato që e shqetësojnë.

Kadiza, kandidatja për eurodeputete, lindi në Sierra Leone dhe deri në 12 vjeçe u rrit me gjyshen e saj. Prindërit e lanë atje për të gjetur një të ardhme më të mirë në Greqi kur ajo ishte vetëm 3 vjeçe. Sot është 24 dhe studion për Psikologji. Fitoi bursën, ashtu si Leonia, pas paraqitjes së saj në Pallatin Presidencial. Këto dy bursa iu ofruan Bashkimit të Grave Afrikane.

Eshtë e papunë për momentin dhe madje për pak ditë i skadon leja e qëndrimit. Për arsye se universiteti ku studion është privat, nuk i jepet e drejta të kërkojë leje si studente. Dy vëllezërit e saj kanë lindur në Greqi.

Leonia ka lindur në Greqi dhe nuk ka shkuar kurrë ne atdheun e prindërve. As dy vëllezërit e saj. Vazhdon studimet për Manaxhim Biznesi. Qëlloi me fat, siç më tregon me gëzim, sepse pas Kadizës, e cila me “të drejtë” hyri në universitet, Bashkimi i Grave zgjodhi atë për bursën e dytë.

Sara, nga ana tjetër, nuk ka probleme dokumentash ngaqë prindërit e saj kanë nënshtetësi greke. E pyes se ç’mendim ka për fëmijët e tjerë- bashkëmoshatarë të saj- të cilët nuk kanë të drejta të barabarta me atë edhe pse kanë lindur në Greqi. Mendimi i saj është i prerë: Problemi s’është i fëmijëve, por i atyre që iu shkaktojnë probleme. Shteti humbet kur nuk mundet të shfrytëzojë talentin e tyre.

E lamë bisedën të rrjedhë dhe pothuajse nuk i ndërpreva deri në përfundim. Dhe nëse nuk do t’u duhej të shkonin në mësim, do kishim folur për orë të tëra. Dhe lamë shumë përveç këtyre rreshtave.

“…Kur mbusha 18 vjeçe kuptova ç’do të thotë të jesh emigrante në Greqi” thotë Leonia. “Deri atëherë kisha leje sepse kishin prindërit. Besoja se sapo të mbushja 18, do zgjidhej problemi. Por sapo u maturova dhe shkuam për të rinovuar letrat, më dhanë një leje të skaduar. Ishte një përvojë e frikshme. Vakuum total”.

“ Dokumentat na i japin te skaduara që të na mbajnë peng”, plotëson Kadiza, e cila për sa kohë flisnim, nuk pushoi së treguari çudira.

Asgjë s’është e rastësishme. Mundet vërtetë ta ketë përzgjedhur rastësisht Aleksis Cipras për ta shoqëruar në Pallatin Presidencial, por pak nga bashkëmoshatarët e saj bartin një inteligjencë të tillë.

“Edhe kur të lejojnë të shkosh në atdheun tënd, të vendosin afate.Aq ditë sa t’i dojë qejfi shtetit, do shkosh të shohesh njerëzit e tu”.

Eshtë pa sens, por, kur emigranti depoziton jashtë afatit letrat e tij, gjobitet, ndërsa kur shteti i jep nje leje te skaduar dhe i duhet një barrë me lekë për ti depozituar serish, nuk ka asnjë penalizim. Asnjë justifikim. Marrëdhënie të “bukura” mes shtetit dhe shtetasve. Aq më tepër emigrantëve….

Dhe kështu çdo ditë ne jemi të jashtëligjshëm. Dëgjohet lodhëse, por falë ngjyrës sonë jemi pre e oreksit të organeve policore.

Greqia nëse nuk mundet të pranojë emigrantë të tjerë, le të respektojë të paktën ata që kanë me vite këtu. Ata nuk kanë atdhe tjetër. Gjë e tmerrshme atdheu. Ta dashurosh dhe ai të të mohojë. Dhemb shumë. Dhe, kur të lëndojnë,ndoshta mund të lëndosh.

Vetë ligji të detyron të thuash gënjeshtra. Të blesh siguarcione të rreme nga punëdhënës të rremë. Të shpresosh për ligjshmëri. Që nuk është e sigurt nëse do mbërrijë. Ti përpiqesh të përparosh por të parapërgatisin për pastruese shtëpish. Por, nëna që pastron banjot, dëshiron një fat më të mirë për vajzën e saj…

Problemi më i madh për emigrantin adoleshent është përqëndimi tek leximi, duke ditur që s’ka shpresa…Fëmijë emigrantësh shkojnë jashtë për studime dhe kur kthehen thonë: Si atdheu ynë Greqia, askund tjetër. Por cili atdhe, ai që u kthen kurrizin ne mënyrë demonstrative?!

Por, duhet t’a mbyllim shkrimin këtu. Pikëpyetja na mbetet dhe neve. Për sa kohë akoma do vazhdojnë të mundohen këta fëmijë?

Sot në gazetën Avgi
Falenderoj sinqerisht për përkthimin J.Zh.

Το τέλος της πολιτικής αξιοπρέπειας | Fundi i dinjitetit politik

Παρακολουθώ με προσοχή τη προεκλογική περίοδο στην Ελλάδα(ευρωεκλογές) και στην Αλβανία(βουλευτικές). Είναι αξιοσημείωτη η διαφορά νοοτροπίας με την οποία προσεγγίζουν τα πολιτικά κόμματα και οι αρχηγοί τους τη διαδικασία αυτή.
Στην Ελλάδα, μολονότι η πολιτική ζωή έχει εδώ και καιρό βουτήξει στα σκάνδαλα και στη διαφθορά και τα δυο μεγάλα κόμματα δεν προλαβαίνουν να μετράνε τα στελέχη τους που είναι μπλεγμένα σε αυτά, παρακολουθούμε μια αρκετά πολιτισμένη προεκλογική περίοδο. Ενώ θα περίμενε κανείς να ακούσει βαριές κουβέντες από τους πολιτικούς αντιπάλους, αυτοί εξαντλούνται κυρίως σε ανώδυνα πολιτικά σχόλια για την ικανότητα διακυβέρνησης που έχει ο καθένας. Δεν υπάρχει ίχνος προσωπικών επιθέσεων και όσο κι αν σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών υπάρχουν συγκρούσεις, δεν θα ακούσεις πουθενά να υπάρχει μείωση του αντιπάλου ή λάσπη.

Στην Αλβανία συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Σε κανένα πολιτισμένο κράτος της Ευρώπης δεν συναντάς τέτοια γκανγκστερική και πεζοδρομιακή γλώσσα. Ενδεικτικά αναφέρω πως ο πρωθυπουργός της χώρας κάλεσε τον αντίπαλό του “να βγει από τα …φουστάνια(!) των γραφείων του”, κατηγόρησε βουλευτή της αντιπολίτευσης ότι “έχει συλληφθεί στην Ιταλία για εμπόριο λευκής σαρκός”(!) και απείλησε τον αντίπαλό του πως θα του κάνει “ότι έκανε και ο Σκεντερμπέι στους Οθωμανούς”. Ταυτόχρονα η πρόεδρος της Βουλής, κάλεσε τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν το κόμμα της (του πρωθυπουργού δηλαδή) κι όχι αυτό του αντιπάλου που «είναι φίλος και συνεργάτης της αλβανικής μαφίας». Όλα αυτά στα πλαίσια μιας αχαλίνωτης ,ανεξέλεγκτης και κατάπτυστης κομματικής προπαγάνδας.
Προς τιμήν του Έντι Ράμα , κύριος αντίπαλος του Μπερίσα και πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, μέχρι σήμερα δεν απαντά με την ίδια γλώσσα. Μάλιστα, ενώ προεκλογικά δολοφονήθηκε βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος( που έντεχνα η κυβέρνηση το ξεχνά), αυτός δεν σπεύδει να αποκομίσει πολιτικά οφέλη από αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα έκανε αν στη θέση του ήταν ο σημερινός πρωθυπουργός..Αν αντέξει μέχρι τέλους και κρατήσει χαμηλούς τόνους και δεν γλιστρήσει στη λάσπη, θα έχει κερδίσει τον σεβασμό των υγιείς σκεπτόμενων ανθρώπων.
Από την άλλη, όσο απαίσιο είναι να ακούς ποιητικούς άνδρες να μιλούν με τέτοια αλήτικη γλώσσα, άλλο τόσο ανησυχητικό είναι να βλέπεις τον τύπο να σιωπά λες και έχει πιεί τον αμίλητο νερό. Η άποψη πως είναι απόλυτα εξαρτώμενος από τα πολιτικά κόμματα δεν θα πρέπει να είναι μακριά από τη πραγματικότητα.

Ndjek me vëmendje fushatën paraelektorale në Greqi(europarlamentare) dhe në Shqipëri (parlamentare).Vlen të shënohet mentaliteti me të cilin zhvillohen fushatat përkatëse nga liderët dhe nga partitë e të dy vendeve.
Në Greqi, edhe pse jeta politike është e zhytur këtu e kohë në skandale dhe korrupsion dhe dy partitë e mëdha (Demokracia e RE dhe PASOK-u) nuk arrijnë të numërojnë pjestarët e tyre që janë të implikuar në to, po ndjekim një fushtë elektorale tejet të qytetëruar. Edhe pse ndokush do priste të dëgjonte akuza të rënda nga kundërshtarët politikë, këta konsumohen kryesisht në komente shabllone politike për aftësinë e qeverisjes të rivalëve. Askund nuk ndeshen shenja sulmi personal, edhe pse në rang liderësh ndodhin përplasje, askund nuk do dëgjosh përçmim për kundërshtarin apo hedhje balte.
Në Shqipëri ndodh tamam e kundërta. Në asnjë vend të qytetëruar evropian, nuk do gjesh një gjuhë të tillë gangësterësh dhe bulevardeske. Veçoj simbolikisht fjalët e kryeministrit i cili ftoi rivalin e tij “të dalë nga fustanet e zyrave të Bashkisë”,akuzoi një deputet të opozitës se është ndaluar në Itali “për tregëti femrash”, si dhe kërcënoi liderin rival se “do ti bëj të zezën që u bëri Skënderbeu otomanëve”! Njëkohësisht, kryetarja e parlamentit, ftoi elektoratin të votojë për partinë e saj dhe jo për atë të partisë së kundërshtarit që është “i implikuar me mafien”. Të gjitha këto në kuadrin e një fushate të pacipë, të papërmbajtur dhe të fëlliqur partiake.
Është në nderin e Edi Ramës, rivalit kryesor të Berishës, që deri më sot nuk po përgjigjet me të njëjtën gjuhë. Madje, edhe pse gjatë kësaj fushate u ekzekutua deputet i Partisë Socialiste(që “me stil” qeveria e anashkalon), ai nuk shpejton të korrë përfitime politike nga ngjarja tragjike. Nuk dua të marr me mend , çfarë do të ndodhte nëse në vendin e tij ishte kryeministri i sotëm. Nëse duron deri në fund dhe mban tone të ulëta pa lejuar të rrëshqasë në llum, me siguri ka për të fituar respektin e pjesës së shëndoshë të elektoratit.
Nga ana tjetër, aq sa bajate është të dëgjosh politikanë të flasin me gjuhën më pistë rrugaçërore,po kaq shqetësuese është të shohësh shtypin të heshtë sikur të ketë humbur gjuhën. Mendimi se është kryekëput i varur nga partitë poltike, nuk duhet të jetë aspak larg së vërtetës.

Ξεφτίλα χωρίς όρια στη TV | Poshtërimi pa kufi në TV

Κι άλλες φορές στο παρελθόν έχω αναφερθεί σε “κατορθώματα” κάποιων συμπατριωτών μου εδώ στην Ελλάδα. Δεν δίστασα και δεν θα διστάσω να κατακρίνω κάθε ντροπιαστική πράξη, όπως έχω προβάλει και προβάλω και όλα τα παιδιά που διαπρέπουν με κάθε τρόπο.
Είτε εδώ στο blog ειτε στα μέσα που δουλεύω.
Το γεγονός ,όμως, το χθεσινοβραδινό, με την απόλυτη ξεφτίλα μιας αλβανικής οικογενείας σε πανελλήνιο δίκτυο, όπου μια κοπέλα δεκαεννέα χρονών μόνο, παρουσία της μάνας της και του αδελφού της, υποκινούμενη απ την λαχτάρα της να κερδίσει με κάθε τρόπο χρήματα, εξευτέλισε χωρίς όρια τον εαυτό της αλλά και έδωσε αφορμή σε κάθε κακοπροαίρετο να καγχάζει και να λασπολογήσει ξανά τις χιλιάδες αλβανίδες μάνες και κοπέλες που με τιμιότητα και με θυσίες μεγαλώνουν παιδιά και κρατάνε οικογένειες, σπουδάζουν και μοχθούνε καθημερινά, ξεπερνά κάθε αντοχή.
Ο αδελφός σε ρόλο χειροκροτητή όταν ακούει την αδελφή του να παραδέχεται χαμογελαστή πως στα δεκαεννέα της μόλις έχει κανει όλα όσα κανει και μια κανονική πόρνη,(έχει πάει με τον άνδρα της ξαδέλφης, έχει κάνει σεξ με άνδρα και γυναίκα μαζί, θα έπαιρνε μέρος σε ταινία πορνό για 50.000 ευρώ, έχει πάει σε δεκάδες ερωτικά ξενοδοχεία, έχει ξυπνήσει πλάι με άνθρωπο που δεν ήξερε καν το όνομά του κλπ) η μητέρα της να ξεσπά σε κλάματα όταν την ακούει πως έξι μήνες έπαιρνε ναρκωτικά και η παρουσιάστρια, γυναίκα γνωστού ακροδεξιού βουλευτή, να την προτρέπει τη μάνα να μην είναι και τόσο… ευαίσθητη. Και στο τέλος να …χάνει κιόλας επειδή στην ερώτηση αν έχει παρει μέρος σε όργια με πάνω δέκα άτομα είπε όχι.
Σιγά μην της έδιναν και χρήματα.
Όσο για το κανάλι (που έτυχε ένα διάστημα και συνεργάστηκα), το λιγότερο που θα μπορούσε κανείς να πει είναι μια λέξη: ΝΤΡΟΠΗ!

Disa here në të kaluarën u jam referuar “bëmave” të ndonjë bashkatdhetarit tonë këtu në Greqi. Nuk ngurrova dhe nuk do ngurroj të dënoj çdo gjest të turpshëm, sikurse kam promovuar dhe promovoj të gjtihë djemtë dhe vajzat që dallohen me çdo mënyrë. Qoftë këtu në blog, qoftë dhe në mediat ku punoj. E megjithatë, rasti i mbrëmshëm, me poshtërimin total të një familjeje shqiptare në rrjet panhelenik, ku një vajzë vetëm nëntëmbëdhjetë vjeçare, në prezencë të vëllait dhe së ëmës, i shtyrë ga babëzia për të fituar para me çdo mënyrë, turpëroi pa asnjë mëshirë dhe kufi vetveten, por njëkohësisht i dha shkas çdo dashakeqi të nënqeshë dhe të hedh baltë mbi figurën e mijra nënave dhe motrave shqiptare që me ndershmëri dhe me sakrifica rrisin fëmijët dhe mbajnë familjet, studiojnë dhe djersijnë përditë, është i pa preçedent.
I vëllai në rolin e duartrokitësit kur dëgjon të motrën të pranoj me buzëqeshje se edhe pse vetëm 19-vjeçe ka bërë aq sa bën dhe një prostitutë normale( ka shkuar me burrin e kushërirës, ka bërë seks me burrë dhe grua njëherësh, do merrte pjesë në film pornografik për 50.000 euro, ka shkuar në dhjetra hotele erotike, është zgjuar bri një burri që nuk i dinte as emrin), e ëma të mbytej në të qara kur dëgjoi se për gjashtë muaj përdorte narkotikë dhe prezantuesja, gruaja e një deputeti të njohur ekstremist të djathtë, t’i japë kurajo nënës duke i thënë të mos jetë dhe kaq sentimantale! Dhe në fund të humbasë “bukuroshja2 ngaqë në pyetjen nëse kishte marrë pjesë në orgji me më shumë se dhjetë persona u përgjigj “jo”.
Priste vallë ti jepnin dhe para?!
Sa për kanalin (që ndodh të kem punuar për një periudhë), më e pakta që mund të thotë dikush është fjala: TURP!

Ρατσιστές (και) με νόμο | Racistë (edhe) me ligj

Πιθανότατα ο καλύτερος τίτλος που θα μπορούσε να δοθεί για το (περίπου) φασιστικό νόμο που ψήφισε η Ιταλική Βουλή και αφορά τους μετανάστες. Μια Ιταλία που έχει δώσει στο παρελθόν σαφή δείγματα για το πόσο εύκολα μπορεί να εκτραχυνθεί στο δρόμο του φασισμού. Δεν είναι και τόσο μακριά έξαλλου η μαύρη περίοδος του Μουσολίνι. Όπως τότε έτσι και σήμερα, περιπολίες “εθελοντών πολιτών” δίνουν την αρωγή τους στην “διατήρηση του νόμου και της τάξης”.
Ετσι,με τον νέο νόμο, εκτός της άμεσης απέλασης για όσους έχουν μπει παράνομα στη χώρα, θα τους επιβληθεί και 10.000 ευρώ πρόστιμο. Το πώς θα εισπραχτεί το πρόστιμο αυτό από απελπισμένους ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, είναι κατι που αφορά μόνο την ακροδεξιά κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι.
Και για να καταλάβουμε πόσο συντηρητικά είναι τα νέα μετρά, ακόμα και η Καθολική Εκκλησία τα κατακρίνει.
Υ.γ.: περίεργος είμαι να δω την αντίδραση των «εθνικοπατριωτών» στην Αλβανία για το γεγονός. Για τη περίπτωση που κατι τέτοιο είχε συμβεί στην Ελλάδα, δεν θα είχα καμία περιέργεια. Το ξέρω ήδη.

Ndosha një titull më i spiktaur nuk do të mund të jepej për ligjin e ri (pothuajse) fashist që votoi Parlamenti italian për emigrantët. Një Itali që ka dhënë në të kaluarën prova të qarta për lehtësinë me të cilën mund të rrëshqasë në rrugën e fashizmit. Nuk është dhe kaq larg, ndër të tjera, periudha e errët e Musolinit.
Sikurse atëherë edhe sot, patrulla vullnetarësh japin “asistencën e tyre në mbrojtje të rregullit dhe të ligjit”.
Kështu, sipas ligjit të sapo aprovuar,përveç dëbimit të menjëhershëm nga vendi për ata që hyjnë ilegalisht, do të jenë të detyruar të paguajnë dhe gjobën që arrin në shumën e 10.000 eurove. Për mënyrën se si do të vilet kjo shumë nga njerëz të dëshpëruar dhe shpresëhumbur, është diçka që vetëm qeveria ekstremiste e djathtë Italiane e Berluskonit e di.
Që të kuptojmë më mirë sa konservatore janë masat e reja, mjafton të përmendim se akoma dhe Kisha Katolike i ka dënuar!
v.o.: jam kurioz të mësoj reagiin e “nacionalpatriotëve” në Shqipëri për ligjin në fjalë. Nëse diçka e tillë pati ndodhur në Greqi, asnjë kuriozitet nuk nuk do kisha. E di paparprakisht.

Τι συμβαίνει κύριε Πρέσβη; | Çfarë ka ndodhur z.Ambasador?

Καιρό έχω να γράψω για την πρεσβεία της Αλβανίας στην Αθήνα. Κατά καιρούς έχω αναφερθεί σε αυτήν με διάφορα μικρά θεματάκια, λόγο και της συχνής μου παρουσίας εκεί, για τον έναν ή τον άλλον λόγο. Η αλήθεια είναι πως ο αγαπητός πρέσβης, από την ημέρα που ήρθε εδώ συμμάζεψε αρκετά τα πράγματα. Αν και η λέξη «συμμάζεμα» όταν κάνουμε λόγο για τη συγκεκριμένη πρεσβεία, δεν είναι και η πιο ενδεδειγμένη…
Τον τελευταίο καιρό, όμως, και με αφορμή διάφορα μικρά γεγονότα που προηγήθηκαν, υπάρχει «μια απόσταση» . Δεν θέλω να προτρέξω και να συμπεράνω πως όλα αυτά έχουν να κάνουν με κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες. Προκαλεί εντύπωση πάντως το γεγονός πως, πριν αναφερθώ σε μια συνάντηση του επικεφαλής της διπλωματικής μας αποστολής εδώ με τον επικεφαλής ενός ακροδεξιού κόμματος, με διάφορες αφορμές (σημαντικές ή μη), είτε ο ίδιος ο πρέσβης είτε το επιτελείο του, μ’ενημέρωναν να παρευρεθώ. Από την ημέρα του post και μετά, κάτι τέτοιο έπαψε να συμβεί. Τις προηγούμενες ημέρες, όπως είδαμε κι από φωτογραφικό ρεπορτάζ που δημοσίευσε η εφημερίδα TRIBUNA, ο πρέσβης της Αλβανίας σε συνεργασία με την πρέσβειρα της Κροατίας, παρέθεσε δεξίωση με την ευκαιρία της εισόδου της χώρας μας(και της Κροατίας) στο ΝΑΤΟ, στο πολυτελέστερο ξενοδοχείο της Ελλάδας, το Grande Bretagne, οπού παρευρεθήκανε εκατοντάδες καλεσμένοι πολιτικοί, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι και απλοί μετανάστες. Εν τούτοις ,όμως, αποκλείστηκαν «οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι».
Εντελώς τυχαία θέλω να πιστεύω, αποκλείστηκαν μόνο ένας δυο δημοσιογράφοι αλβανικής καταγωγής που δουλεύουν σε ελληνικά μέσα…
Πάντως, ένα τέτοιο γεγονός δεν θα μπορούσε παρά να εορταστεί μεγαλοπρεπέστατα. Εξάλλου, χρήματα υπάρχουν μπόλικα αφού μιλάμε για την πλουσιότερη πρεσβεία της Αλβανίας σε όλο τον κόσμο, αν συνυπολογίσουμε «το χαράτσι» που πληρώνει και πλήρωνε τόσα χρονια κάθε συμπατριώτης μας που περνά από κει.
Για κάποια άλλα θέματα που μαθαίνουμε πως «γίνεται προσπάθεια ενόψει των βουλευτικών εκλογών στην Αλβανία για την χειραγώγηση και κατεύθυνση μιας μερίδας συμπατριωτών μας μεταναστών», προσωπικά δεν θέλω να πιστεύω πως έχουν να κάνουν με τον πρέσβη μας και με τη πρεσβεία.
Ας περιμένουμε…

Kam kohë pa shkruar për ambasadën tonë në Athinë. Shpesh i jam referuar asaj për tema të ndryshme, falë dhe prezencës time atje për njërën apo për tjetrën temë. Dhe e vërteta është se miku im ambasador, qysh nga dita që erdhi këtu, i ka mbledhur goxha gjërat. Edhe pse fjala “mbledhur”, kur bëjmë fjalë për ambasadën e këtushme, nuk është ndoshta dhe më e gjetura…
Kohët e fundit, megjithatë, dhe me shkas disa ngjarje të vogla që kanë paraprirë, është shkaktuar njëfarë “distance”. Nuk dua assesi të shpejtohem dhe të konkludoj se këto kanë të bëjnë me qëllime apo pikësynime të ngushta partiake. Gjithsesi, vlen të shënohet se, përpara se t’i referohesha një takimi të kreut të trupit tonë diplomatik me kreun e një partie të ekstremit të djathtë në Greqi, me arsye të ndryshme (të rëndësishme ose jo)vetë ambasadori apo bashkëpunëtorë të tij, më informonin të gjendesha pranë tyre. Nga dita e atij posti dhe në vijim, diçka e tillë nuk ka ndodhur. Pak ditë më parë, sikurse e pamë edhe në gazetën TRIBUNA ku unë shkruaj, ambasadori ynë në Athinë së bashku me ambasadoren e Kroacisë, shtroi një koktej festiv në hotelin më luksoz të Greqisë Grande Bretagnie me rastin e anëtarësimit të të dy vendeve tona në NATO, ku midis të tjerëve u ndodhën dhjetra politikanë,diplomatë, gazetarë dhe emigrantë të thjeshtë. E megjithatë, nga kjo u përjashtuan “gazetarët e padëshiruar”.
Krejt rastësisht dua të besoj, u përjashtuan vetëm nja dy gazetarë që ndodh të jenë të punësuar në mediat greke…
Por, një ngjarje e përmasave të këtilla, nuk do të mundej të mos festohej pa luksin që përmendëm. Ndër të tjera, para ka plot pasi flasim për ambasadën më të pasur të Shqipërisë në botë, po të llogarisim këtu “haraçin” që paguante dhe paguan çdo bashkatdhetar i yni që kalon andej.
Për disa tema të tjera që mësojmë ku bëhet fjalë për “ përpjekje në prag të zgjedhjeve parlamentare në Shqipëri që të hidhen në dorë dhe të drejtohen me kujdes një pjesë e emigrantëve tanë”, përsa më përket nuk dua ta besoj se kanë të bëjnë me ambasadën dhe me ambasadorin.
Le të presim…

Μια ξένη στο προεδρείο της Βουλής

Στο άκουσμα της είδησης πως ο Μπάρακ Ομπάμα, γιος μετανάστη από την Κένυα, θα είναι ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ξεκίνησαν να κάνουν τους συνειρμούς με την Ελλάδα. Θυμάμαι πολλούς συναδέλφους αλλά και αναλυτές που αναρωτήθηκαν τότε (και δικαίως) αν κάποτε θα ζήσουμε και στην Ελλάδα μια τέτοια περίπτωση. Αν δηλαδή ένας γιος ή μια κόρη μεταναστών θα μπορέσει να κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή του τόπου και θα καταλάβει το υψηλότερο αξίωμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπως μπόρεσε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο ψηλόλιγνος Αφροαμερικανός.

Πολλοί θυμήθηκαν την περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι. Του μαθητή-σύμβολο, που έγινε η αιτία να ανοίξει μια τεράστια συζήτηση για το κατά πόσο μπορεί ένας μαθητής με ξένους γονείς να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους γηγενείς συμμαθητές του και να δικαιούται να κρατά την ελληνική σημαία.

Μαθήματα δημοκρατίας(ξανά) | Leksione demokracie(sërish)

Πάλι πρωτοπόρα η Ελλάδα. Πάλι έδωσε “τα φώτα” της στον πολιτισμένο κόσμο. Με μια μόνο κίνηση. Κίνηση ματ, δηλαδή.
Μόλις ο …ρυθμός των σκανδάλων αυξήθηκε επικίνδυνα και άρχισε να ζαλίζεται το πλήρωμα, η Βουλή έκλεισε τις εργασίες του λόγο των …εκλογών. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει πως, όσοι βουλευτές, υπουργοί ή υφυπουργοί κατηγορούντο για πράξεις ή παραλείψεις που συνέβησαν μέχρι το 2007, από τούδε και στο εξής, λόγο παραγραφής των αδικημάτων(εξαιτίας του κλεισίματος της Βουλής), παραδίδονται στη κοινονια λευκές περιστέρες!
Κι όλο σκέπτομαι τη κυβέρνηση της χώρας μου. Τόσο καιρό προσπαθεί να κλείσει κάποιες “ενοχλητικές υποθέσεις” που εμπλέκονται διάφοροι υπουργοί και υφυπουργοί της αλλά δεν έχει βρει μια αποτελεσματική μέθοδο.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό!

Sërish në pararojë Greqia. Sërish i dha “dritën” botës së qytetëruar. Vetëm me një lëvizje. Lëvizje mat, domethënë.
Sapo ritmi i …skandaleve nisi të shtohej rrezikshëm dhe ekuipazhi nisi të turbullohej,Parlamenti i mbylli punimet për arsye të …zgjedhjeve!
Me fjalë të thjeshta kjo do të thotë: deputetët, ministrat dhe zëvendësministrat që akuzoheshin për veprime apo mosveprime që kanë ndodhur përpara vitit 2007, nga sot e në vijim , për arsye të parashkrimit (falë mbylljes së Parlamentit), i jepen shoqërisë “pëllumba të bardhë”.
Këto çaste mendoj qeverinë shqiptare. Ka kaq kohë që mundohet të mbyllë ca “proçese besdisëse” ku janë të pleksur minisitra e zëvendësministra të saj, por akoma nuk ka gjetur një mënyrë efikase.
Na shembulli i artë!

Ανάπτυξη… στο FAQ

Σήμερα στο FAQ που κυκλοφορεί (σελίδα 9),έγραψα:

Για έναν ξένο  που έρχεται πρώτη φορά στην Αθήνα και αποφασίζει να  τη γνωρίσει ,  αναμφίβολα εκείνο που του μένει ως ανάμνηση είναι η  άνευ προηγουμένου χαοτική ανάπτυξή της. Μια πόλη με αξιοζήλευτη φυσική  ομορφιά, με αμέτρητους αρχαιολογικούς θησαυρούς  και  μνημεία έχει παραδοθεί, κατά τα πιο πρόσφατα χρόνια της ιστορίας της, στην ακόρεστη  επιθυμία κάποιων που θέλουν(;) να τη δουν πλήρως  «τσιμεντοποιημένη.  Μόνο μέσα στα τελευταία 17 χρόνια που βρίσκομαι στην Ελλάδα, η μια από τις δυο κεντρικές  πλατείες της, αυτή της Ομονοίας, έχει μετατραπεί σε κανονικό «πειραματόζωο» στα χέρια του εκάστοτε δημάρχου . Κανονικός-και κυριολεκτικός-τετραγωνισμός του κύκλου με πρωταγωνιστή  το τσιμέντο. Οι Αθηναίοι φίλοι μου πολλές φορές μου έχουν μιλήσει με  διστακτική  διάθεση- λες και φέρουν προσωπική ευθύνη- για την «τσιμεντική επίθεση» που δέχτηκε η πρωτεύουσα της Ελλάδος κατά τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, με αποτέλεσμα τη σημερινή αποκαρδιωτική της εικόνα της. Μια εικόνα που αδικεί όχι μόνο  την Αθήνα και τους Αθηναίους αλλά και τον ίδιο τον ελληνικό πολιτισμό.

Τρομοκρατώντας μπλόγκερς | Terrorizimi i blogerave

Οι 10 χειρότερες χώρες για ένα μπλόγκερ,όπως διαβάζω εδώ είναι οι παρακάτω:

1. Μπούρμα
2. Ιράν
3. Συρία
4. Κούβα
5. Σαουδική Αραβία
6. Βιετνάμ
7. Τυνησία
8. Κίνα
9. Τουρκμενιστάν
10. Αίγυπτος

Για την ώρα, γράφουμε κατά το δοκούν διότι (φανερά τουλάχιστον) δεν κινδυνεύουμε.

Dhjetë shtetet më të rrezikshme për një bloger, sikurse lexojmë këtu janë :

1-Burma

2-Iran

3-Siria

4-Kuba

5-Arabia Saudite

6-Vietnam

7-Tunizia

8-Kina

9-Turkmenistan

10-Egjipt

Për momentin shkruajmë çfarë të na vij në mendje pasi (për momentin të paktën) nuk rrezikojmë.

Άνθρωποι και ανθρωπιά

Τίποτα δεν με κυνηγάει στην Ελλάδα. Είμαι από τους τυχερούς που έχουν χαρτιά. Τουλάχιστον τη στιγμή που μιλάμε. Ο δικός μου εχθρός είναι ο χρόνος. Μόνο αυτός με κυνηγάει. Και δεν μπορώ να τον κερδίσω. Έφυγα από το Πακιστάν άλλος άνθρωπος κι εδώ είμαι ένας άλλος. Εκεί ο έρωτας είναι απαγορευμένος. Τιμωρείται αυστηρά όποιος ακούει την καρδιά του.

Η δική μου καρδιά εδώ κτύπησε κι εγώ την άκουσα. Μπορώ να την ακούσω. Μα δεν κάνει να γυρίσω πίσω πλέον. Κι αν γυρίσω, δεν πρέπει να πάρω μαζί μου τη καρδιά μου. Κι έτσι πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στην πατρίδα μου και την καρδιά μου. Για την ώρα, η καρδιά μου έχει κερδίσει. Κι αυτήν ακούω. Όσο κι αν στη πατρίδα έχω τόσα πράγματα που νοσταλγώ…

Είναι τα λόγια ενός νέου μετανάστη στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών στον Πειραιά. Εκεί που, εδώ και χρόνια, κόντρα σε δυσκολίες και σε ελλείψεις, σε γραφειοκρατίες και την αναλγησία του κράτους, μια ομάδα ανθρώπων διδάσκει ανθρωπιά.