Ανάμεσα σε Ελλάδα και την Αλβανία | Midis Greqisë dhe Shqipërisë

Θα το ξεκινήσω από το τέλος. Όταν μετά από πολλές ώρες ταξίδι και ταλαιπωρία, το λεωφορείο ερείπιο που μας μετέφερε στην Ελλάδα( παράγκα με ρόδες το είπε ο διπλανός μου) με άλλους 45-50 άτομα, μπήκε σε ελληνικό έδαφος και έκανε τα πρώτα μέτρα αναπτύσσοντας ταχύτητα, είπα στον συνταξιδιώτη μου που από τις πολλές ώρες μαζί είχαμε γίνει φίλοι πια:
-δεν ξέρω για σένα πως νιώθεις αλλά εγώ, πρώτη φορά, καταλαβαίνω τόσο έντονα πως την Ελλάδα την αγαπώ πολύ και μου έχει λείψει. Και δεν είναι μόνο ότι έχω πίσω τις κόρες μου και τη γυναίκα μου. Όλα μου έχουν λείψει.
Για να πάρω την απαντιση από έναν άνδρα αλβανό κοντά στα πενήντα που είχε περίπου δεκατρία χρόνια στην Ελλάδα:
-Κι εγώ το ίδιο. Τελικά, κατάφερε αυτή η χώρα να μας κλέψει τη καρδιά. Αν και η ψυχή μας είναι ακόμα πίσω.
Για ότι με αφόρα ,όμως, μπορώ να πω πως και η ψυχή μου είναι μοιρασμένη πλέον.
Εδώ κι εκεί.
Εκεί κι εδώ.
Χάρηκα πολύ τη μια εβδομάδα που κάθισα στη πρώτη πατρίδα μου, χάρηκα άλλο τόσο για τις πολλές αλλαγές προς το καλύτερο που έχουν γίνει, μα υπήρξαν στιγμές που ένιωσα πολύ ξένος.
Σε ένα φαρμακείο, σε ένα εστιατόριο, σε ένα εκλογικό κέντρο, στα γραφεία ενός κόμματος, στα γραφεία μιας εφημερίδας.
Υ.γ.1):Τελικά είναι ευχή ή κατάρα η μετανάστευση για τον άνθρωπο;
Υ.γ.2): Για τις εκλογές στην Αλβανία, τα καλά και τα κακά, θα τα πούμε στη συνέχεια.

Po e nis nga fundi. Kur pas disa orësh udhëtimi dhe torture, autobusi-gërmadhë që na çonte në Greqi (barrake me rrota e quajti ai bri meje),bashkë me 45-50 të tjerë, hyri në territorin grek dhe bëri metrat e para duke shtuar shpejtësinë, i thashë bashkudhëtarit tim që, pas kaq orësh bashkë ishim bërë miq tashmë:
-nuk di se si ndihesh ti po, për veten time, është hera e parë që kaq ndjeshëm kuptoj se Greqinë e dua shumë dhe më paska munguar. Dhe nuk është vetëm se kam lënë pas vajzat dhe time shoqje. Më paska munguar çdo gjë.
Përgjigjia nga bashkatdhetari emigrant, një burrë rreth të pesëdhjetave që kishte 13 vjet në Greqi ishte:
-edhe mua kështu po më ndodh. Përfundimisht, ky vend arriti të na fitojë zemrën. Edhe pse shpirtin akoma e kemi pas.
Përsa më takon, mund të them tashmë me siguri se edhe shpirtin e kam të ndarë.
Këtu dhe atje.
Atje dhe këtu.
U gëzova kaq shumë gjatë javës që isha në atdheun e parë, po kaq dhe më shumë u gëzova për ndryshimet pozitive që kanë ndodhur.
E megjithatë pati çaste që u ndjeva i huaj.
Në një farmaci, në një restorant, në një qendër votimesh, në zyrat e një partie, në redaksinë e një gazete.
p.s.:1) Fat apo mallkim është emigrimi?
p.s.2): Për zgjedhjet në Shqipëri, pozitivet dhe negativet, do flasim në vijim.