Ο Καραμανλής και το (χαμένο) μεγαλείο | Karamanlis dhe madhështia(e humbur)
Θυμάμαι σαν σήμερα τις εκλογές του 2004. Ο Γ.Παπανδρέου είχε πάρει τότε το «δαχτυλίδι» από τον Κώστα Σημίτη και ανέβηκε στην αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Ενώ οι πολίτες ήταν πολύ δυσαρεστημένοι με τον πρώην πρωθυπουργό, προς στιγμήν (και βοηθούντος των δημοσκοπήσεων) φάνηκε ανατροπή του κλίματος. Ο Παπανδρέου μάλιστα για να επιβεβαίωση τα αυτονόητα έκανε και εσωτερική ψηφοφορία για την αποδοχή του από τη βάση. Ελέχθη τότε ότι πήγαν 1000.000 φίλοι και μέλη του ΠΑΣΟΚ και ψήφισαν. Ψήφισαν δεν το λες ακριβός διότι δεν είχε αντίπαλο αλλά παρευρέθησαν. Παρευρέθησαν και είπαν ναι, προχώρα και άλλαξέ τα όλα. Σε λίγες ημέρες βέβαια ξεφούσκωσε το θέμα και στις εκλογές ο Καραμανλής κέρδισε.
Το βράδυ των εκλογών ο Γ.Παπανδρέου αμέσως μετά την επιβεβαίωση της ήττας του έσπευσε να συγχαρεί τον αντίπαλο .
Μετά από τρία χρόνια ο Παπανδρέου έχασε ξανά από τον Καραμανλή. Δίχως άλλο τούτη τη φορά ήθελε μεγάλη προσπάθεια αφού είχε προηγηθεί το κάψιμο της Πελοποννήσου και της Πάρνηθας μαζί με τον θάνατο δεκάδων πολιτών από την ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ ήρθε δεύτερο κόμμα. Εκείνη τη νύχτα του Σεπτεμβρίου που συνέβησαν πολλά στο ΠΑΣΟΚ, ο Παπανδρέου άργησε να συγχαρεί τον πρωθυπουργό. Το έκανε αλλά πολύ αργά.
Χθες είχαμε ευρωεκλογές στην Ελλάδα. Ο Γιώργος κατέγραψε (επιτέλους) τη πρώτη του νίκη ως αρχηγός. Και μπράβο του. Θα περίμενε κανείς μετά από αυτό τον Καραμανλή να βγει και αντρίκια να συγχαρεί τον αντίπαλό του. Έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες. Δεν το έκανε, όμως.
Όσο μεγάλη κι αν είναι η πίκρα μιας ήττας, άλλο τόσο είναι το μεγαλείο της παραδοχής της και της παραδοχής του αντιπάλου. Ο Καραμανλής έχασε την ευκαιρία του μεγαλείου χθες!
Më kujtohen si sot zgjedhjet e vitit 2004 në Greqi. J.Papandreu sapo kishte marrë “unazën” e liderit nga Kostas Simitis dhe u ngjit në krye të PASOK-ut.
Ndërsa qytetarët ishin të dëshpëruar nga qeveria aktuale e ish-kryeministrit, për momentin(me ndihmën edhe të sondazheve) u duk se klima po kthehej. Papandreu madje, për të vërtetuar të vërtetuarat,zhvilloi edhe zgjedhje të brendshme për të parë sa i pranueshëm ishte nga baza. U tha asokohe se rreth 1000.000 anëtarë dhe simpatizantë të PASOK-ut morën pjesë në votime. Votim tamam nuk e thua dot se nuk kishte kundërshtar po, u paraqitën. U paraqitën dhe thanë: Jorgo, vazhdo dhe ndryshoi të gjitha!
Pas pak ditësh sakaq, u shfry entusiazmi dhe në zgjedhje fitoi Karamanlis.
Mbrëmjen e zgjedhjeve J.Papandreu menjëherë pasi u vërtetua se humbi, shpejtoi të përgëzonte kundërshtarin.
Pas tre vjetësh Papandreu humbi sërish nga Karamanlis. Kësaj here gjithsesi duhej përpjekje e madhe për të humbur, po të marrim parasysh faktin se parapriu diegia e gjithë Peloponezit,Parnithës dhe humbja e dhjetra qytetarëve nga paaftësia e mekanizmit shtetëror.
E megjithatë PASOK-u erdhi partia e dytë në zgjedhje.
Atë mbrëmje Shtatori të ngjarjeve historike tek socialistët grekë, Papandreu vonoi të përgëzonte kundërshtarin kryeministër. E bëri por me shumë vonesë.
Dje kishim zjgedhjet për Paramentin Evropian në Greqi. Papandreu shënoi(përfundimisht) fitoren e parë si lider partie. Padyshim i takojnë përgëzime. Do priste ndokush pas kësaj edhe nga z.Karamanlis të dalë burrërisht të pranojë humbjen dhe të japë përgëzime për rivalin. Kështu veprohet në demokraci. Mirëpo, nuk e bëri.
Sado i madh që të jetë dëshpërimi nga humbja, po kaq është edhe madhështia të pranosh aftësinë e kundërshtarit. Karamanlis humbi shancin e madhështisë dje.
μ’ αρέσει που διατηρείς πάντα την ήρεμη σκέψη σου βρε Νίκο! έχεις δίκιο, φυσικά. Μες στους κανόνες αυτής τής – λειψής και κουτσής – δημοκρατίας, όσοι παίρνουν μέρος στο παιχνίδι (και μάλιστα σαν “αρχηγοί”) οφείλουν να’ναι (παρομοίως με σένα) ήρεμοι – τουλάχιστον να φαίνονται έτσι, όσα γαμοσταβρίδια κι αν ρίχνουν από μέσα τους. Αλλά η οικογένεια τού “εθνάρχη τού 4ου” που λέει και ο Τσαλ (νομίζω, ε;) έχει μακρά παράδοση μικροψυχίας και περιφρόνησης για τούς τύπους και τούς θεσμούς σ’ αυτήν την χώρα. Και η οικογένεια τού ΓΑΠ από την άλλη, που νομίζει ότι έχει την ελλάδα στο τσεπάκι της οικογενειακώς, έχει μάθει να κρατάει κάποια προσχήματα, και να κάνει όλες της τις λαδιές γαρνίροντάς τες με ό,τι νομίζει πως περνάει στον κόσμο. Άσ’τα να πάνε…
Εμείς τα πληρώνουμε, οι μεταξύ τους αγένειες φυσικά δεν θα μάς πείραζαν αν δεν καθρέφτιζαν ακριβώς το “τί ωραία που τα πληρώνουμε”…
Είδες όμως τ’ αποτελέσματα…και όχι μόνο στην ελλάδα…έρριξα χτες μια ματια πριν πάω για ύπνο (αφού είχα μπουχτίσει βλακείες κοινοτυπίες κλισέ και επαναλαμβανόμενες σαχλαμάρες – από “δημοσιογράφους” και “πολιτικούς” -) στο tvxs που είχε τα αποτελέσματα σ’ ολην την ΕΕ.
Πάνε τόσο αργά τα πράγματα…
Αν μάς έβλεπε κάνας αρειανός πιστεύω πως θα’λεγε ότι έχουμε σαν είδος κάποιο γονίδιο ύπνου βαθιού, χωρίς καν όνειρα, ενσωματωμένο στη φύση μας – σαν να μη ζούμε ό,τι ζούμε
άντε, θύμωσα πάλι σήμερα
να ‘σαι εσύ καλά
Τι άλλο από το να διατηρώ ήρεμη σκέψη να κάνω, Χάρη μου;
Είπαμε η ήττα έχει μόνο έναν πατέρα αλλά όσο μονός κι αν είναι αυτός ο πατέρας στην ήττα του, οφείλει να πει μπράβο στον αντίπαλο.
Κι όπως το γράφω, οι δημοκρατίες έτσι λειτουργούν. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν μας λένε πως είναι υπηρέτες του λάου; Ε ο λαός αποφάσισε αυτή τη φορά να τον ταρακουνήσει λίγο τον Κωστάκη. Εκτός αν ο Κωστάκης κι ο Γιωργάκης(που έτσι φαίνεται πως έχουν μάθει) νομίζουν ότι δεν θα χάσουν ποτέ.
Κι εσύ να είσαι καλά που μου ομορφίνεις τη γωνίτσα μου εδώ με τις σκέψεις σου…
Κανονικά το πολιτικό fairplay επιβάλλει όπως λέτε, να συγχαρείς τον αντίπαλο, αλλά εγώ μένω περισσότερο στο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ότι θα συνεχίσει να κυβερνά το κόμμα που ψηφίστηκε περίπου από το 20% των Ελλήνων (με αναγωγή της πραγματικής αποχής) ενώ καραδοκεί να πάρει τη σκυτάλη το κόμμα που ψηφίστηκε από το 24% περίπου.
Μπορεί να έλειπε ο άνθρωπος από το σχολείο
εκείνη τη μέρα που μάθαιναν: “συγχαίρω τον αντίπαλο”.
Η ουσία όμως είναι αλλού, όπως λέει ο tsalapeteinos,
κι ακόμη πιο αλλού, στη συνολικά θλιβερή ΕΕ!
Ξεχνάμε κάτι βασικό όμως: συγχαίρεις κάποιον, όταν πετυχαίνει κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το ΠΑΣΟΚ και ΓΑΠ δεν εξελέγησαν κυβέρνηση, δεν πέτυχαν κάτι. Απλά, σε 51% ψηφοφόρων, πήραν κατά 4,5% περισσότερες ψήφους από το 2ο κόμμα, και μάλιστα με αρκετές χιλιάδες λιγότερες ψήφους από τις πιο πρόσφατες εκλογές. Για το ότι ο ΓΑΠ “ξέχασε” να αναφερθεί στην αποχή, το “ξεχάσαμε”;