Η αμαρτία το να είσαι «Έλληνας» | Mëkati i të qenit “grek”

Θα πρέπει να ήταν πριν δυόμιση χρόνια περίπου, όταν βρισκόμενος εντελώς τυχαία σε μια επαγγελματική συζήτηση με άλλους συναδέλφους δημοσιογράφους με τον Αλβανό πρέσβη στην Αθήνα, έγινα αυτόπτης μάρτυρας μιας ηλεκτρονικής αλληλογραφίας ανάμεσα στον επικεφαλής της αλβανικής διπλωματίας στην Ελλάδα και ενός εκδότη αλβανικής εφημερίδας. Ας εξηγηθώ: ο πρέσβης μας απευθυνόταν στον Ιταλό(!) εκδότη της εφημερίδας, ζητώντας του να διαψεύσει μια είδηση, όπου μεταξύ άλλον, αν δεν κάνω λαθος, την καταγγελία διπλωματικού υπαλλήλου που ισχυριζόταν πως η απομάκρυνσή της από τη πρεσβεία δεν ήταν τίποτα άλλο από μια συνηθισμένη κομματική αλβανική πρακτική, που τη συναντάς παντού.
Εκείνο όμως, που μου είχε τραβήξει τη προσοχή ήταν η γλώσσα της αλληλογραφίας των δυο ανδρών. Γινόταν στα …ιταλικά, παρά το γεγονός πως μιλάμε για είδηση που γράφτηκε σε αλβανική εφημερίδα. Αργότερα , και αφού ενδιαφέρθηκα να μάθω απο περιέργεια, ανακάλυψα ότι τα πράγματα ήταν πολύ απλά. Η εφημερίδα ανήκει σε ιταλό επιχειρηματία-εκδότη , για αυτό και η συζήτηση γινόταν στα ιταλικά.
Όλα αυτά τα θυμήθηκα έντονα αυτές τις ημέρες, όταν εξαιτίας ενός άρθρου μου με τίτλο «Οι άναρθρες κραυγές και η απάθεια των γειτόνων» για την καθημερινή αλβανική εφημερίδα “LiBERTAS” στις 28 Οκτωβρίου, βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ολομέτωπη επίθεση συναδέλφων Αλβανών, όπου έφτασαν μέχρι το σημείο, που με την ευκολία που περιγράφεται η επίσκεψη σχολίου των περιχώρων των Τιράνων σε θεατρική επιθεώρηση, να αμφισβητείται όχι μόνο ο σκοπός για τον οποίο γράφτηκε το άρθρο μου, αλλά ακόμα και ο ίδιος ο πατριωτισμός μου.
Προσωπικά είμαι της άποψης πως όταν η δημοσιογραφία μετατρέπετε σε όργανο επίθεσης και συκοφαντίας συναδέλφων, αντί να πράξει τον σοβαρό ρόλο που εχει να παίξει σε μια πραγματική δημοκρατία και μια πολιτισμένη κοινωνία, παύει να είναι δημοσιογραφία. Ξεκινώντας από αυτό, δεν νιώθω καθόλου βολικά που αναγκάζομαι να αναλωθώ σε κουβέντες που με αφορούν προσωπικά, αντί να χρησιμοποιήσω τον χώρο που μου εχει παραχωρήσει η εφημερίδα, για να αναδείξω θέματα που σχετίζονται κυρίως με την μετανάστευση.

Από την άλλη όμως, αναρωτιέμαι: ποια είναι σήμερα η μεζούρα που μετρά την αλβανικότητα  κάποιου; Μήπως άραγε, το να είσαι εργαζόμενος σε ελληνικά μέσα, είναι από μόνο του αμαρτία; Το να πληρώνεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις σε Έλληνα εργοδότη, είναι αιρετικό; Η παρουσία σου στην Ελλάδα, περίπου τη μισή ζωή, η πλήρης ένταξή σου στην κοινωνική, επαγγελματική και πολιτική ζωή αυτής της χώρας, σου αφαιρεί το δικαίωμα να κριτικάρεις , έστω και επιφανειακά, την πολιτική ζωή της Αλβανίας; Μήπως άραγε, ο επαγγελματικός σου βίος στην Ελλάδα, σε κάνει αυτόματα και «Έλληνα που δεν αγαπάς άλλο την Αλβανία»; Και που είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε έναν δημοσιογράφο αλβανικής καταγωγής, που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, πληρώνεται για την εργασία του από ελληνικά μέσα (ταυτόχρονα κρατά επαφές με την πατρίδα μέσο του τύπου της αφού είναι και ανταποκριτής του) , από τον Αλβανό δημοσιογράφο που εργάζεται μεν σε αλβανική εφημερίδα αλλά πληρώνεται από εργοδότη Ιταλό, Γάλλο, Γερμανό ή …Κουβεϊτιανό;
Έχει άραγε το ηθικό δικαίωμα (δεν αναφέρομαι καν στην συναδελφικότητα και την δεοντολογία διότι από αυτά που γνωρίζω, οι λέξεις είναι άγνωστες στον αλβανικό τύπο…), να κατηγορήσει ο ένας εκ των δυο των άλλον, ότι τάχα μου «δεν νομιμοποιείται», να εκφραστεί για τα προβλήματα της πατρίδας, από τη στιγμή που «πληρώνεται από ξένους;»
Κλείνοντας, είμαι της άποψης πως το «παραλήρημα της μεγαλειότητας» και η «ιδιωτικοποίηση του πατριωτισμού» ξεσκεπάζουν αν μη τι άλλο, την ρηχότητα των επιχειρημάτων και αναδεικνύουν την διανοητική ένδεια.
Duhet të kenë kaluar afër sisht dy vjet e gjysmë, a më tepër, kur tejet rastësisht, i ndodhur me ambasadorin e Shqipërisë në Athinë, në një bisedë profesionale rutinë mes atij dhe disa kolegëve gazetarë, m’u dha mundësia të jem dëshmitar okular i një debati elektronik ose, më mirë i një korrespodence të tillë, mes kreut të diplomacies tonë dhe botuesit të një gazete në atdhe. Le të shpjegohem: ambasadori ynë i drejtohej pronarit italian (!) të gazetës, për t’i kërkuar të përgënjeshtronte një “lajm” ku, midis të tjerash, përmbante, në mos gaboj, denoncimin e një ish-punonjëseje të ambasadës sonë në Athinë, ku ankohej se, shkaku i largimit të saj nga puna nuk ishte gjë tjetër, përveçse një ndjekje e zakonshme me kritere partiake, sikurse ndodh rëndom kudo në dikasteret shqiptare. Ajo që më pati tërhequr vëmendjen asokohe, në korrespodencën në fjalë, ishte gjuha që përdorej mes dialoguesve.
Shkruanin dhe përgjigjeshin në italisht, edhe pse bëhej fjalë për gazetë shqiptare.
Më vonë, dhe pasi u interesova për të shuar kureshtjen, mësova se çështja qe fare e
thjeshtë. Gazeta ishte pronë e një biznesmeni italian, si rrjedhojë e kësaj, kësisoj ishte edhe
biseda në italisht. Të gjitha këto më erdhën në mendje këto ditë me insistim, teksa, për hir të komentit tim me titull “Thirrjet e përçartura dhe indiferenca e fqinjëve”, botuar ditën e mërkurë, më 28 tetor, këtu në “LiBERTAS”, u ndodha befas përballë një sulmi të ashpër kolegësh shqiptarë, ku u arrit deri aty saqë, me lehtësinë që shkruhet një lajm për vizitën në teatër të një grupi ekskursionistësh nga rrethinat e Tiranës, të vihej në dyshim, jo vetëm qëllimi im, që fshihej pas komentit, por akoma edhe vetë shqiptarizmi im.
Jam i mendimit se, kur gazetaria kthehet në vegël sulmi sulmi dhe denigrimi të kolegëve, në vend të rolit të saj madhor, që duhet të luajë në mbarëvajtjen e një demokracie të vërtetë në një shoqërie të mirëfilltë civile, ajo pushon së qeni gazetari. Nisur këtej, nuk ndihem mirë, që shpërdoroj për komente që më përkasin, pjesën që redaksia ka mirësinë të më lërë, për të sjellë këtu tema që lidhen përgjithësisht me emigracionin shqiptar. Mirëpo, pyes veten,
kush është metri matës i shqiptarizmit sot? Mos vallë, të jesh i punësuar në mediet greke, përbën në vetvete mëkat? Të paguhesh për shërbimet, që i sjell punëdhënësit tënd grek, është heretizëm? Të qenit i vendosur në Greqi, pothuajse gjysmën e jetës tënde, i inkuadruar tërësisht në jetën politike dhe intelektuale të atjeshme, ta heq të drejtën të japësh mendimin ose, akoma më keq, të kritikosh, qoftë dhe përciptazi, jetën politike shqiptare? Mos vallë, angazhimi profesional në mediet greke, të bën automatikisht “grek, që nuk e do më Shqipërinë”? Ku qëndron, megjithëkëtë, ndryshimi thelbësor midis një gazetari me origjinë shqiptare, që jeton e punon në Greqi, paguhet për punën që bën nga mediat greke dhe, njëkohësisht, mban kontaktet me atdheun mes shtypit vendas, duke qenë bashkëpunëtor i këtij të fundit, paralelisht, si dhe gazetarit me origjinë shqiptare, të punësuar në shtypin shqiptar, por që paguhet nga një epror italian, francez, gjerman apo kuvajtian?
A ka të drejtën morale (nuk po përmend solidaritetin dhe respektin kolegjial, pasi me sa e njoh shtypin e atdheut, termi është edhe i tepërt, edhe pak injohur…) të akuzojë njëri prej këtyre tjetrin, për gjoja mungesë legjitimiteti, të shprehet për problemet e vendit, nga momenti që “paguhet nga të huajt”?
Jam i mendimit, si përfundim se deliri I madhështisë dhe “privatizimi i atdhetarizmit” zbulojnë cektësinë e argumenteve dhe shfaqin varfërinë intelektuale.

Διάλογοι στην πόλη | Dialogë në qytet

Μια συνηθισμένη διαδρομή από την Ομόνοια στη Κυψέλη με το λεωφορείο της γραμμής, μπορεί να σου προσφέρει τις εικόνες ολόκληρης της πόλης. Πριν ακόμα επιβιβαστώ, περιμένοντας στη στάση με αρκετούς άλλους βραδύνους μελλοντικούς επιβάτες, στην πλειονότητά τους μετανάστες, ακούω ένα ενδιαφέροντα διάλογο ανάμεσα σε μια περιπολία αστυνομικών (δυο νεαρά αγόρια και μια πολύ όμορφη κοπέλα) και ενός νεαρού. Πάντως, περισσότερο ως μονόλογος μπορεί να περιγραφεί, διότι οι αστυνομικοί δεν συμμετείχαν.
Ο νεαρός, που με δυσκολία στεκόταν όρθιος και φαίνονταν αρκετά «φτιαγμένος», σταματά μπροστά στους νεαρούς αδιάφορους αστυνομικούς , τους κοιτάει στα μάτια και με φωνή απελπισμένη, σαν ορειβάτης που γλιστράει το χιόνι κάτω από τα πόδια του και αυτός βλέπει το κενό να πλησιάζει ,λέει: «Δεν το καταλαβαίνεται ότι θα γίνουν και αστυνομικοί πλέον; Θα σας πάρουν τις στολές, ρε. Θα φοράνε και θα σηκώνουν τη τιμημένη ελληνικη σημαία. Ήδη στα σχολεια οι ΠΑΣΟΚοι τους τη δίνουν να την κρατάνε. Και κάθεστε χωρίς να κάνετε τίποτα;».
Στο λεωφορείο της γραμμής, ένας νεαρός, μελαψός μετανάστης κάθεται περίπου στο ένα μέτρο πίσω απο τον οδηγό. Ο τελευταίος ρίχνει ένα βλέμμα στον καθρέφτη του, τον κοιτά με βλοσυρό ύφος και τον διατάζει: «Φίλε, πήγανε πίσω εσύ. Πίσω, στη μεσαία πόρτα». «Γιατί παρακαλώ;», απορεί ο νεαρός. «Δεν έχει γιατί, κάνε αυτό που σου λέω». Η νεαρή κοπέλα που καθόταν και αυτή δίπλα στον νεαρό, δεν άντεξε και απάντησε στον οδηγό: «Εσείς κύριε, κοιτάξτε να μας πάτε στον προορισμό μας σωστά. Την φύλαξη της δημόσιας τάξης την έχουν αναλάβει άλλοι!» Κατι ψέλλισε ο οδηγός μας και συνέχισε τη διαδρομή. Ο νεαρός κατέβηκε στην επόμενη στάση λέγοντάς του: «Καληνύχτα κύριε!»
Τον παρατηρώ φευγαλέα μέχρι να ξεκινήσει ξανά το λεωφορείο. Στο μεταξύ, έχει ενωθεί με ένα γκρουπ άλλων νεαρών μεταστάντων που βλέπουν στην τηλεόραση έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Στο διπλανό καφενείο κάθεται μια ομάδα αστυνομικών από το αστυνομικό τμήμα Κυψέλης. Και αυτή παρακολουθούν τον αγώνα…

Στο πρόγραμμα νομιμοποίησης του 1998 συμμετείχαν
371.641 μετανάστες, το 2001 367.86 αλλά μόνο 217.000145.000 ικανοποίησαν τους όρους για απόκτηση άδειας παραμονής και εργασίας, ενώ το 2005 υπέβαλαν αίτηση μετανάστες.

Για τη FAQ

Η δική μου πατρίδα…

Η δική μου πατρίδα παραείναι μεγάλη για να χωρέσει σε αυθαίρετες γραμμές στις οποίες κάποιοι κάποτε συμβιβάστηκαν. Η δική μου Ελλάδα δεν πετάει τίποτα από το μεγαλείο του κόσμου.

«Η Ελλάδα είναι σαν ένα βιβλίο γραμματικής και ένα συντακτικό για να μπορούμε να διαβάζουμε. Η Ελλάδα είναι σαν την μητέρα μας…»
Αντόνιο Ταμπούκι (Ιταλός συγγραφέας)

Η δική μου πατρίδα είναι το συντακτικό και η γραμματική του κόσμου, όπως λέει ο συμπατριώτης μου Αντόνιο Ταμπούκι. Είναι ο Αριστοτέλης και ο Σοφοκλής. Ο Ευκλείδης και ο Θουκυδίδης. Είναι ο Νεύτων και ο Σέξπιρ. Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν και η Χάνα Άρεντ. Είναι ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Φίλιπ Ροθ.

Η δική μου πατρίδα είναι η Κοζάνη, η Αλόννησος, η Σαλονίκη, ο Άθως, τα Χανιά, το Μοναστήρι, η Βιέννη, το Κάστρο του Πλαταμώνα, το Σαν Αντόνιο και το Τέτοβο. Όλοι οι τόποι που είχαν κάτι να μου πουν, όλα τα ηλιοβασιλέματα του κόσμου.

Η δική μου πατρίδα έχει το Μουσείο της Βεργίνας και την πινακοθήκη Βαν Γκονγκ στο Άμστερνταμ. Έχει τον Παρθενώνα και τα σοκάκια στο Νυμφαίο Φλώρινας. Είναι και η Κωνσταντινούπολη του Παλαιολόγου και το παζάρι της Ινσταμπούλ. Είναι οι Βυζαντινές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης και το Τοπ-Καπί της Πόλης.

Η δική μου πατρίδα είναι η Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου, η Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου, το Μπεσλάν στις 5 Σεπτεμβρίου. Είναι η Παλαιστίνη και η Βαγδάτη κάθε μέρα. Είναι η Αθήνα την 21η Απριλίου και το Σαντιάγκο στις 11 Σεπτεμβρίου.

Η δική μου πατρίδα έχει χωράει πολλούς συμπατριώτες: τη Σοφία, τον Κώστα, τον Βασίλη, την Μαρίνα, τον Τοντ, τον Αχμέτ και τον Γκάζι. Τον Ιμπραχίμ, τον Μανώλη και τη Μαρία. Τον Ηλία και τη Σβετλάνα. Τον Ααρών και τον Σταμάτη. Συμπατριώτες μου είναι εκείνοι που χαμογελούν, όχι οι αλήτες που κάνουν συνανθρώπους τους να κλαίνε. Αδέλφια μου όσοι υποφέρουν, γονείς μου όσοι έκλαψαν το παιδί τους. Η δικιά μου πατρίδα δεν έχει ματωμένους μετανάστες, κλαίει για τον 20χρονο Γράμο Μπαλούσι που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει στη Ζάκυνθο.

Η δική μου πατρίδα έχει το «Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης» του Γιάννη Πετρόπουλου, το «Άξιον Εστί» του Ελύτη, την «Αμοργό» του Νίκου Γκάτσου, τους πίνακες του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, τα χαρακτικά του Έσερ. Έχει «Το φιλί» του Ροντέν και οι τοιχογραφίες της Κνωσού. Η δική μου πατρίδα έχει αιώνιες γραφές. Έχει μόνο ένα στίχο: «Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά». Έχει μόνο μια στροφή:
Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα με φως ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα, Ρόδο μου Αμάραντο.

Η δική μου πατρίδα παραείναι μεγάλη για να χωρέσει σε αυθαίρετες γραμμές στις οποίες κάποιοι, κάποτε συμβιβάστηκαν. Η δική μου πατρίδα δεν πετάει τίποτα από το μεγαλείο του κόσμου. Έχει «της καρδιάς το πύρωμα», είναι η Ελλάδα που τόσες φορές στην ιστορία της χώρεσε όλο τον κόσμο. Είναι η χώρα που δεν φοβάται αλλά μεγαλουργεί. Είναι η Ελλάδα όλων μας που υπήρξε -τι μεγάλη κουβέντα!- η γραμματική και το συντακτικό του κόσμου. Η κοσμοπολίτισσα που έζησε στη Μασσαλία, μεγαλούργησε στη Βιέννη, έκλαψε στη Σαλονίκη, κι αγάπησε στη Σμύρνη.

Η δική μου πατρίδα δεν είναι η καρικατούρα της Ελλάδας που δείχνουν στα παράθυρα της τηλεόρασης. Δεν είναι μισαλλόδοξη, δεν είναι δυσανεκτική. Η δική μου Μεγάλη Ελλάδα αγαπά! Δεν μισεί. Είναι πατρίδα όλων εκείνων που την αγαπούν, εκείνων που νιώθουν τιμή τους να κρατούν τα σύμβολα της, είτε λέγονται Οδυσσέας Τσενάι είτε Ηλίας Ηλιάδης. Οι εχθροί της -εκείνοι οι μικρόνοες που προσπαθούν να την μικρύνουν στα μέτρα τους- είναι και δικοί μου εχθροί. Οι πολέμιοί της, εκείνοι που τυλίγονται την γαλανόλευκη και περιμένουν να πληρωθούν γι’ αυτό, πολεμούν κι εμένα. Είναι εχθροί όλων ημών των Ελλήνων…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Απογευματινή» στις 8.9.2004

Κι εγώ το πήρα απο το Medium.gr

“Τον αδελφό μου τον σκότωσαν στην αστυνομία”

Μιλάει στην Αυγή της Κυριακής ο αδελφός του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, του Πακιστανού μετανάστη που πέθανε στο σπίτι μετά την τετραήμερη κράτησή του στο ΑΤ Νίκαιας.

* * * * *

Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο – τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.

«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.

Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.

Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.

…Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.

Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».

Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: “Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του”.

Συνεχίζει ο αδελφός του: “Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια… Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει… Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου…

Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις – τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.

Δεν θέλω τίποτα από ‘δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα ‘ευχαριστώ’ από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος”.

*Αναδημοσιεύτηκε και στο Το Κουτί της Πανδώρας

Που είναι η αλήθεια;

Αναφορά στο παρακάτω συμβάν έκανε ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου από το βήμα της Βουλής στις προγραμματικές του δηλώσεις. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη δήλωση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως «αστυνομικός που ακουμπά πολίτη, θα φύγει αμέσως από το σώμα», θα έχει ενδιαφέρον η συνέχεια…
Η καταγγελία από την πακιστανική κοινότητα λέει: « Την Παρασκευή 26/09/2009 στις 1:30 το βράδυ, περίπου 15 αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι όπου έμενε ο συμπατριώτης μας Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ την ώρα που κοιμόταν. Αφού ξυλοκόπησαν όσους διέμεναν στο σπίτι, τον εντόπισαν και άρχισαν να τον χτυπούν με μπουνιές και με κλωτσιές και τον έριξαν κάτω απ’ το κρεβάτι του. Τον έσυραν βίαια κρατώντας τον απ’ τα πόδια μέχρι την πόρτα του σπιτιού και συνέχισαν μ’ αυτό τον τρόπο μέχρι το αυτοκίνητο της αστυνομίας που βρισκόταν έξω, με αποτέλεσμα να χτυπά το κεφάλι του στα σκαλιά του σπιτιού. Έπειτα, τον μετέφεραν στο Α.Τ. Νίκαιας. Εκεί κρατήθηκε για 3 μέρες και, όπως ό ίδιος κατήγγειλε στους δικούς του, υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια. Κρατούνταν δεμένος με τα χέρια πισθάγκωνα και κρεμασμένος ,ενώ αρκετές φορές υποβλήθηκε σε ηλεκτροσόκ.

«Τρεις μέρες μετά τη σύλληψή του επέστρεψε στο σπίτι του φέροντας βαριά τραύματα σε όλο το σώμα. Έμεινε στο σπίτι μέχρι το μεσημέρι της Παρασκευής 09/10, οπότε και οι συγκάτοικοί του τον βρήκαν νεκρό. Όλες τις προηγούμενες μέρες ανέφερε πως υπέφερε από πόνους, με την κατάσταση να χειροτερεύει το βράδυ της Πέμπτης 08/10. Παρά τους πόνους του, οι συγγενείς τρομοκρατημένοι από το ενδεχόμενο σύλληψης και ανάλογου βασανισμού, δίστασαν να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο ή να καταθέσουν στην αστυνομία».
Σε αντιδιαστολή με την επίσημη θέση της αστυνομίας, που στηρίζεται στη διαπίστωση του Προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής Υπηρεσία Πειραιά πως τα αίτια του θανάτου είναι παθολογικά (πνευμονικό οίδημα), οι συγγενείς και φίλοι του άτυχου μετανάστη επιμένουν πως πρόκειται για εγκληματική ενέργεια.

Για το FAQ

Έλληνας είναι εκείνος που το επιλέγει

Συνέντευξη για την Αυγή της Κυριακής με τον διεθνούς φήμης σκηνοθέτη, Κώστα Γαβρά

Στο περιθώριο της συνέντευξης τύπου που παραχώρησε το Ίδρυμα Ωνάση για το Τρίτο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, το οποίο έχει αναλάβει να διοργανώσει στην Αθήνα στις 2-3 Νοεμβρίου, ο προεδρεύων του Φόρουμ Κώστας Γαβράς μίλησε στην “Αυγή” για την εμπειρία του ως μετανάστη στη Γαλλία αλλά και για το μεγάλο θέμα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

Τα πολλά λόγια και οι εισαγωγές περιττεύουν και η δουλειά του δημοσιογράφου γίνεται ευκολότερη, όταν έχεις να μιλήσεις με τον Κώστα Γαβρά. Τον διεθνούς φήμης Ελληνογάλλο σκηνοθέτη που είχα την ευκαιρία να συναντήσω αυτές τις ημέρες στην Αθήνα. Ζήτησα τη γνώμη του για το θέμα των μεταναστών, και με την ιδιότητα του μετανάστη, όπως ο ίδιος διευκρίνισε πως νιώθει στη συνέντευξη τύπου που προηγήθηκε.

“Το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι πλέον πολύ οξύ. Μικρή χώρα η Ελλάδα, αλλά και όχι αρκετά πλούσια ούτως ώστε να μπορεί να δεχτεί τόσο μεγάλο κύμα μεταναστών. Αυτό είναι ένα σοβαρό δεδομένο. Άλλο τόσο δεδομένο είναι, όμως, και η όχι σοβαρή αντιμετώπιση της ζωής των μεταναστών στην Ελλάδα. Μάλιστα, μπορούσα να πω πως αντιμετωπίζονται αναντίστοιχα αρνητικά σε σχέση με τον θετικό ρολό που παίζουν οι ίδιοι στην οικονομία της χώρας. Ελπίζουμε οι αποφασείς και τα ψηφίσματα, οι διαπιστώσεις και τα συμπεράσματα που θα βγουν από το Φόρουμ, να βρουν το κατάλληλο έδαφος και να προκαλέσουν το κατάλληλο ενδιαφέρον στους κυβερνώντες. Η νέα κυβέρνηση, που τουλάχιστον σε αυτό το θέμα έχει δεσμευτεί για καινούργια πολιτική, ελπίζω να ανταποκριθεί θετικά.

Πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζει και η Γαλλία με τους μετανάστες. Ειδικά με τα παιδιά. Υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια μετανάστες από τις αφρικανικές και αραβικές χώρες. Στα παιδιά αυτά, παρόλο που έχουν νόμιμα χαρτιά από τις γαλλικές αρχές, η αστυνομία και γενικά το κράτος συμπεριφέρεται πολύ άσχημα. Φαίνεται αμέσως στο πρόσωπό τους πως δεν είναι από Γάλλους γονείς και η ζωή τους είναι πολύ δύσκολη. Αλλά και τα ονόματά τους αποτελούν εμπόδιο, ειδικά όταν ψάχνουν εργασία. Άρα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι το πρόβλημα είναι γενικό. Με την αίρεση, όμως, πως στην Ελλάδα είναι οξύτερο. Εδώ δεν έχουν ταυτότητα, δεν έχουν ιθαγένεια, δεν έχουν καν χαρτιά!

Ο Αυτιάς , ο Ψωμιάδης και η αποκλειστική …αρλούμπα

Διότι κύριοι, αν δεν το έχετε καταλάβει, δημοσιογραφία είναι αυτή του Αυτιά. Οικονομία …καλεσμένων σε καιρούς κρίσεις. Η αλλιώς, φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και καλά ο Κουρής δεν μπορεί να κάνει κατι διότι είναι αρκετά ασχολημένος με τις δικές του …τούμπες, ο Νίκος Χατζηνικολάου όμως, δεν εχει τον χρόνο να ρήξη μια ματιά;

Η ΕΣΡ;

Η ΕΣΗΕΑ μήπως;

υ.γ.:Το λένε και αλλού!

Στιγμιότυπα Αθηνών…| Çaste në Athinë…

Παρασκευή βράδυ στην πλατεία Ομονοίας. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς είναι κατά το ήμισυ η γνωστή: χρήστες ναρκωτικών, μικροπωλητές, πόρνες, προαγωγοί και πολλοί μετανάστες… Απόψε το βράδυ, όμως, στην «παρέα» έχουν προστεθεί και πολλοί αστυνομικοί. Νέοι στην πλειονότητά τους. Είναι μαζεμένοι στη γωνία της οδού Πανεπιστήμιου και έχουν απέναντί τους ένα μεγάλο γκρουπ καθισμένων μεταναστών. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ένας από τους αστυνομικούς φεύγει από το δικό του γκρουπ, προσεγγίζει αυτό το μεταναστών , παίρνει έναν από τον ώμο και τον παραδίδει στους συναδέλφους του. Όλοι τους φοράνε χειρουργικά γάντια…! Οι μετανάστες παραμένουν ακίνητοι. Και ξανά η ίδια διαδικασία. Ο ίδιος αστυνομικός προσεγγίζει το άλλο γκρουπ, παίρνει έναν, τον παραδίδει στους δικούς του και περιμένει σήμα. Οι απέναντι ακίνητοι! Η απόλυτη εξοικείωση του κυνηγημένου με τους διώκτες του.
Οι υπόλοιποι ατάραχοι συνεχίζουν τη δουλειά τους. Οι πόρνες, οι χρήστες ναρκωτικών, οι μικροπωλητές, οι κυρίες που προσφέρουν στους περαστικούς «ένα καλό κοριτσάκι για δυο ώρες». Με αυτούς οι αστυνομικοί (φαίνεται πως) δεν ασχολούνται…
Πρέπει να φύγω ,όμως, και κατεβαίνω να πάρω τον ηλεκτρικό. Κυρίες καλοβαμμένες και καλοντυμένες αναλύουν την (αφόρητη) κατάσταση. «Σε εμάς στη Φιλοθέη οι Αλβανοί έχουν αποθρασυνθεί εντελώς. Έχουν αγοράσει ένα πολυτελές κτίριο και έχουν βάλει στην ταράτσα του μια μεγάλη σημαία τους όσο είναι η δική μας στην Ακρόπολη. Μωρέ, ένας Καρατζαφέρης που τους χρειάζεται. Δώσε θάρρος στον χωριάτη και ξέρει αυτός μετά τι σου κάνει…». Λεπτομέρεια: Το κτήριο με τη μεγάλη σημαία στη Φιλοθέη, στο οποίο ανφέρεται η εν λόγω κυρία, είναι η αλβανική πρεσβεία!
Φτάνοντας κοντά στο σπίτι, μαμά ξανθιά, νέα και ωραία, κρατά από το χέρι το γιο της που μόλις έχει πάρει από βραδινό φροντιστήριο . Τον ρωτά μεγαλόφωνα: «Και ποιο είναι το επίθετό του;». «Κλάρας», απάντα ο μικρός. «Α πα πα! Δεν θα κάνεις άλλο παρέα μαζί του!» «Γιατί μαμά;» «Τι γιατί, καλέ μου; Με επίθετο Κλάρας, με Αλβανό μου μοιάζει εμένα…”.

Info: Υπολογίζεται ότι στην Κυψέλη ζουν περίπου 2.000 Αφρικανοί μετανάστες. Οι περισσότεροι κατοικούν σε ανήλιαγα υπόγεια, το ενοίκιο των οποίων κυμαίνεται μεταξύ 200 και 300 ευρώ.
Γράφτηκε για το FAQE premte në mbrëmje në sheshin e Omonias. Pamja që ndjek ndokush është pothuajse e njëjta: narkomenë, shitës ambulantë, prostituta, kapot e tyre dhe shumë emigrantë… Sonte në mbrëmje, veçse, “shoqërisë” i janë bashkuar edhe shumë policë. Të rinj, shumica e tyre. Janë të mbledhur tek cepi i rrugës Panepistimiu (Universiteti) dhe kanë përballë tyre një grup të madh emigrantësh të ulur. Kohë pas kohe, njëri prej policëve, ikën nga grupi i vet, i afrohet atij të emigrantëve, merr njërin nga supi dhe ua dorëzon kolegëve të tij. Të gjithë kanë të veshura dorashka kirurgjikale…! Emigrantët përballë qëndrojnë të palëvizur! Ambientimi perfekt i të ndjekurit me ndjekësit.
Të tjerët pa e prishur rehatin, vazhdojnë punën e tyre. Prostitutat , narkomenët, shitësit ambulantë, zonjat që ofrojnë për kalimtarët “ një vajzë të mirë për dy orë”. Me këta, policët (duket se) nuk duan të merren…
Duhet të ikë, tani, dhe zbres të marr trenin elektrik. Zonja të lyera dhe të veshura mirë, analizojnë gjendjen (e padurueshme). “Tek ne në Filothei (lagje e pasur e Athinës) shqiptarët janë përçartur krejt. Kanë blerë një ndërtesë luksoze dhe kanë vendosur në taracën e saj një flamur të madh të tyren, sa ai i yni tek Akropoli. More, një Karaxhaferis u duhet atyre, po hë. Jepi gishtin fshatarit, të të marrë dorën…”.* Hollësi: Ndërtesa së cilës i referohet zonja, me flamurin e madh në Filothei, është ambasada shqiptare!
Pak përpara mbërritjes në shtëpi, mama bjonde, e re dhe e bukur, mban nga dora të birin që sapo ka marrë nga shkolla e mbrëmjes. E pyet me zë të lartë: “Dhe si e ka mbiemrin ai?” “Klaras” i përgjigjet i vogli. “A pa pa! Nuk do bësh më shoqëri me të!” “Pse mama?” “Çfarë pse i miri im? Me mbiemër Klaras, si shqiptar më duket mua…”

Info: Llogaritet se në lagjen e Kypselit jetojnë afërsisht 2000 emigrantë afrikanë. Shumica banon në shtëpi me gjysmëdritë, ku qeraja e tyre  varion ga 200 deri 300 euro.

U shkruajt për javoren FAQ

Οι αυτόκλητοι «προστάτες» των Ελλήνων πολιτικών

Επειδή (λόγο των εισερχομένων συνδέσμων στο blog μου) διαπιστώνω ότι 1-2 πατριώτες bloggers έχουν πικραθεί πολύ με το χιούμορ μου για τους Έλληνες πολιτικούς, τους έχω μια πρόταση την οποία και ευελπιστώ να αποδεχτούν:
Κάνετε κι εσείς οσο χιούμορ θέλετε με τους Αλβανούς πολιτικούς (έτσι κι αλλιώς δίνουν τόσες αφορμές καθημερινά) και αν δεν τους γνωρίζετε, απευθυνθείτε σε μένα να σας δώσω μερικά ονόματα.
Και αντί να ζητήσετε από την …Πολιτεία(!!!) να με διώξει επειδή “κάνω χιούμορ με τους Έλληνες πολιτικούς”, αποκτήσετε κι εσείς το δικαίωμα στη σάτιρα χωρίς σύνορα.
Να είστε σίγουροι πως εγώ δεν θα …στεναχωρηθώ καθόλου!
Α, και να μην το ξεχάσω το ερώτημα: όταν εσείς αφήνετε αισχρά υπονοούμενα για τους ίδιους (!!!)πολιτικούς που εγώ απλά κάνω χιούμορ, δεν μπορεί κάποιος να ζητήσει από την πολιτεία να σας …τραβήξει λίγο το αυτάκι;

Εγώ πάντως, αν συνέβαινε αυτό, θα σας υπερασπιζόμουν. Διότι η ελευθερία του λόγου είναι θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας.
Το ξέρετε άραγε, πατριώτες;

Αλλά και οι πολιτικοί,εδώ που τα λέμε, πρέπει να σας είναι ευγνώμονες. Φαντάζεστε τώρα να μην ήσασταν εσείς και να μένανε  ορφανοί από «προστάτες» στα …πλήκτρα μου;

Δράμα φίλε,δράμα! 

Οικογενειακή ατμόσφαιρα

-Μαμά μου, η Ντορούλα μας πάει για πρόεδρος, εγώ πότε θα έχω κόμμα;
-Κουράγιο παιδί μου. Οταν χάσει και η Ντόρα με 10,5 μονάδες, θα είναι η σειρά σου.
-Μπαμπά τους ακούς;

Ο γνωστός αλβανικός παραλογισμός | Përçartja e njohur shqiptare

Οι αλβανικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Ιουνίου αυτού του έτους. Τα αποτελέσματα ανακοινωθήκαν … 45(!) μέρες αργότερα. Οι σοσιαλιστές (ένα κομμάτι τους) δεν συμφώνησαν και ζήτησαν επίμονα να ξαναμετρηθούν οι ψήφοι, υποπτευόμενοι νοθεία. Η δεξιά (μαζί με άλλους σοσιαλιστές) έκανε κυβέρνηση. Οι βουλευτές του σοσιαλιστικού κόμματος δεν έχουν καν ορκιστεί για την νέα Βουλή!!!

Θα πρέπει να είναι παγκόσμιο φαινόμενο στο πολιτισμένο σύστημα, να υπάρχει βουλή που δεν έχει καν αντιπολίτευση. Υπάρχει φυσικά η Κούβα, η Κίνα και όπου αλλού ευδοκιμεί ο “παράδεισος” της μονοκρατορίας.
Η σημερινή Βουλή της Αλβανίας δεν διαφέρει σε τίποτα με εκείνη του Ενβέρ Χότζα όπου όλοι συμφωνούσαν με όλα.
Η αντιπολίτευση, μόλις χθες έκανε την πρώτη δημόσια διαμαρτυρία της για το αποτέλεσμα των εκλογών του …Ιουνίου μαζεύοντας με το ζόρι περίπου 1500-2000 άτομα.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η Αλβανία είναι ουραγός σε όλες τις εξελίξεις στην Ευρώπη και θα μπει στην ΕΕ μετά ακόμα και από το Μαυροβούνιο που είναι κράτος δυο ετών.
Λένε ότι κάθε λαός εχει την ηγεσία που δικαιούται. Εδώ βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή.
Στην Αλβανία υπάρχει μια κυβέρνηση που φοβάται (γιατί άραγε;)να ανοίξει τις κάλπες και να γίνει η καταμέτρηση και μια αντιπολίτευση που φοβάται τις ευθύνες αλλά και απαξιώνει την ψήφο του λαού και δεν πάει καν στο κοινοβούλιο.

Zgjedhjet shqiptare u zhvilluan më 28 Qershor të këtij viti. Rezultatet u shpallën …45(!) ditë më vonë. Socialistët ( një pjesë e tyre) nuk i pranuan dhe kërkuan me këmbëngulje rinumërimin e votave, duke dyshuar për manipulim. E djathta (bashkë me disa socialistë) krijoi qeverinë. Deputetët e Partisë Socialiste nuk janë betuar akoma në Parlamentin e ri!!!
Duhet të jetë fenomen ndërkombëtar në sistemet demokratike, që të ketë Parlament pa opozitë.
Natyrisht ekziston Kuba , Kina e ndoshta dhe gjetiu ku “lulëzon parajsa” e monokratorëve.
Parlamenti i sotëm i Shqipërisë nuk ka asnjë dallim nga ai i Enver Hoxhës, ku të gjithë ishin dakord me gjithçka.
Opozita ,vetëm dje bëri protestën e parë publike për rezultatet e zgjedhjeve të …Qershorit, ku me zor mblodhi 1500-2000 persona!
Dhe pastaj habitemi që Shqipëria është në bisht të të gjitha zhvillimeve Evropiane dhe do hyjë në BE më pas akoma dhe nga Mali i zi që është 2 vjet shtet.
Dikush ka thënë se çdo popull ka udhëheqjen që meriton. Këtu gjen aplikimin e plotë!
Në Shqipëri kemi një qeveri që trembet( përse vallë?) të hapë kutitë për të rinumëruar votat, dhe një opozitë që ka frikë nga përgjegjësitë dhe përbuz votën e popullit duke mos shkuar në Parlament.

Δικαιούται ο Barack Obama το Nobel; | E meriton Barack Obama Nobel-in?

Ακύρωση της αντιπυραυλικής ασπίδας ,κλείσιμο σταδιακά του Γκουαντάναμο,(σταδιακή) απόσυρση δυνάμεων από το Ιράκ. Και μόνο για αυτά (αν και πάω κόντρα στο ρεύμα) θα έδινα το Nobel στον Obama.Αλλά και για την ελπίδα πού έδωσε σε πολλούς(ανάμεσα τους κι σε μένα).
Υ.Γ.:Αν ψήφιζαν οι πολιτικοί για τον Νομπελίστα Ειρήνης, οι μόνοι που θα ψήφιζαν σίγουρα τον Μπους θα ήταν οι Αλβανοί!
Anullimi i mburojës antiraketë, mbyllje graduale e Guadanamos, tërheqja(graduale) e forcave nga Iraku. Dhe vetëm për këto (edhe pse ndoshta shkoj kundër shumicës) do e jepja Nobel-in e Paqes për Barack Obamën. Por edhe për shpresën që i dha shumicës(midis tyre dhe mua).
V.O.:Nëse zgjidhnin politikanët Nobelistin e Paqes, të vetmit që do votonin me siguri për Bushin, do ishin ata shqiptarë!

(Αναπόφευκτες) εκλογικές συγκρίσεις Ελλάδας -Αλβανίας | Krahasime (të pa shmangshme) zgjedhore Greqi-Shqipëri

Ψάχνοντας για το σημερινό θέμα και έχοντας υπόψη τον μόνιμο τίτλο της στήλης, δυσκολεύτηκα αφάνταστα. Ποιος θα καθίσει , είπα, να διαβάσει για τους μετανάστες, όταν όλοι ασχολούνται με την νέα κυβέρνηση, με θριαμβευτές και χαμένους; Για αυτό και αποφάσισα να μη γράψω για μεταναστευτικά. Κάθε εβδομάδα τα λέμε και κάθε εβδομάδα θα τα (ξανα)λέμε. Είπα, έτσι, να συμπλεύσω με το ρεύμα των ημερών.
Αλλού έχετε ήδη διαβάσει -και θα διαβάσετε για πολλές μέρες ακόμα-αναλύσεις για τις εκλογές που πέρασαν . Διαπιστώσεις, εύσημα, ευθύνες ,κριτικές. Εμείς από την πλευρά μας είπαμε να κάνουμε κάποιες μικρές συγκρίσεις. Συγκρίσεις με τις εκλογές που έγιναν πρόσφατα την Αλβανία, με την οποία με συνδέουν πολλά…
Στα χρόνια που ζω στην Ελλάδα ακούω φίλους για τις «κακοτεχνίες» της δημοκρατίας. Για τις καθυστερήσεις, τις γραφειοκρατίες, την αναποτελεσματικότητα της διοίκησης, τα στραβά και τα ανάποδα. Είναι φανερό ότι πρέπει να γίνουν πολλά για να φτάσουμε όσο ποιο κοντά στο ιδανικό. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Να δούμε ,όμως, και τι συμβαίνει δίπλα μας;
Παρακολουθώντας τη βραδιά των εκλογών τη ροή των αποτελεσμάτων και δίνοντας ανταπόκριση για άλλη εφημερίδα στα Τίρανα, αυτόματα έκανα τους συνειρμούς. Τον Ιούνιο ήμουν Αλβανία και έδινα από κει ανταπόκριση για ελληνικά μέσα. Χρειάστηκαν περίπου …45 ημέρες για να μάθουμε στην Αλβανία τα αποτελέσματα! Εδώ, σε περίπου 2 ώρες ξέραμε ξεκάθαρα όχι μόνο τον νικητή αλλά και τις εξελίξεις στους χαμένους. Εκεί , ο χαμένος δεν έχει πει καλή επιτυχία στον νικητή , τη στιγμή που εδώ, το έκανε μέσα σε δύο ώρες. Εκεί, ακόμα και αν νικούσε ο χαμένος, κανείς δεν μπορούσε να ξέρει αν θα γινόταν πρωθυπουργός ,λόγω της έντονης αμφισβήτησης από τους δικούς του. Συμπερασματικά , με όλα τα στραβά και τα ανάποδά της, η δημοκρατία στην Ελλάδα λειτουργεί πολύ καλά.

Info: 140 βουλευτές έχει το Κοινοβούλιο της Αλβανίας και το δεξιό κόμμα του Σαλί Μπερίσα κέρδισε 68 στις τελευταίες εκλογές. Συγκυβερνά δε με το κεντροαριστερό κόμμα που έχει άλλες 4 έδρες.

*Γράφτηκε για το FAQ

Në kërkim të temës së sotme dhe duke patur parasysh titullin e përhershëm të rubrikës (ImmiGRantS), u vështirësova mjaft. Kush do ulet, thashë,të lexojë për emigrantët, kur të gjithë merren me qeverinë, me triumfuesit dhe me të humburit? Ndaj dhe vendosa të mos shkruaj për emigracionin. Çdo javë flasim e çdo javë do (ri0flasim. Thashë, kështu, në lundroj me rrymën.
Gjetiu keni lexuar –dhe do lexoni për shumë ditë akoma, analiza për zgjedhjet që shkuan. Konstatime, lavdërime,përgjegjësi, kritika. Ne nga ana jonë thamë të bëjmë disa krahasime të vogla. Krahasime me zgjedhjet që u zhvilluan në Shqipëri, me të cilën kaq shumë gjëra më lidhin…
Gjatë viteve që jetoj në Greqi, dëgjoj miq për “boshllëqet” të demokracisë. Për vonesat, për burokracitë, për mosefikasitetin e administratës, për të gjitha shtrembërimet. Është e qartë se, duhet bërë shumë për të arritur sa më afër perfektes. Armik i së mirës është e shkëlqyera. Të shohim, gjithsesi, se çfarë ndodh edhe bri nesh?
Duke ndjekur rrjedhën e rezultatve mbrëmjen e zgjedhjeve, tek jepja korrespodencë për tjetër gazetë në Tiranë, automatikisht bëra krahasimet. Në Qershor isha në Shqipëri dhe jepja andej korrespodencë për mediat greke. U deshën afërsisht …45(!) ditë që të mësonim në Shqipëri rezultatet! Këtu, për pothuajse 2 orë patëm mësuar jo vetëm fituesin por edhe zhvillimet në kampin humbës. Atje, i humburi nuk ka përgëzuar akoma fituesin, ndërkohë që këtu diçka e tillë ndodhi brenda dy orëve të para. Atje, akoma dhe të fitonte humbësi, askush nuk ishte i sigurtë nëse do bëhej Kryeministër, për arsye të diskutimeve nga të tijët. Dalim në përfundimin kësisoj se , me të gjitha mangësitë dhe boshllëqet e saj, demokracia në Greqi funsionon fare mirë.

Info: 140 deputetë ka Parlamenti shqiptar dhe partia e djathtë e Sali Berishës fitoi 68 në zgjedhjet e fundit. Bashkëqeveris me të majtët e qendrës e cila disponon 4 mandate.

*U shkruajt për FAQ

Ελληνικές Εθνικές Εκλογές 2009 | Zgjedhjet Kombëtare Greke 2009

160 έδρες | mandate, 43.93 %

91 έδρες| mandate, 33.48 %

21 έδρες | mandate , 7.54 %

13 έδρες | mandate , 4.60 %

15 έδρες | mandate , 5.63 %

Διάλογοι ηττημένων | Dialogë të humburish

-Γιώργο, λένε ότι χάνουμε με δέκα μονάδες.
-Κάνε πως δεν ακούς Κώστα,κάνε τον κουφό.

-Jorgo, thonë se humbëm me 10% diferencë
-Bëj sikur nuk dëgjon Kosta, hiqu si shurdh.

Φιλική χειρονομία | Gjest miqësor

-Εγώ λέω Κώστα να περάσεις απο δώ. Δεν υπάρχουν κάμερες να σε δουν να τρέχεις!

-Kosta, jam i mendimit se duhet të kalosh këtej.Nuk ka dhe kamera të të shohin duke bredhur

Ελλάς Ελλήνων… Αλβανών

Είσαι «βαμμένος» Ελληνας, πανηγυρίζεις για την επικράτησή σου στον αγώνα Ελλάδας-Αλβανίας, τραγουδάς «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανεεέ», και σ’ αρέσει να προσβάλλεις τους ξένους της γειτονιάς σου και να μποϊκοτάρεις την ανέγερση μνημείου υπέρ της διαπολιτισμικής αλληλεγγύης που στήνεται στην πλατεία σου: «Ποιος ψηφίζει εδώ ρε;».

Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ (venardu@enet.gr)

Ποιος είναι ο χειρότερος εφιάλτης σου; Να διαπιστώσεις πως, ύστερα από εγκεφαλικό, η μητέρα σου αρχίζει να μιλάει άπταιστα την… αλβανική. Και πως έχεις έναν χαμένο αλβανό αδερφό -τον μπογιατζή της γειτονιάς. Κοινώς, πως είσαι Αλβανός!

«Δεν ξέρω. Θα… ρωτήσω την αλβανίδα αδελφή μου». *

Η υπόθεση, γιατί περί ταινίας πρόκειται, που διαδραματίζεται στην Ακαδημία Πλάτωνος, στον Κολωνό, δημιουργεί ένα αυθόρμητο χαμόγελο στα χείλη των περισσοτέρων. Κι όμως, η βραβευμένη στο Λοκάρνο «Ακαδημία Πλάτωνος» του Φίλιππου Τσίτου (στις αίθουσες στις 15/10) δεν είναι αμιγής κωμωδία. Σου δημιουργεί και μια μελαγχολία. Ισως γιατί ο ήρωας, που τόσο πετυχημένα ερμηνεύει ο Αντώνης Καφετζόπουλος, στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου αντιπαθής. Και βιώνει ένα πραγματικό δράμα: σοκ, οργή, άρνηση, κατάθλιψη, ακόμα και ταπείνωση μέχρι τελικά να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα.

«Δεν είναι ρεπορτάζ»

Γερμανοτραφείς, ο Φίλιππος Τσίτος, μας είχε προϊδεάσει για το ταλέντο και την εύστοχη ματιά του ήδη από το 2001, όταν η πρώτη ταινία του, το «Sweet home», εκπροσώπησε τη Γερμανία ανοίγοντας το τότε Φεστιβάλ του Βερολίνου. Η «Ακαδημία Πλάτωνος» είναι η πρώτη ελληνική του δουλειά.

- Πώς προέκυψε η ιδέα;

«Η ιδέα ήταν του Νίκου Κυπουργού, για έναν Ελληνα που μαθαίνει ότι είναι Τούρκος. Αλλά εν τω μεταξύ με τους Τούρκους έχουμε έρθει πολύ κοντά και δεν μου φάνηκε τόσο τραγικό. Αντίθετα το να μάθει ένας Ελληνας-ελληνάρας ότι είναι Αλβανός είναι μάλλον το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί».

- Αρχικά η ταινία είχε τίτλο «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ». Γιατί το αλλάξατε; Θεωρήσατε πως το «Ακαδημία Πλάτωνος» δημιουργεί μια ειρωνική αντίστιξη σε σχέση με το αρχαιοελληνικό μας παρελθόν;

«Ακριβώς. Το “Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ” θα ήταν ίσως καλός τίτλος, αλλά μόνον αφού έχεις δει την ταινία και καταλάβεις την ειρωνεία του. Αν δεν έχεις δει την ταινία, σου δημιουργεί συγκεκριμένους συνειρμούς (γήπεδο, βία, μαχαιρώματα κ.λπ.) στοιχεία τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την υπαρξιακή δραματική κωμωδία που φτιάξαμε».

- Η ταινία σας βραβεύτηκε στο Λοκάρνο, αλλά ποια αίσθηση πιστεύετε ότι έδωσε για τη χώρα μας;

«Το κοινό του Λοκάρνο είδε μια ταινία με χαρακτήρες και πλοκή. Δεν είδε ένα ρεπορτάζ για την Ελλάδα. Ως εκ τούτου η αίσθηση που τους δημιουργήθηκε είχε να κάνει με την ιστορία την ίδια. Πέραν του ότι δεν γνώριζαν κάποια στατιστικά στοιχεία (π.χ. ότι στην Ελλάδα ζουν τόσοι πολλοί Αλβανοί), δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τη χώρα μας. Τα θέματα αυτά τα γνωρίζουν και οι ίδιοι και σε μεγαλύτερο βαθμό από εμάς. Παντού συναντάς ρεμπεσκέδες σαν κι αυτούς της ταινίας. Αυτό που άρεσε στους θεατές εκεί, ήταν ότι η ταινία μιλάει για σοβαρά θέματα (ρατσισμός, κρίση ταυτότητας) με κωμικό τρόπο».

Ο Μαρενγκλέν

- Πού ανακαλύψατε τον αλβανό πρωταγωνιστή σας;

«Ο καλός Αναστάζ Κόζντινε ήταν ένας από τους (λίγους είναι η αλήθεια) Αλβανούς, ηθοποιούς και μη, που προσκαλέσαμε στο κάστινγκ. Ο Τάσος μάς κέρδισε αμέσως με την απλότητα, την ειλικρίνεια και το ήθος του. Είναι ηθοποιός, παίζει και σε μια θεατρική ομάδα στη Ραφήνα. Εργάζεται όμως στην οικοδομή».

- Το κινηματογραφικό του όνομα, το «Μαρενγκλέν», από τους Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν, είναι υπαρκτό όνομα;

«Ναι, το έδιναν επί κομμουνισμού. Μάλιστα ένας τύπος στη γειτονιά που γυρίζαμε την ταινία λεγόταν έτσι».

- Ο αλβανός «αδελφός» παρουσιάζεται σοβαρός, μετρημένος, αξιοπρεπής, ευγενής, διακριτικός. Υπεράνω. Κι όμως θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας αντιπαθής τύπος… Δεν σκεφτήκατε να τον υπονομεύσετε έστω και λιγάκι;

«Αξιοπρεπής και ευγενής είναι. Διακριτικός και υπεράνω όχι. Αν ήταν διακριτικός θα είχε φύγει με τη μία, μετά τη υποδοχή που του επεφύλαξε ο ήρωας. Και αν ήταν υπεράνω θα εξέφραζε εξ αρχής κάποιες αμφιβολίες για τη συγγένειά τους. Δεν είναι άγιος. Εχει τα καλά του και τα κακά του, όπως και ο Σταύρος».

- Το νυχτερινό κέντρο διασκέδασης των Αλβανών που δείχνετε είναι υπαρκτό;

«Οχι. Εμείς το φανταστήκαμε έτσι. Υπάρχουν τέτοια στην Αθήνα, αλλά όχι τόσο μεγάλα. Ξέρω σίγουρα πως νοικιάζουν μεγάλα κέντρα και κάνουν βραδιές, φέρνοντας αλβανικά συγκροτήματα και αλβανούς κονφερασιέ».

- Οι έλληνες ήρωες της ταινίας αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο τους Κινέζους από τους Αλβανούς -αν και πρόκειται για αλλοδαπούς της διπλανής πόρτας και στις δύο περιπτώσεις. Πώς το εξηγείτε αυτό; Είναι κάτι που τονίζεται στην ταινία.

«Οι Κινέζοι έρχονται στη χώρα μας και κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να επιδιώκουν ιδιαίτερα να ανακατευτούν στη ζωή μας. Είναι ακόμα μακριά μας. Δεν τους ξέρουμε. Οι Αλβανοί νιώθουν πιο κοντά μας, είναι πιο κοντά μας, μοιάζουμε, έχουν γίνει μέρος της κοινωνίας μας, είτε το θέλουμε είτε όχι».

- Ο σκύλος, που υποτίθεται πως γαβγίζει μόνο Αλβανούς, έχει καθοριστικό ρόλο στην ταινία. Γιατί;

«Κάποιοι τύποι εμπιστεύονται έναν σκύλο για να κρίνουν αν κάποιος περαστικός είναι Αλβανός ή όχι. Αυτό λέει η ιστορία κι ο καθένας ας καταλάβει ό,τι θέλει».

- Μπορείτε να μου διηγηθείτε κάποιο απρόοπτο που δημιουργήθηκε στα γυρίσματα;

«Το Ντάτσουν του τσιγγάνου που πουλάει τις ελληνικές σημαίες πέρασε πραγματικά από τη γειτονιά μια μέρα που δουλεύαμε. Ο Σπύρος Λάσκαρης, ο σκηνογράφος μας, το είδε και ενθουσιάστηκε. Ετσι το αναδημιουργήσαμε για την ταινία. Πάντως όσοι ξένοι βλέπουν την ταινία είναι πεπεισμένοι ότι το ντάτσουν το οδηγεί Κινέζος. Δεν ξέρουν πως οι Κινέζοι στην Ελλάδα δεν οδηγούν ντάτσουν».

- Στην Ελλάδα μέχρι σήμερα έχουν γίνει διάφορες ταινίες γύρω από την ξενοφοβία, τη λαθρομετανάστευση κ.λπ. Ομως το θέμα μοιάζει να απωθεί τον έλληνα θεατή, όπως έδειξαν τα εισιτήρια. Πώς το εξηγείτε;

«Η “Ακαδημία Πλάτωνος” έχει θέμα τους Ελληνες. Ο λόγος που μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι θα πάει καλά στις αίθουσες είναι ότι ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας Ελληνας.Οι ταινίες που δεν πήγαν καλά ήταν ταινίες με πρωταγωνιστές μετανάστες. Το ελληνικό κοινό δεν μπορεί ακόμα να ταυτιστεί με έναν μετανάστη πρωταγωνιστή. Πράγμα μάλλον λογικό, αφού δεν έχουμε ακόμα αποδεχτεί τους μετανάστες σαν ισότιμα μέλη της κοινωνίας μας».

- Εσείς πώς θα νιώθατε αν σας συνέβαινε αυτό που συμβαίνει στον ήρωα;

Καφετζόπουλος: «Μακάρι να μου συνέβαινε στ’ αλήθεια»

Μακρύ μαλλί, ατημέλητη εμφάνιση και ο αιώνιος φραπές στο χέρι.

Αραχτός έξω από το ψιλικατζίδικό του, με την παρέα των «ελληναράδων» φίλων του να περνάνε την ώρα τους χαζεύοντας με ύφος μπλαζέ τους κινέζους και αλβανούς γείτονές τους που ξεπατώνονται στη δουλειά, ο Σταύρος βιώνει έξαφνα τη δική του τραγωδία: μαθαίνει ότι είναι Αλβανός. Αποσυντονίζεται εντελώς και χαρίζει στον Αντώνη Καφετζόπουλο μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές ερμηνείες του κι ένα βραβείο στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο. «Ημασταν τρεις Ελληνες μπροστά σε 8.000 αγνώστους και κοιταζόμασταν απορημένοι», λέει.

«Νόμιζα πως πρέπει να είσαι Ελληνας για να μπεις στην ψυχή της ταινίας, όμως έχουν κι εκείνοι μετανάστες, ξέρουν ποια είναι τα μουσουλμανικά και ποια τα χριστιανικά ονόματα. Δεν είναι πια οι άγνωστοι Ελβετοί με τους άγνωστους Ελληνες».

- Εκλογές σήμερα, και η ταινία δημιουργεί συνειρμούς. Ο ήρωας που ενσαρκώνετε θα μπορούσε να είναι ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ;

«Πιθανόν ναι. Αλλα είναι περίπλοκο άτομο. Μάλλον τύπος της αποχής είναι. Της λογικής “όλοι ίδιοι είναι, δεν πάω”».

- Το προφίλ του ψηφοφόρου του ΛΑΟΣ δηλαδή πόσο διαφορετικό είναι;

«Πολύ συντηρητικό. Και ο Σταύρος, κατά τα άλλα, δεν είναι καθόλου συντηρητικός. Είναι ένας λαϊκός ροκάς, που δεν σπούδασε, δεν παύει όμως να είναι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεών του. Και, στο τέλος, γίνεται ένας διαφορετικός άνθρωπος».

- Ο τύπος του ξενοφοβικού Ελληνα εύκολα γίνεται καρικατούρα στην οθόνη. Πώς καταφέρατε να του δώσετε τόσο βάθος;

«Η καρικατούρα δεν πέρασε από το μυαλό μας. Ούτε μια στιγμή».

- Στην Ελλάδα, πάντως, συχνά έχεις την αίσθηση πως οι άνθρωποι της τέχνης -και της αριστεράς- έχουν τόσο άγχος να διαχωρίσουν τη θέση τους από τέτοιες νοοτροπίες, ώστε «διογκώνουν» τα πράγματα…

«Αυτό δεν είναι θέμα διανοούμενων αλλά κακής τέχνης, κακοτεχνίας. Αν δεν κάνεις παρωδία και προσπαθείς να αφηγηθείς μια ανθρώπινη ιστορία, με τη ματιά σου στραμμένη στο προσωπικό, το υπαρξιακό πρόβλημα του ήρωα, δεν μπορείς να γλιστρήσεις στην καρικατούρα».

- Το φιλμ είναι μια απάντηση στη διεύρυνση της εκλογικής δύναμης των εθνικιστών στις τελευταίες ευρωεκλογές;

«Οχι βέβαια. Δεν πρόκειται για μια αμιγώς πολιτική ταινία. Με την έννοια ότι είναι έξω από τις τρέχουσες πολιτικές. Δεν έχω κάνει ποτέ πολιτικά στρατευμένη ή διδακτική ταινία. Αν έχω κάτι πολιτικό να πω, όπως ξέρετε, βγαίνω και το λέω».

- Πώς και δεν κατεβήκατε και φέτος υποψήφιος;

«Στις ευρωεκλογές δεν είχα εκλόγιμη θέση. Τότε είχα πάει για το γούρι. Δεν μπορώ να κάνω συνέχεια το ίδιο. Ομως είμαι στην ομάδα επικοινωνίας των Οικολόγων – Πράσινων».

- Είστε ενεργά αναμεμειγμένος στην κίνηση των 150 «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» που απέχουν με τις ταινίες τους από φεστιβάλ και κρατικά βραβεία μέχρι να κατατεθεί νέος νομος για τον κινηματογράφο. Μέχρι πού θα φτάσετε;

«Μέχρι τέλους. Είμαι πάρα πολύ θερμός απέναντι σε αυτό. Γιατί είναι μια κίνηση ελεύθερων ανθρώπων που διαβουλεύονται εντατικά για ολ’ αυτά και παίρνουν αποφάσεις συλλογικότατα -είναι μια πολύ ευχάριστη κατάσταση. Πιστεύουμε πως η τέχνη είναι ελεύθερη, αλλά το κράτος οφείλει να στέκεται δίπλα της. Στη σχετική ημερίδα που έγινε στον «Ιανό», τα δύο κόμματα δεσμεύτηκαν πως σύντομα θα προχωρήσουν σε νέο νομο. Το ΠΑΣΟΚ, διά στόματος Δαμανάκη, ζήτησε εκατό ημέρες μετά τις εκλογές».

- Εχετε πει επανειλημμένα πως «είναι μεγάλο λάθος να χαρίζεις τον πατριωτισμό στον εθνικισμό». Είναι σαφή τα όρια;

«Βεβαίως. Πατριωτισμός σημαίνει να έχεις αγάπη για τον τόπο σου, τους δικούς σου ανθρώπους, την εθνική σου ταυτότητα, τα ήθη και έθιμα, τη γλώσσα σου. Να έχεις την αίσθηση ότι ανήκεις κάπου χωρίς να παραβιάζεις τις αξίες του άλλου. Εχοντας την επίγνωση πως και ο άλλος αισθάνεται το ίδιο. Πότε μπορείς να αυτοαποκαλείσαι εθνικιστής; Αν θεωρείς πως οι άλλοι είναι κάτι σαν ζώα που είχαν την κακή τύχη να γεννηθούνε Τούρκοι, Βούλγαροι ή Μακεδόνες».

- Εσείς τι θα κάνατε αν σας συνέβαινε αυτό που συνέβη στον ήρωα;

(Γελάει). «Μακάρι να μου συνέβαινε. Είμαι περιπετειώδης τύπος – βέβαια είμαι ιδιαίτερη περίπτωση. Θα ήθελα πολύ να εμφανιστεί κάποιος αδερφός από κάποια άγνωστη πατρίδα. Ή να μου ερχόταν ξαφνικά από κάπου ένα παιδί. Αυτό θα ήταν το καλύτερο!»

Απέλαση της λογικής : η απίστευτη περιπέτεια ενός Έλληνα που απελαύνεται στο Σουδάν!

Την προηγούμενη εβδομάδα αναφερθήκαμε στα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά που αντιμετωπίζει η πολιτεία τα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από γονείς που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα. Όμως, αν το παιδί έχει το ταλέντο να διαπρέψει κάπου, κυρίως σε κάποιο άθλημα, σιωπηρά και χωρίς πολλές δυσκολίες  παίρνει την ελληνική υπηκοότητα και αμέσως το αποκαλούμε «Ελληνόπουλο». Στην ουσία, και την ελληνική υπηκοότητα δικαιούται αλλά και Ελληνόπουλο μπορούμε και πρέπει να το αποκαλούμε. Το ερώτημα που προκύπτει είναι: μόνο αν το παιδί έχει ταλέντο στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο τα δικαιούται αυτά; Μάλλον ναι!

Πως αλλιώς να εξηγηθεί η περίπτωση του νεαρού που διατάχτηκε διοικητική απέλαση στο Σουδάν , χώρα στην όποια δεν έχει πάει ποτέ(!) του και το μόνο που τον συνδέει με αυτή είναι το γεγονός ότι οι γονείς του ήρθαν από τη συγκεκριμένη χώρα στην Ελλάδα , τον γέννησαν και τον μεγάλωσαν εδώ;

Δεν υπάρχει καμία εξήγηση. Όπως και δεν υπάρχει και κανένας πρόθυμος να μας λύσει την απορία. Η προεκλογική περίοδος βρίσκεται στο φόρτε της και τα ζητήματα που απασχολούν αυτούς που θα έπρεπε να μας απαντήσουν δεν περιλαμβάνουν και αυτό των παιδιών των μεταναστών. Και έτσι, ο νεαρός -που στη θέση του θα μπορούσε να είναι το παιδί μου-, που το μόνο του έγκλημα είναι ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα χωρίς να το επιλέξει, κρατείται στο αστυνομικό τμήμα Αλίμου και μέσα σε …έξι μήνες πρέπει να απελαθεί.

Ο θρίαμβος του παραλογισμού και η ήττα της λογικής… Και από την άλλη η σιωπή. Εν μέσω προεκλογικής περιόδου κανένας πολιτικός δεν τολμά να αρθρώσει κουβέντα για αυτά τα παιδιά. Η μαύρη τρύπα της σημερινής πολιτικής και του κοινωνικού κράτους είναι… πολύχρωμη και ταυτόχρονα μιλάει απταίστως ελληνικά. Κραυγάζει στα κρατητήρια, αλλά κανείς δεν την ακούει. Ωρύεται για το δίκαιο και  δίκαιο δεν βλέπει.

Info:*Σύμφωνα με τον αριθμό των γεννήσεων στην Ελλάδα για το 2004 και το 2005, προκύπτει ότι το 65,77% των αλλοδαπών γυναικών που ζουν και εργάζονται στη χώρα έφερε στον κόσμο παιδί έναντι μόλις του 32,48% των Ελληνίδων.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο FAQ που κυκλοφορεί στην μόνιμη στήλη μου ImmiGRanT

Οι Αλβανοί σοσιαλιστές και το ΠΑΣΟΚ | Socialistët shqiptarë dhe PASOK-u

Οι βουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας, μπορεί να μποϊκοτάρουν τη Βουλή (όχι φαντάζομαι και τους μισθούς και τα προνόμια) αλλά 15 από αυτούς θα είναι απόψε στην Αθήνα για προεκλογική συμπαράσταση στο ΠΑΣΟΚ. Και καλά κάνουν αφού είναι σύνηθες το φαινόμενο να συμπαραστέκονται αλλά και αλληλοϋποστηρίζονται τα συγγενή κόμματα. Δεν θα έπρεπε ,όμως, να δικαιολογήσουν και τον ρόλο τους και να κάνουν αντιπολίτευση καταρχήν στην Αλβανία; Εκλέχτηκαν για να είναι εκπρόσωποι του λαού στο κοινοβούλιο ή μόνο εκπρόσωποι του κόμματος σε γιορτές στο εξωτερικό;

UPDATE! Η απάντηση σε μένα του Αλβανού σοσιαλιστή βουλευτή Εριόν Μπράτσε:

“Δεν έχει κανένα προνόμιο ο βουλευτής που δεν ορκίζεται. Είναι η τελευταία φορά που σου το εξηγώ για  να μην τολμήσεις ξανά να προκαλείς χωρίς να ξέρεις τι συμβαίνει και πως λειτουργεί ο νόμος για τον βουλευτή”!

Τα συμπεράσματα δικά σας!

Deputetët e Partisë Socialiste të Shqiërisë, vërtet i bëjnë bojkotazh Parlamentit (besoj jo edhe rrogave dhe privilegjeve) ,por 15 prej tyre janë sot në Athinë në përkrahje elektorale të PASOK-ut. Dhe mirë bëjnë pasi është fenomen i zakonshëm mbështetja dhe solidariteti i partive motra. Mirëpo, nuk duhej më parë të justifikojnë edhe rolin e tyre në Parlament? U zgjodhën për të përfaqësuar elektoratin në Kuvend apo për të përfaqsësuar partinë në festa të ndryshme jashtë verndit?

Update! Përgjigjia e deputetit socialist Erjon Braçe:

“nuk ka asnje privilegj deputeti qe nuk ben betimin! eshte hera e fundit qe po ta spjegoj me qellim qe te mos guxosh(!!!) me te provokosh pa ditur se cndodh e si funksionon ligji per deputetin”!

Konkluzioni i juaji!