Άνθρωποι για μια μέρα…
Αυτές που μόλις πέρασαν ήταν οι πρώτες εκλογές που τις έζησα τόσο έντονα και από τόσο κοντά. Αν και δεν ψηφίζω εξαιτίας της… μεταναστευτικής μου ιδιότητας, εν τούτοις ανακατεύτηκα με τη προεκλογική περίοδο. Δεν ανακατεύτηκα μόνο εγώ αλλά και χιλιάδες άλλοι μετανάστες οι οποίοι μπορεί την ημέρα της ψήφου να προτίμησαν (αναγκαστικά) να συμπεριφερθούν ως «ιδιώτες» , προηγουμένως όμως είχαν προσφέρει τη βοήθειά τους στον προεκλογικό αγώνα… Δεν χρησιμοποιώ τυχαία τη λέξη «ιδιώτης». Εξάλλου, όπως μάθαμε το βράδυ των εκλογών από γνωρίζοντες καλά την ελληνική γλώσσα, η συγκεκριμένη λέξη δεν προσδίδει τιμή σε αυτόν που τη φέρει. «Ιδιώτης» δεν είναι κάθε ξεχωριστός πολίτης (…είπε ένας βουλευτής του ΛΑΟΣ, άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας) που πράττει οτιδήποτε κρίνει αυτός επωφελές για τη ζωή του, αλλά… ο πολίτης με μειωμένο IQ. Γι’ αυτό, λέει, οι Άγγλοι λένε τον χαζό «idiot»…
Παρ’ όλα αυτά, ζήσαμε έντονα και από κοντά αυτές τις εκλογές ίσως επειδή αυτή τη φορά τα κόμματα στην Ελλάδα είχαν ψιλιαστεί τι τα περίμενε . Από νωρίς είχαν καταλάβει τις διαθέσεις των πολιτών για μαζική απόχη από τις( άκρατες και επαναλαμβανόμενες) υποσχέσεις. Έτσι, τα επιτελεία των κομμάτων, βλέποντας πως όσα λεωφορεία και αν γέμιζαν από την επαρχία με «αυθόρμητα συγκεντρωμένους» και τους φέρουν στις κεντρικές ομιλίες των αρχηγών, πάλι οι πλατείες θα εξακολουθούσαν να φαίνονταν μισοάδειες, σκεφτήκαν έστω και για μια μέρα, να κάνουν τους μετανάστες να νιώθουν ισότιμοι πολιτες… Χιλιάδες αριθμοί τηλεφώνων που αντιστοιχούν σε μετανάστες βρίσκονται στη διάθεση των τομέων κινητοποιήσεων των μεγάλων κομμάτων.(άραγε με ποιο τρόπο κατέληξαν εκεί;). Άνθρωποι από το κόμμα ή και έκτακτοι υπάλληλοι που ανέλαβαν να μαζέψουν για τις ομιλίες των αρχηγών όσους περισσότερους μετανάστες μπορούσαν. Με ενημέρωσαν κι εμένα να πάω. Και φυσικά πήγα… Για να δω από κοντά τον ” αυθόρμητο ενθουσιασμό” των μεταναστών.
Σημαίες, πανό, συνθήματα, τραγούδια… Έλληνες και ξένοι μαζί, σαν μια τεράστια μονόχρωμη συναυλία. Κερδισμένοι και χαμένοι, ελπίζοντες και μη. Ανάμεσα σε αυτούς αμέτρητοι μετανάστες χρήσιμοι μόνο για δυο ώρες… Ενώ οι Έλληνες της πλατείας ,έστω την έσχατη στιγμή, περίμεναν να ακούσουν από τον εκάστοτε αρχηγό να τους τάξει κάτι, οι μετανάστες δεν περιμένουν τίποτα. Βέβαια ούτε οι αρχηγοί σκόπευαν(ειδικά αν ήξεραν πώς είναι η κατάσταση από κάτω) να τους υποσχεθούν. Δεν τόλμησαν να εκστομίσουν από το βημα τους κάτι που θα αφορούσε τους «ξένους», ίσως επειδή ελλόχευε ο κίνδυνος οι «από κάτω» να τους αποδοκιμάσουν. Ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς.
Μέσα στην επόμενη ώρα της ομιλίας του (εκάστοτε) αρχηγού και στη διαδρομή για το σπίτι , δεν είναι διόλου απίθανο κάποιος από αυτούς τους «χρήσιμους μετανάστες» να τους σταμάτησαν για έλεγχο ρουτίνας οι αστυνομικοί στις γειτονιές-γκέτο της Αθήνας. Όπως επίσης δεν είναι καθόλου απίθανο κάποιος από αυτούς, μετά τον ενθουσιασμό που ένιωσε για κάποιες στιγμές φωνάζοντας με στεντόρεια φωνή για τον αρχηγό που υποσχόταν «δικαιοσυνη και ασφάλεια για τον πολίτη», «δουλειά για όλους» και «δίκαιη κοινωνία» να «φιλοξενείται» πια στα κρατητήρια κάποιου αστυνομικού τμήματος, διότι δεν έχει τα απαιτούμενα χαρτιά. Κι ας είναι χρονια στην Ελλάδα. Και ας γέμισε τη πλατεία για χάρη του «μεγάλου αρχηγού».
Υ.Γ.:Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο στο τελευταίο FAQ
Νίκο, όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο, αυτή ακριβώς ήταν η σημασία της λέξης «ιδιώτης» στην αρχαία Αθήνα. Αυτός ο οποίος «ιδιώτευε», που ασχολούνταν δηλαδή μόνο με τις δικές του υποθέσεις και όχι με την πολιτική (τις υποθέσεις της πόλης), θεωρούνταν όχι μόνο άχρηστος αλλά και εξειρετικά επιζήμιος πολίτης. Επιπλέον, θεωρούνταν και ηλίθιος (και πράγματι έτσι προέκυψε το αγγλικό “idiot”), εφόσον οι αρχαίοι Αθηναίοι (αλλά και οι πολίτες όλων των υπόλοιπων πόλεων που είχαν δημοκρατία) πίστευαν πως δεν ήταν δυνατόν κάποιος να ευημερεί μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο που δυστυχεί. Η προσωπική ευημερία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευημερία της πόλης. Κάτι που ισχύει διαχρονικά, και πάντα έρχονται κάποια καταστροφικά γεγονότα να το θυμίσουν σε όσους τείνουν να το ξεχνούν (πχ πόλεμοι, επαναστάσεις, οικολογικές καταστροφές, οικονομικές καταστροφές, κλπ). Βέβαια, υπάρχει μία σημαντική διαφορά με τη σημερινή αντιπροσωπευτική «δημοκρατία». Οι πολίτες τότε δεν εξέλεγαν «αντιπροσώπους», αλλά συμμετείχαν οι ίδιοι καθημερινά στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούσαν. Οι δικαστές, οι διάφοροι αξιωματούχοι, ακόμη και ο φέρων την επίσημη σφραγίδα της πόλης (το αντίστοιχο του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας) δεν ήταν εκλεγμένοι ούτε μόνιμοι, αλλά κληρωτοί, κληρώνονταν δηλαδή ανάμεσα σε όλους τους πολίτες για να υπηρετήσουν την πόλη συνήθως για διάστημα μόλις μίας μέρας.
Αν θέλεις περισσότερες πληροφορίες για την οικονομικο-πολιτικο-κοινωνική οργάνωση της αρχαίας Αθήνας, σου προτείνω το πολύ καλό βιβλίο του Κ. Καστοριάδη «Η ελληνική ιδιαιτερότητα».
Kαθώς διάβαζα, ένα αίσθημα οργής με κατέβαλε και δεν μπορώ να μην πω δύο λόγια έτσι όπως τα σκέφτομαι.
Καταρχήν πείτε με αγαθό, πείτε με και χαζό αν θέλετε, αλλά το ότι κουβαλάνε κόσμο γιά τις συγκετρώσεις τους τις προεκλογικές, πρώτη φορά το ακούω, και πιάνω τον εαύτο μου αρκετά εκνευρισμένο, με τους ηγέτες του κώλου, αλλά και με τον απλό κόσμο που δεν ξέρω με ποιό αντάλλαγμα δέχτηκαν να ανταποκριθούν στην πρόσκληση αυτή, είτε Ελληνες είναι αυτοί είτε μετανάστες.
Γιά μένα ο αληθινός ηγέτης στέκεται ψηλά και δεν συμβιβάζεται με τέτοιες πρακτικές, που ομολογούν κατ’εμέ την έλλειψη αυτοσεβασμού, αυτοεκτίμησης αξιοπιστίας και παντελείς αποτυχίας.
Γιά μένα στο άκουσμα και μόνο της αναγγελίας ότι θα μιλήσει ο ηγέτης στη τάδε πλατεία και τάδε ώρα, πρέπει να σταθεί ικανό να μαζεύεται ο κόσμος να ακούσει,- αυτός είναι ο ηγέτης που απολαμβάνει της εμπιστοσύνης του κόσμου.
Ωρες ώρες έχω την αίσθηση ότι ζω σ’ένα θέατρο, που ο καθένας έχει να υποδηθεί έναν ρόλο που του έχει υποδείξει ο σκηνοθέτης. Εγώ όμως αρνούμαι να παίξω και πιστεύω ότι δεν είμαι ο μόνος.
Προσωπικά ενσυνειδήτως επέλεξα τη στάση του “ιδιώτη” ( αν και ως μετανάστης δεν έχω δικαίωμα ψήφου και άρα δεν μετράω ούτε εγώ ούτε η γνώμη μου) αλλά με τη σημασία που προσδίδω εγώ στη λέξη και όχι ο Μπουμπούκος. Τι θέλει να πει ο Μπουμπούκος και ο καθένας που υποστηρίζει
αυτή την άποψη ότι 50% του λαού που δεν πήγε να ψηφίσει είναι “ιδιώτες” άρα idiot?!!!!
Θα ήθελα πολύ να κτυπήσει και το δικό μου τηλέφωνο Ν. Αgo να μου πουν να πάω σε κάποια συγκέτρωση,… γιά να τους στείλω στο διάολο αλλά δεν…
Μα καλά, τόσο περίεργο σας φαίνεται; Και που να βλέπατε τις θρυλικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του 1980 και του πρώτου μισού του 1990. Στη Θεσσαλονίκη σήμερα γεμίζουν με το ζόρι την Πλατεία Αριστοτέλους. Τότε έκαναν συγκεντρώσεις στην παραλία (ο Ανδρέας Παπανδρέου κυρίως), με κόσμο από το Ναυτικό Όμιλο μέχρι την Αριστοτέλους. Και όταν λέω παραλία, εννοώ το πλακόστρωτο, τα πάρκα και τη Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μιλάμε δηλαδή για πλάτος 200m και μήκος σχεδόν 3Km. Εκεί να βλέπατε κινητοποίηση, ερχόταν λεωφορεία από όλη την Ελλάδα.
Καλώς ή κακώς, οι συγκεντρώσεις εξυπηρετούν κυρίως τη δημιουργία εντυπώσεων. Στόχος τους είναι η διαμόρφωση ψυχολογίας νίκης και ο επηρεασμός των αναποφάσιστων. Οπότε, εφόσον ο αντίπαλος κινητοποιεί κόσμο με διάφορα μέσα, πρέπει κι εσύ να κάνεις το ίδιο, αν δε θέλεις να χάσεις τη μάχη των εντυπώσεων. Είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος, που πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να το αποφασίσουν όλοι. Προεκλογικές συγκεντρώσεις θα κάνουν ή όλοι ή κανείς, δε γίνεται διαφορετικά. Και όσο θα κάνουν, θα χρησιμοποιούν αναπόφευκτα και τα μέσα που περιγράψατε.
Όσον αφορά το νόημα της λέξης ιδιώτης, είναι πράγματι αυτό, όπως εξήγησα και παραπάνω. Το ότι το είπε και ο Μπουμπούκος δεν αλλάζει τίποτα. Και πράγματι, συμφωνώ ότι η αποχή από τις εκλογές είναι μέγιστη ηλιθιότητα. Είναι σαν να λες, κάντε ό,τι γουστάρετε, εμένα δε με νοιάζει, είμαι αμέτοχος. Εμένα με ενδιαφέρει μόνο να μη χάσω το μπάνιο μου. Και ας χάσω όλα τα άλλα. Δε με ενδιαφέρει να επηρεάσω τις μελλοντικές αποφάσεις που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο σε όλους τους τομείς της ζωής μου.
Αυτά για τον αμέτοχο και απολίτικο. Από την άλλη, όσοι πιστεύουν πως με την αποχή κάνουν κάποιο είδος «διαμαρτυρίας» είναι διπλά ηλίθιοι. Γιατί το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ανεβάζουν τα ποσοστά των κομμάτων. Αν θέλουν να διαμαρτυρυθούν, ας κάνουν καμιά συγκέντρωση, καμιά απεργία ή οτιδήποτε άλλο. Η αποχή πάντως δεν είναι διαμαρτυρία.
Ακριβής ο Βασίλης στην ανάλυση της λέξης “ιδιώτης” και της αθηναϊκής δημοκρατίας. Να προσθέσω μόνο ότι “άμεση” δημοκρατία της εποχής ήταν κάτι σχετικό, με δεδομένο ότι δε συμμετείχαν σε αυτή γυναίκες, δούλοι και ξένοι, η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι το πολίτευμα ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακό και προοδευτικό για την εποχή του, και ο πρόδρομος της σημερινής μορφής δημοκρατίας.
Η σύγχρονη δε δημοκρατία, έχει τόσο πλεονεκτήματα όσο και μειονεκτήματα σε σχέση με την αρχαία. Ένα πλεονέκτημα είναι η μεγαλύτερη συμμετοχικότητα, και ένα σημαντικό μειονέκτημα η απώλεια αμεσότητας, αφού με τη δημιουργία των εθνικών κρατών των εκατομμυρίων κατοίκων δεν ήταν πρακτική η άμεση δημοκρατία και αντικαταστάθηκε από την αντιπροσωπευτική.
Tsalapeteine, οι γυναίκες ψήφισαν πρώτη φορά μόλις πριν από μερικές δεκαετίες. Και οι σύγχρονοι δούλοι (οι μετανάστες χωρίς χαρτιά και δικαιώματα), όπως και οι μέτοικοι (οι νόμιμοι μετανάστες) συνεχίζουν να μην ψηφίζουν. Όσον αφορά τη συμμετοχικότητα της σύγχρονης «δημοκρατίας», που την είδες; Στην ψήφο κάθε 4 χρόνια;
Ο μεγάλος αριθμός των πολιτών, με την τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα, δεν είναι πρόβλημα για την καθιέρωση της άμεσης δημοκρατίας. Δε χρειάζεται πλέον να ανεβαίνουμε κάθε πρωί στην Πνύκα, εφόσον μπορούμε να μετατρέψουμε το internet σε Πνύκα. Ήδη έχει γίνει Αρχαία Αγορά, με το πλήθος των blogs. Αυτό που κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι να επιχειρηματολογούμε στο σύγχρονο ανάλογο της Αρχαίας Αγοράς. Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι στους αριθμούς (εξάλλου, αυτό δεν ήταν πρόβλημα ούτε στην Αρχαία Αθήνα, με τους 400.000 κατοίκους), αλλά στην έλλειψη ελεύθερου χρόνου. Και φυσικά δεν αναφέρομαι στον ελάχιστο χρόνο που θα σου πάρει μια διαδικτυακή ψηφοφορία, αλλά στον απαραίτητο χρόνο που πρέπει να διαθέτεις καθημερινά για την ενημέρωσή σου πάνω στα πολιτικά ζητήματα. Η δημοκρατία χρειάζεται ενημερωμένους και καταρτισμένους πολίτες, κι αυτό προϋποθέτει ελεύθερο χρόνο, που είναι είδος εν ανεπαρκεία σήμερα. Οπότε, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο μετασχηματισμός τόσο του οικονομικού συστήματος όσο και των εργασιακών σχέσεων και συνθηκών, έτσι ώστε ο κάθε πολίτης να έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί ενδελεχώς με τα ζητήματα πάνω στα οποία καλείται να αποφασίσει.
Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται σε κάποιους λίγο ουτοπικά, δεν είναι όμως. Χρειάζονται απλά έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, να τα δεις από μια άλλη οπτική γωνία. Αυτό που τείνουμε να ξεχνάμε είναι πως τα πάντα εξελίσσονται και αλλάζουν. Η Ιστορία δεν έχει φτάσει στο τέλος της, και τα οικονομικοκοινωνικοπολιτικά συστήματα θα αλλάξουν στο μέλλον, όπως άλλαξαν και στο παρελθόν.
Εσείς που είστε τόσο βαθεία πολιτικοποιημένο άτομο και επιμένετε να λέτε τόσα εκατομμύρια ανθρώπων ηλίθιοι και που όλοι είναι Ελληνες, γιατί οι μετανάστες όπως είπα και πιό πάνω δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, μπορείτε να με πείτε τι ψηφίσατε (ρητορική η ερώτηση) και αν το κόμμα που ψηφίσατε η οποιοδήποτε άλλο κόμμα εκπληρώνει τις προσδοκίες σας, της οικογένειάς σας, και του γενίκου συνόλου?
Εαν ναι τότε προς τι όλη αυτή η δυσαρέσκεια και η απαγοήτευση η μεγάλη του κόσμου?
Εγώ είπα ότι ο κάθε σκατοαρχηγός που φωνάζει κόσμο και λέει ελάτε να μ’ακούσετε, προκειμένου να δημιουργήσει απλά εντυπώσεις, επειδή δεν μπορεί να πείσει τον κόσμο με την εντιμότητά του, την ειλικρίνειά του, το πραγματικό ενδιαφέρον του γιά το μέλλον της πατρίδας, τις ικανότητές του, και τις
φιλολα’ι’κές του πολιτικές -δεν είναι αρχηγός- και ως τέτοιος δεν αξίζει να του δώσεις την παραμικρή σημασία.
Και καλά αυτοί που δεν ψηφίζουν είναι ηλίθιοι, αυτοί όμως που πηγαίνουν επί “πληρωμής” να γεμίζουν τις πλατείες γνωρίζοντας ότι αύτα που θα ακούσουν είναι κουφιές υποσχέσεις
και πιό απλά ειπωμένο τις ίδιες μαλακίες τι είναι??? Μαζοχιστές???
@O εαυτός μου (vetja ime)
Αυτό συνέβαινε , συμβαίνει και θα συμβεί.
Πάντα και παντού.
Δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο.
Δεν είναι καινούργιο.
@O εαυτός μου
Αγαπητέ φίλε, εξήγησα παραπάνω ποια ήταν η αρχαιοελληνική σημασία της λέξης «ιδιώτης» καθώς και ότι πιστεύω πως αληθινή δημοκρατία είναι μόνο η άμεση. Παρόλα αυτά, δε θα αφήσω ανεκμετάλλευτη την έστω μικρή δυνατότητα συμμετοχής που μου δίνεται από το υπάρχον σύστημα. Μεταξύ των κομμάτων επέλεξα αυτό που κρίνω ότι έχει τη θέληση, αλλά και τη δυνατότητα, να ωθήσει την κατάσταση προς την κατεύθυνση που επιθυμώ, της περισσότερης και πιο ουσιαστικής δημοκρατίας, της μεγαλύτερης διαφάνειας και αξιοκρατίας, της αποτελεσματικότερης αξιοποίησης των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας, ώστε να υπερβούμε τη σημερινή παρακμή και μιζέρια. Κάποιος άλλος μπορεί να έχει άλλες επιδιώξεις ή διαφορετική οπτική γωνία και να επέλεξε κάτι άλλο. Αυτός όμως ο οποίος επιλέγει τη μη συμμετοχή είτε είναι ευχαριστημένος με την υπάρχουσα κατάσταση (οπότε αναρωτιέμαι γιατί δεν ψήφισε το κυβερνών κόμμα), είτε έχει χάσει κάθε ελπίδα αλλαγής (οπότε το πρόβλημά του είναι κυρίως ψυχολογικό, να πιστέψει δηλαδή ξανά στις δυνάμεις του), είτε (και αυτή είναι η πιο πολυπληθής κατηγορία, πίστεψέ με) προτίμησε να πάει για μπάνιο, θεωρώντας πως αυτό είναι μεγαλύτερης προτεραιότητας από την εκλογή αντιπροσώπων του στην ευρωβουλή. Αυτός ο τελευταίος είναι ο κλασικός ιδιώτης, σύμφωνα με την αρχαιοελληνική έννοια, που πιστεύει ότι η πολιτική είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό και δεν επηρεάζει τη ζωή του στο ελάχιστο, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μην ξεχνάς επίσης πως κυκλοφορεί ευρέως η απλοϊκή εξήγηση πως «όλα επιβάλλονται από την ΕΕ» (λες και η ΕΕ είναι κάτι ξένο και μακρινό και δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι που την αποτελούμε, λες και τις αποφάσεις στην ΕΕ δεν τις παίρνουν οι πρωθυπουργοί, υπουργοί και ευρωβουλευτές μας), κι όμως οι μισοί Έλληνες (αλλά και Ευρωπαίοι, γιατί το φαινόμενο της αποχής είναι γενικό) προτίμησαν να πάνε για μπάνιο παρά να επιλέξουν τους ευρωβουλευτές που θα τους αντιπροσωπεύσουν στο επίπεδο αυτό. Αν αυτό δεν είναι ηλιθιότητα τότε τι είναι;
@Ν.Αgo αυτο μάλιστα, αυτό που είπες αν μη τι άλλο είναι η διαπίστωση της πραγματικότητας, όχι όμως να επιμείνουμε χαρακτηρίζοντας τη μισή Ελλαδα “διπλά ηλίθιοι” επειδή δεν ψήφισαν.
Αυτό που τους χρειάζεται είναι μία πλήρης απαξία, ολική αποχή, και ξεκίνημα από το μηδέν, με ικανούς ανθρώπους, με ανθρώπους που είναι ΑΝΘΡΟΠΟΙ
(είναι μία έσχατη λύση)
@Βασίλη
Δεν αμφισβητώ αυτά που λες, ήθελα περισσότερο να απομυθοποιήσω την ιδεατή αντίληψη που έχουν κάποιοι αρχαιολάτρες – προφανώς εσύ δεν ανήκεις σε αυτούς – που αποθεώνουν την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία. Μεγάλη κατάκτηση αναμφίβολα, αλλά όχι χωρίς τρωτά σημεία.
Όσο αφορά τη σύγχρονη δημοκρατία, παρά τα προβλήματα που την ταλανίζουν προσφέρει και ευκαιρίες. Σαφώς πολιτική παρέμβαση δεν έχει νόημα μόνο με ψήφο κάθε 4 χρόνια, υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Υπάρχουν τα συνδικάτα, οι νεολαίες, διάφοροι όμιλοι, κινήματα πολιτών κ.α. που μπορούν καθημερινά να έχουν πολιτική δράση και παρέμβαση. Το γιατί τα περισσότερα από αυτά δε λειτουργούν όπως είναι η αποστολή τους είναι άλλο ζήτημα. Καλές οι ιδέες σου για αμεσότητα κάνοντας χρήση των νέων τεχνολογιών. Νομίζω τεχνικά είναι εφαρμόσιμες άμεσα ή σχετικά άμεσα. Κυριότερη δυσκολία δε θεωρώ εγώ τον λίγο ελεύθερο χρόνο, γιατί και ο πιο πολυάσχολος θα μπορούσε π.χ. να μη δει τις βραδινές ειδήσεις για να βρει λίγο χρόνο, αλλά η έλλειψη όρεξης και ενδιαφέροντος. Να προσθέσω και κάτι άλλο αν μου επιτρέπεις. Πιστεύω πως η γενιές που κατά κύριο λόγο συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων (50ρηδες και 60ρηδες δηλαδή) φοβούνται την “ηλεκτρονική γενιά” (από 20 έως 40) που έχει περισσότερη πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε εναλλακτική ενημέρωση. Αυτό βέβαια κάποια στιγμή θα αλλάξει, με την φυσιολογική αναπλήρωση των γενεών.
Μπράβο βρε Τσαλ! δεν είναι πολύ συχνό να θυμόμαστε ότι η δημοκρατία “μας” στην (αρχαία) ελλάδα αφορούσε μια μειοψηφία άκρως προνομιούχων ουσιαστικά (ούτε γυναίκες, ούτε δούλοι, άγγιζε κάπου αν θυμάμαι καλά, 30.000 ανθρώπους σε σύνολο κάπου 200.000 – ή και παραπάνω – )
Όμως (όπως και πάλι πρόλαβες να προσθέσεις) παρ’όλο που το σύστημα ήταν εξαιρετικά επαναστατικό για την εποχή του (κυρίως δε, κατά τη γνώμη πολλών (και τη δικιά μου !) το ότι ήταν νευραλγικό στοιχείο της η ανάδειξη στα αξιώματα με κλήρωση ( δλδ ούτε επετηρίδες, ούτε μπαμπάδες και μαμάδες, ούτε μπαρμπάδες στην κορώνη) ουσιαστικά πρόκειται για ένα σύστημα που κράτησε ελάχιστα, και έκτοτε εξαφανίστηκε παντελώς. Δεν το’ χουμε στο ντιενέϊ μας “κληρονομικά” οι νεοέλληνες, και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα και από τούς ανθρώπους και τις ιδέες που αφήνουμε (εδώ και 200 χρόνια τουλάχιστον) (για να μην πάμε στη ρώμη και το βυζάντιο…) να μάς κυβερνούν…
Πραγματικά χάρη οι Αθηναίοι με πολιτικά δικαιώματα ήταν προνομιούχοι, με δεδομένο ότι πέρα από τους κοινωνικούς φραγμούς (για δούλους, γυναίκες και ξένους) υπήρχαν και ταξικοί, αφού πολύ φτωχοί ελεύθεροι πολίτες πωλούνταν ως δούλοι λόγω χρεών – χάνοντας αυτόματα τα πολιτικά τους δικαιώματα.
Από τα πρωτοποριακά χαρακτηριστικά του πολιτεύματος ήταν επίσης ο εξωστρακισμός, που είχε κάποια ομοιότητα με την ανακλητότητα αξιωματούχων στις σοσιαλιστικές χώρες. Συχνά βέβαια λειτουργούσε άδικα, όταν αξιόλογοι πολιτικοί απομακρύνονταν μετά από προπαγάνδα των αντιπάλων τους, εν μέρει ίσως και από φοβικά σύνδρομα της πλειοψηφίας απέναντι σε κάποιους που ξεχώριζαν. Όπως είπες κι εσύ το σύστημα αυτό κράτησε λίγο. Το ευτύχημα είναι ότι καταγράφηκε στην ιστορία και ενέπνευσε – μετά από πολλούς αιώνες – τους Διαφωτιστές αλλά και τους σοσιαλιστές διανοούμενους.