Η «χαμένη» γενιά των μεταναστών

Πολύς λόγος και από πολλούς για τα παιδιά των μεταναστών. Τούτο τον καιρό, μάλιστα, είναι και στην επικαιρότητα, λόγω των αναμενόμενων κυβερνητικών ενεργειών, που οι ίδιοι οι γονείς τους, αλλά και η κοινωνία, εδώ και καιρό περιμένουν. Ευελπιστούν να δοθεί μια λύση σε αυτό το φλέγον θέμα, που τείνει να μετατραπεί σε γόρδιο δεσμό και που έχει προλάβει κιόλας να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στα ίδια τα παιδιά.

Εκτός όμως από τα παιδιά που γεννήθηκαν στην ελληνική επικράτεια ή ήρθαν σε πολύ μικρή ηλικία και συμμετείχαν σε όλες τις βαθμίδες τους ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, υπάρχει μια ξεχωριστή κατηγορία νέων στους οποίους σπάνια έως ποτέ έχουμε αναφερθεί. Το ότι δεν αναφερόμαστε και σε αυτή την κατηγορία νέων μεταναστών, δεν σημαίνει ότι παύει να υφίσταται το θέμα. Και είναι τόσο γραφειοκρατικό όσο και υπαρξιακό.

Άνθρωποι και απάνθρωπη

Το σίγουρο είναι ότι όποιος κυκλοφορεί με μετρό ή ηλεκτρικό στην Αθήνα τους τελευταίους μήνες δεν γίνεται να μην εχει βλασφημήσει: Ανυπόφορη κυκλοφοριακή συμφόρηση και σαρδελοποίηση των «τυχερών» που δεν παίρνουν το ΙΧ τους. Μέσα σε αυτό το στριμωξίδι βρίσκομαι σχεδόν κάθε μέρα και δεν μπορεί πάρα να δω διάφορα ευτράπελα.
Πριν από λίγες μέρες, για παράδειγμα, την ώρα που μια νεαρή κυρία κατέβαλε φιλότιμη προσπάθεια να απαγκιστρωθεί από το πλήθος και να βγει έξω από το βαγόνι, της έπεσε το φουλάρι της. Η μόνη που την ακλούθησε για να της το δώσει ήταν μια άλλη νεαρή που, από την προφορά της, γινόταν εύκολα αντιληπτή η «ξένη» καταγωγή της. Εξίσου εύκολα, όμως, διακρινόταν και η εγκυμοσύνη της. Γυρίζοντας στη θέση της, ωστόσο, μια άλλη κυρία «ντόπιας» καταγωγής, της ζήτησε να κατεβάσει κι άλλο το παράθυρο. Εδώ που τα λέμε, δεν είχε και πολύ άδικο. Η αλλοδαπή κοπέλα προσπάθησε να της εξηγήσει ότι “είμαι κρυωμένη και με τον αέρα που μπαίνει, γίνω χειρότερα».
Τότε η «ντόπια» κυρία, με τόνο που δεν σήκωνε και πολλά την …αποστόμωσε: «Κοίτα να δεις που ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα! Αν δεν σου αρέσει εδώ, γύρνα στη χώρα σου. Το τρένο είναι δικό μας και τα παράθυρα θα τα κάνουμε ό,τι θέλουμε». Ξεπερνώντας σχετικά άνετα τον αιφνιδιασμό, η νεαρή ξένη της απαντά νηφάλια: «Το τρένο, κυρία μου, είναι και δικό μου διότι έχω πληρώσει εισιτήριο. Εκτός και αν σας ανήκει οπότε πρέπει να κατέβω στην επόμενη στάση…». Επόμενη στάση, «λογική»!

Από της 19 Οκτωβρίου που ξεκίνησαν συνεχίζουν την απεργία πείνας στα Προπύλαια τέσσερις Ιρανοί πρόσφυγες, διεκδικώντας πολιτικό άσυλο.

FAQ 78

Καταδίκη της Ελλάδας για παραβίαση δικαιωμάτων μετανάστη

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάταν (ΕΔΑΔ) δικαίωσε με σημερινή απόφασή του τον Αφγανό Ραφκ Ταμπές, στην προσφυγή που είχε ασκήσει εναντίον της Ελλάδας στις 8 Φεβρουαρίου του 2007, με βάση το άρθρο 34 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών.
O Ταμπές έφθασε στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 2006 χωρίς να διαθέτει άδεια παραμονής. Συνελήφθη για πρώτη φορά στις 24 Δεκεμβρίου του 2006 και ύστερα από 48ωρη κράτηση, καταδικάστηκε από ποινικό δικαστήριο της Θεσσαλονίκης για κατοχή πλαστών εγγράφων σε 40 ημέρες φυλάκισης με αναστολή.
Συνελήφθη εκ νέου αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, στις 28 Δεκεμβρίου και φυλακίστηκε προκειμένου να απελαθεί.

Στις 28 Μαρτίου του 2007 αποφυλακίστηκε διότι έληξε η προθεσμία των τριών μηνών που προβλέπει η νομοθεσία για την κράτηση των μεταναστών πριν από την απέλαση. υπέβαλε αίτηση για πολιτικό άσυλο η οποία έχει παραμείνει αναπάντητη μέχρι σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής του ο Ραφκ Ταμπές οδηγήθηκε από τα συνοριακά κρατητήρια της Αστυνομίας στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης, στα ειδικά κρατητήρια για τους αλλοδαπούς στη Θεσσαλονίκη, η κατάσταση των οποίων περιγράφεται ως απαράδεκτη από υγιεινής και ανθρώπινης απόψεως.

Το ΕΔΑΔ δικαίωσε ομόφωνα τον Ραφκ Ταμπές και καταδικάζει την Ελλάδα για παραβίαση των άρθρων 3 (δίκαιη μεταχείρηση) και των παραγράφων 1 και 4 του άρθρου 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το ελληνικό κράτος υποχρεούται να αποζημιώσει τον προσφεύγοντα, μέσα στο ερχόμενο τρίμηνο, με 8.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 3.500 ευρώ για τα έξοδα.

(Πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ και την Ελευθεροτυπία)

Η κίτρινη “αλήθεια” για την Αφροδίτη αλ Σαλέχ

Γνώρισα την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, το καλοκαίρι, στη Μυτιλήνη, όταν αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε την Παγανή για να διαμαρτυρηθεί για τις άθλιες συνθήκες κράτησης σ’ εκείνο το κολαστήριο. Ήταν κι εκείνη εκεί για πολλοστή φορά. Η στράτευσή της στην υπόθεση των μεταναστών με ξάφνιασε ευχάριστα.

Άνθρωπος ευαίσθητος και άμεσα πολιτικός, επεδίωκε την αποτελεσματικότητα της παρέμβασής της. Χωρίς ιδεολογικές ή θεωρητικές εγγραφές, αθόρυβα και σεμνά, έμαθα ότι έχει κάνει έργο ζωής τη βοήθεια προς τους μετανάστες και μέσα απ’ αυτό την καταξίωση μιας δημοκρατικής πρότασης για τη μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα.

Με μια αμεσότητα που στήριζε με τη σοβαρή γνώση που είχε για τις μεταναστευτικές ομάδες και τα σύγχρονα προσφυγικά ρεύματα, ταξίδευε στους τόπους αιχμής για να δει και να βοηθήσει μετανάστες και πρόσφυγες.

Της απευθύνθηκα πολλές φορές μετά για βοήθεια σε ζητήματα μετανάστευσης. Όταν με ενημέρωσε πως θα γίνει σύμβουλος στον υφυπουργό Σπύρο Βούγια, ήμουν σίγουρη ότι ήθελε να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα της δράσης της σε ένα άλλο πόστο. Έτσι θεώρησα ότι η πρόσληψή της εγγράφεται στα συν του ΠΑΣΟΚ. Κι όταν η Παγανή έκλεισε, η σκέψη μου αυτή ενισχύθηκε.

Με την καχυποψία μου, όμως, για τα όρια και τις δυνατότητες του όλου ΠΑΣΟΚ και του κράτους στον τομέα αυτό, αναρωτιόμουν πόσο θα αντέξει η Αφροδίτη. Όταν λοιπόν είδα το δημοσίευμα στο “Θέμα” με τη γυμνή φωτογραφία της Αφροδίτης, από τη θητεία της ως ηθοποιού οκτώ χρόνια πριν, κατάλαβα πόσο η πρόσληψη της έχει ενοχλήσει διάφορους σκοτεινούς κύκλους.
Γυναίκα, ηθοποιός, όμορφη και σύμβουλος στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης, είναι από μόνο του σκανδαλιστικό, πόσο μάλλον όταν υπάρχει και γυμνή φωτογραφία για να «διακοσμήσει» την είδηση. Κυρίως για να αποδομήσει την πραγματική είδηση, ότι από αυτή τη γυναίκα εκπορεύονται δημοκρατικές, ριζοσπαστικές προτάσεις για το μεταναστευτικό.

Ως γνωστόν η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις. Έτσι, το βιογραφικό της που δημοσιεύεται δίπλα, περιθωριοποιείται, ώστε να αναδειχθεί το δηκτικά αμφίσημο μήνυμα, που είναι και ο τίτλος του άρθρου «Μεγάλη επιτυχία του Σπ. Βούγια η πρόσληψη της Αφροδίτης».

Το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 22ας Νοεμβρίου, είναι προφανές πως έχει στόχο. Όχι μόνο τον γνωστό, να σκανδαλίσει και να πουλήσει, αλλά κυρίως να δοκιμάσει τις αντοχές του βαθιά συντηρητικού, ανδροκρατικού, σκοτεινού και εθνικόφρονα μηχανισμού του υπουργείου, που θα επιμένω να αποκαλώ υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Όμως, ανεξάρτητα από τι θα κάνει ο Βούγιας ή ο Χρυσοχοΐδης, η δημόσια έκθεση μιας ακτιβίστριας, με αυτό το χυδαίο τρόπο, η αναπαραγωγή της φωτογραφίας στο Διαδίκτυο και τα σχόλια ακροδεξιών και χρυσαυγιτών, που μετά βεβαιότητας διατηρούν διαύλους επικοινωνίας και με την Κατεχάκη, επιβεβαιώνουν πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι/ες απέναντι σε μηχανισμούς διασυρμού, συκοφάντησης και εξόντωσης.

Όταν όμως αυτή η… γυμνή είδηση επίσης σχολιάζεται στο Διαδίκτυο και από αριστερούς και από αναρχικούς, αναρωτιέμαι πόσο διαβρωμένες είναι, άραγε, από τον σεξισμό, τον μισογυνισμό και τη ρηχότητα, είναι οι άμυνες μας.

Της Τασίας Χριστοδουλοπούλου για την Αυγή

Διάβασε κι εδώ!

Η Αλ Σαλέχ, το ΘΕΜΑ και οι μετανάστες

Με αφορμή το χθεσινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΘΕΜΑ, όπου εξαντλώντας  κατά την άποψή μου ,όλο το κιτρινισμό τον σεξισμό και το λαϊκισμό που διαθέτει, έβαλε τη φωτογραφία της φίλης μου Αφροδίτη αλ Σαλέχ από φωτογράφισή της το 2001, θα ήθελα να πάρω κι εγώ θέση. Όχι για να υπερασπιστώ την Αφροδίτη. Στο κάτω κάτω δεν νομίζω ότι εχει κάνει κάτι για το οποίο πρέπει να απολογείται και θέλει υπερασπιστές. Η συγκεκριμένη φωτογράφιση ήταν στα πλαίσια της επαγγελματικής της καριέρας εκείνες της εποχής.
Εγώ όμως την γνώρισα αλλιώς και αλλού. Την γνώρισα στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια. Κοντά στις γυναίκες της Αφρικής και τα παιδιά από το Σουδάν. Δίπλα στους αιτούντες άσυλο από την Παγανή. Την είδα να τρέχει χαράματα στο Λιμάνι του Πειραιά στην Πάτρα και τη Μυτιλήνη, εκεί όπου ο κρατικός μηχανισμός έλειπε. Την είδα να δίνει το τηλέφωνό της σε νεαρά κορίτσια και αγόρια που είχαν αφεθεί στην τύχη τους στην προβλήτα και έψαχναν κάπου να ακουμπήσουν. Την είδα να ενδιαφέρεται για το βρέφος μερικών ημερών με γονείς απο το Πακιστάν, στο Κέντρο Αστέγων στο Πειραιά.
Την είδα να είναι πλάι μου και να με βοηθά χωρίς δεύτερη κουβέντα και υπεκφυγές , όποτε την χρειάστηκα και σε οτιδήποτε αφορούσε τους μετανάστες. Την είδα πάντα ψύχραιμη και χωρίς μνησικακία για τους αστυνομικούς, που εδώ που τα λέμε εντολές εκτελούσαν και εκτελούν και δεν πράττουν( με ελάχιστες εξαιρέσεις) από μόνοι τους.
Και τέλος, την είδα να προβληματίζεται έντονα αν θα δεχτεί τη θέση που της πρότεινε ο Σπύρος Βούγιας. Και από τη στιγμή που τη δέχτηκε, την είδα να τρέχει και να ενδιαφέρεται το ίδιο και περισσότερα από τότε που δεν είχε θεσμική θέση. Για μένα, που εκτός του ρόλου μου ως ανθρώπου των ΜΜΕ, είμαι και μετανάστης και πατέρας παιδιών 15 και 16 ετών και που ακόμα δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει, είναι ευτύχημα που η Αφροδίτη επιλέγει για τη θέση του συμβούλου μετανάστευσης του Σπύρου Βούγια.
Μακάρι όλοι οι υπουργοί και οι υφυπουργοί όλων των κυβερνήσεων ,να επέλεγαν με κριτήριο την γνώση του αντικειμένου τους συμβούλους τους και όχι σύμφωνα με την κομματική τους ταυτότητα.

Για το θέμα αλλα και το ΘΕΜΑ, υπάρχει ενα πολύ καλό άρθρο και εδώ αλλά και εδώ.

«Το ψέμα Ευρώπη»

H πραγματικότητα που ζουν οι μετανάστες στην Ευρώπη κάθε άλλο παρά γη της Επαγγελίας θυμίζει. Η ταινία “η έκπληξη Ευρώπη” του σκηνοθέτη από την Ουγκάντα Σούνα Γκολούμπα παρουσιάζει το σκληρό πρόσωπο της.

Σε μια σκοτεινή αίθουσα σε ένα θέατρο στην Κεμπάλα, πρωτεύουσα της Ουγκάντας, όλες οι θέσεις είναι γεμάτες. Μια παράξενη ταινία με τον τίτλο “Η έκπληξη Ευρώπη” ή ίσως καλύτερα “Το ψέμα Ευρώπη” έχει πρεμιέρα. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή των Αφρικανών που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη.

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Σούνα Γκολούμπα από την Ουγκάντα, ο οποίος έχει ζήσει ο ίδιος τον εφιάλτη της περιπέτειας που λέγεται αναζήτηση μια καλύτερης τύχης στην Ευρώπη. Ο Γκολούμπα επέστρεψε μετά από τέσσερα χρόνια στην πατρίδα του και προς μεγάλη έκπληξη των συγγενών του δεν είχε φράγκο στην τσέπη, δεν είχε κομπιούτερ, δεν είχε ακριβά ρούχα και χρυσά ρολόγια. Αυτό που έφερε μαζί του ήταν η σοκαριστική αλήθεια για όσα έζησε στην Ευρώπη: «Πριν εγκαταλείψω την Ουγκάντα είχα φίλους που ζούσαν ήδη στην Ευρώπη. Όταν έρχονταν στην Ουγκάντα είχαν λεφτά. Ήταν χοντροί, με πολύ λίπος, το οποίο στη δική μας την κουλτούρα σημαίνει πολλά. Αλλά δεν έλεγαν ποτέ πως έκαναν τα λεφτά. Αυτό σημαίνει πως πολλοί άνθρωποι από την Ουγκάντα υποφέρουν και την αλήθεια την μαθαίνουν μόνο όταν φθάνουν εκεί».

«Εδώ δεν υπάρχουν ούτε δουλειές, ούτε λεφτά»

Το όνειρο μιας καλής δουλειάς έσπρωξε τον Γκολούμπα στην Ευρώπη. Άφησε τα πάντα πίσω του. Πούλησε το σπίτι του, το αυτοκίνητο του και εγκατέλειψε την κόρη του. Ο τότε 26 χρονών νεαρός είχε πολλές προσδοκίες. Όμως όλα ήρθαν πολύ διαφορετικά: «Την πρώτη ημέρα στην Ολλανδία πήγα σε μια γνωστή μου από την Ουγκάντα. Της είπα την ιστορία μου, ότι έψαχνα δουλειά και γέλασε. Με ρώτησε αν είχα άδεια παραμονής και μου είπε πως ακόμα και οι ίδιοι οι Ολλανδοί έχουν πρόβλημα και δεν έχουν δουλειά. Κάθε μέρα άλλαζα σπίτια, κοιμόμουν σε γνωστούς, έπλενα τα πιάτα τους, έπλενα τουαλέτες. Θα προτιμούσα να γυρίσω αμέσως στην Ουγκάντα».

Ο Σούνα Γκολούμπα δεν το τόλμησε όμως αμέσως. Τα προβλήματα ήταν πολλά στην πατρίδα. Η μητέρα του τηλεφωνούσε και του έλεγε πως χρειάζονταν χρήματα για φάρμακα. Εκτός αυτού φοβόταν πως αν επέστρεφε χωρίς χρήματα θα τον περνούσαν για αποτυχημένο. Κάποια στιγμή είδε στην τηλεόραση πως παράνομοι μετανάστες κάηκαν στο αεροδρόμιο του Μάαστριχτ και τότε αποφάσισε να γυρίσει την ταινία για να πει στους συμπατριώτες του την αλήθεια: εδώ δεν υπάρχουν ούτε δουλειές, ούτε λεφτά.

Simone Schlindwein / Μαρία Ρηγούτσου
Πηγή DW

Πηγαίνοντας στο θάνατο με άδειο στομάχι | Drejt vdekjes me stomakun bosh

Είναι πάνω από μήνα που όσοι περνάτε από την Πανεπιστημίου μπροστά στα Προπύλαια, έχετε αντικρίσει μια σκηνή που έχει στηθεί εκεί. Είναι το περικυκλωμένο από διάφορα πανό-αιτήματα κατάλυμα τεσσάρων Ιρανών απεργών πείνας που, όπως οι ίδιοι μου διηγήθηκαν μια από τις ημέρες που τους επισκέφτηκα, «αν δεν ακουστεί η φωνή μας και συνεχίσει το ελληνικό κράτος να μας αρνείται το αίτημα πολιτικού ασύλου, από δω θα φύγουμε μάλλον νεκροί…».

Ο ένας μάλιστα, εμφανώς καταβεβλημένος, μόλις βγήκε από το νοσοκομείο όπου έμεινε δυο μέρες και υπέγραψε ο ίδιος να φύγει. «Οι γιατροί μου είπαν πως αν φύγω και συνεχίσω την απεργία κινδυνεύει άμεσα η ζωή μου αλλά αυτό λίγο με νοιάζει πλέον… Σημαντικότερος είναι ο αγώνας, η προσπάθεια. Λύτρωση για μένα είναι το δίκαιο, όχι η σωματική ηρεμία»

Στην καρδιά της Αθήνας, μιας Αθήνας που αυτόν το καιρό βρίσκεται σε οργασμό επετείων και θυμήσεων δημοκρατικών αγώνων και κινητοποιήσεων, μερικοί συνάνθρωποί μας ποθούν πολύ λιγότερα από εκείνα που εμείς θεωρούμε αυτονόητα.

Πρόσφυγες και αξιοπρέπεια…

Πηγή : Διαβατήριο

Το παιχνίδι στήθηκε προεκλογικά: η χώρα δεν έχει λεφτά για όλα φταίνε οι μετανάστες . Κόβεται έτσι και το εισιτήριο για το φευγιό των προσφύγων απ’το νησί. Μένουν να περιμένουν μετά την κράτηση τους εξαθλιωμένοι στους δρόμους και τα χαλάσματα ώσπου να μαζέψουν 42 ευρώ για να φύγουν . Τώρα ξέρουμε ποιος φταίει που δεν υπάρχουν δουλειές που η σύνταξη των γερόντων δεν φτάνει, που τα δημόσια έργα σέρνονται, που τα περίπτερα ανοίγονται τις νύχτες, που το Ξενία δεν παραχωρείται στο Δήμο και παραδίδεται στην βρωμιά και τη δυσωδία .Στην συνέχεια ;

Ασαφείς υποθέσεις για βιασμούς που δεν καταγράφηκαν ποτέ ,ούτε από την αστυνομία, ούτε στο νοσοκομείο και ο φόβος να εξαπλώνεται σαν την πανούκλα ,το παιχνίδι χοντραίνει ,το μυαλό μπερδεύεται .
Κανείς δεν πρόκειται ψύχραιμα να συγκρίνει τα ποσά που εξοικονομούνται με τις ρεμούλες της μεταναστευτικής πολιτικής των δήθεν προγραμμάτων της αρπαχτής .Κανείς δε θα σκεφτεί να ελέγξει τα ποσά που πέφτουν στο νησί για τους πρόσφυγες (κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ)
Ας γνωρίζει, όμως, η Νομαρχία πως το παιχνίδι στήθηκε από την παλιά κυβέρνηση και μάλλον συνεχίζεται από την καινούργια , με την δική της συναίνεση ,εξυπηρετώντας βέβαια μόνο τις δικές τους επιλογές.

Ας προστατεύσει τους πρόσφυγες και μαζί με αυτούς την αξιοπρέπεια μας.
Ας μην δοκιμάζει καθημερινά τη νοημοσύνη μας και την ανθρωπιά μας.
Να σταματήσει άμεσα το κέντρο να είναι χώρος κράτησης και να γίνει χώρος φιλοξενίας.
Να παρέχονται στους πρόσφυγες όλα όσα τους αναλογούν βάσει των νόμων και των συμφωνιών, που έχει υπογράψει η χώρα και κυρίως αυτό που επιθυμούν οι περισσότεροι από αυτούς: το εισιτήριο τους.

ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Το κουρελόχαρτο της οργής…

Σήμερα στo FAQ

Η κουβέντα έγινε σε ξενοδοχείο της Αθήνας αργά το βράδυ. Ανάμεσα σε έναν συνάδελφο δημοσιογράφο, τον διεθνή μπασκετμπολίστα της τουρκικής ομάδας Efes Pilsen με αλβανική καταγωγή Ermal Kuqo και εμένα. Όταν μιλήσαμε για τα παιδιά, πολύ φυσιολογικά ο Ermal μας ρώτησε για τα χρόνια που διαθέτουμε την ελληνική υπηκοότητα. Μπορείτε να αντιληφτείτε την μεγάλη έκπληξή του όταν του ανέφερα πως όχι μόνο δεν διαθέτω την ελληνική υπηκοότητα – αν και τη θέλω-, αλλά ακόμα και τα παιδιά μου – που κοντεύουν να τελειώσουν το λύκειο-δεν την έχουν λάβει ακόμα. Όπως μας ανέφερε στη συνέχεια, ο ίδιος έζησε μόνο έναν χρόνο στην Ισπανία ως παίκτης της Βαλένθια. Μόλις εγκαταστάθηκε εκεί γεννήθηκε και ο γιος του. Με τη συμπλήρωση ενός έτους ο μικρός απέκτησε αυτόματα την ισπανική ιθαγένεια, εκτός της τουρκικής και της κροατικής-από τη μητέρα του. Μάλιστα, αμέσως μετά τη συμπλήρωση μιας χρονιάς στη Βαλένθια ο Ermal πήρε μεταγραφή στη σημερινή του ομάδα και, όπως είναι φυσικό, ο μικρός του γιός μετακόμισε μαζί του στην Τουρκία. Διατηρώντας , ωστόσο, την ισπανική υπηκοότητα.
Του δηγήθηκα έπειτα την ιστορία του γνωστού τραγουδιστή Mc Yinka ο οποίος γεννήθηκε στην Ελλάδα και πλέον είναι είκοσι επτά ετών. Όταν αυτός μου είχε δείξει την μπλε …βεβαίωση που παρέπεμπε σε μετανάστη ο οποίος εχει καταθέσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά για άδεια παραμονής στη χώρα, στην έκφρασή του διέκρινα περισσότερο την ειρωνεία πάρα οργή. Ενδεχομένως και την αποστροφή. Την αποστροφή για εκείνο το φθαρμένο κομμάτι χαρτί που τον κατέτασσε ετσιθελικά σε μια ομάδα που δεν άνηκε ποτέ.
Κάνει καριέρα στην Ελλάδα ως τραγουδιστής – με μεγάλη επιτυχία, μάλιστα. Όμως, αν χρειαστεί να συνοδέψει στο εξωτερικό τον γνωστό τραγουδιστή και συνεργάτη του ,Φίλιππο Πλιάτσικα, δεν θα μπορέσει να το κάνει. Εκείνος δεν μπορεί να ταξιδέψει, όμως «μπορεί να ταξιδέψει χωρίς την παραμικρή δυσκολία και ο τελευταίος αγρότης στο τελευταίο χωριό της Πορτογαλίας ή της Σικελίας», όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ο καλεσμένος στην παρέα μας, μπασκετμπολίστας…

Χιλιάδες ανήλικοι Αφγανοί καταφεύγουν στην Ελλάδα. 2.648 κατέγραψε πέρσι η ελληνική ακτοφυλακή. Πολύ πιθανόν ο πραγματικός αριθμός των νεαρών προσφύγων να είναι μεγαλύτερος.

Αλκέτ Ριζάι | Alket Rizaj

Ο άνθρωπος που παίζει τη …κολοκυθιά με τους αστυνομικούς και τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους, ξανα στα δίχτυα του νόμου.

Όπως και άλλες φορές.

Το θέμα είναι να το κρατάνε μην τους φύγει, όχι να τον πιάνουν.Njeriu që luan …kungulleshkën me policat dhe me gardianët e burgjeve,sërish në rrjetën e ligjit.

Si edhe herë të tjera.
Tema është të munden ta mbajnë të mos u iki sërish, jo ta kapin.

Μια κόλλα χαρτί και μέσα…

Δεκαοκτώ άνθρωποι αγνοούνται ανοιχτά της Λέσβου» έγραφε η είδηση το πρωί της 27ης Οκτωβρίου. Ήταν δεκαοκτώ αφγανοί μετανάστες που επιχείρησαν με μια ξύλινη βάρκα να περάσουν παράνομα τα ελληνικά υδάτινα σύνορα διακινδυνεύοντας ακόμη και την ίδια τους τη ζωή. Τους περισσότερους μας σοκάρει ακόμη πιο πολύ ο απολογισμός λίγο αργότερα. «Τρία παιδιά και πέντε γυναίκες οι νεκροί» ανανεώνεται η είδηση στα site και ξαφνικά αρχίζει ο στεγνός τίτλος να αποκτά πρόσωπα. Δεν είναι άντρες, είναι γυναίκες και παιδιά. Μάθαμε, βλέπετε, να παρατηρούμε ανάλγητα κάθε τόσο μια χούφτα μεταναστών που θαλασσοπνίγεται. «’Ντάξει, κι αυτοί δεν καταλαβαίνουν τον κίνδυνο» άκουσα κάποια στιγμή από νεαρό άντρα να λέει.

Όχι λοιπόν, κύριε, τον καταλαβαίνουν μια χαρά τον κίνδυνο. Θεωρείτε όμως ότι οποιοσδήποτε εγκαταλείπει την πατρίδα του, διασχίζοντας χώρες ολόκληρες περπατώντας, το κάνει γιατί δεν είχε με τίποτα καλύτερο να ασχοληθεί στα καφενεία της Καμπούλ; Σαφώς και αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο, αλλά θα πρέπει κι εσείς, κύριε, να αντιληφθείτε τι τον φέρνει αντιμέτωπο με αυτόν. Τον κίνδυνο λοιπόν τον αντιλαμβάνεται προτού καν ξεκινήσει το ταξίδι του. Τον νιώθει, τον ακούει, τον μυρίζει πρώτα απ’ όλα στην ίδια του τη χώρα. Γι’ αυτό και την εγκαταλείπει. Γι’ αυτό και παίρνει τη γυναίκα και τα παιδιά του και φεύγει. Γι’ αυτό γυναίκες μόνες φορτώνουν τα παιδιά τους κι έρχονται.

Έρχονται στη γη της επαγγελίας που τους έταξαν οι δουλέμποροι του ανθρώπινου πόνου. Στην πρώτη ευρωπαϊκή άκρη που θα μπορούν να δουν και διά γυμνού οφθαλμού από την ανατολική Τουρκία. Και πληρώνουν πολλά για να ξεβραστούν στα βράχια αυτής της ευρωπαϊκής άκρης που αποκαλείται Ελλάδα (Greece εξ αριστερών, Yunanistan εκ δεξιών). Και συγγνώμη, κύριε, αλλά μάλλον με την εκ δεξιών ονομασία μοιάζουμε στα μάτια τους.

Στα μάτια όλων αυτών των ανθρώπων που καπηλεύονται οι πάντες. Στα μάτια αυτών των «λαθραίων», όπως με πολύ σικ τρόπο εξακολουθούν να αποκαλούν ακόμη και οι ίδιοι μας οι πολιτικοί, οι οποίοι μάλλον ξεχνούν ή και ακόμα χειρότερα αγνοούν ότι το ελληνικό κράτος λαμβάνει από την Ευρωπαϊκή Ένωση περί τα 30 ευρώ την ημέρα για καθέναν από αυτούς τους «λαθραίους». Χρήματα με τα οποία οποιοσδήποτε από αυτούς τους «λαθραίους» θα ένιωθε Αμπράμοβιτς. Τα χρήματα όμως αυτά χάνονται στην πορεία… Άγνωστοι ακόμα οι λόγοι γιατί. Και τώρα βλαστημούν γιατί ετούτη η καραβιά μάς ξέβρασε μπελάδες. Επίσης, τα χρήματα που μπορούμε να διεκδικήσουμε είναι πολλαπλάσια αυτών που τελικά εισπράττουμε. Με 250.000 παράνομους μετανάστες κάντε τον πολλαπλασιασμό με 30 ευρώ και 365 μέρες και υπολογίστε το ποσό. Γιατί δεν τα λαμβάνουμε; Μεγάλος φόρτος εργασίας για τους δημοσίους υπαλλήλους, που δεν αρκούν για να σηκώσουν τη δουλειά.

Το θέμα στη Λέσβο με «γυναίκες και παιδιά» συγκίνησε βέβαια περισσότερο. Δεν θα ήταν το ίδιο «πέντε αφγανοί λαθρομετανάστες». Τώρα είναι γυναίκες και παιδιά. Και άντε τώρα να τρέχεις για κηδείες. Κι όχι ότι θα ξοδευτούν για μάρμαρα. Όπως θα είδατε και παραπάνω, μια κόλλα χαρτί και μέσα… Αυτή είναι η άποψη στην ευρωπαϊκή γωνιά που ζούμε για τα δικαιώματα των νεκρών. Θα μου πείτε, σάμπως σέβονται των ζωντανών;

*ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΣ

Μετανάστες: Ο δύσκολος δρόμος της νομιμοποίησης

Σχεδόν ενάμιση μήνα από την ανάληψη της εξουσίας από την νέα κυβέρνηση, σήμερα προσπαθούμε να καταγράψουμε τα τέσσερα σοβαρότερα ζητήματα που απασχολούν τους μετανάστες. Τα κυριότερα προβλήματα, οι υποσχέσεις και τα πρώτα βήματα, οι θετικές ενέργειες εκεί όπου υπάρχουν, οι εξαγγελίες, αλλά και τα βήματα πίσω, μόλις στο ξεκίνημα.

Παιδιά μεταναστών
Το μεγαλύτερο, ίσως, θέμα που καλείται να λύσει αυτή η κυβέρνηση: 250.000 παιδιά, την ώρα που μιλάμε, όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης και κάτω των δεκαοκτώ ετών, βρίσκονται στον αέρα. Μαζί με αυτά και μια μικρή μερίδα νέων που έχουν φτάσει 27 και 28 ετών, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, αλλά παραδόξως παραμένουν ακόμα… αλλοδαποί!

Τα παιδιά (που, για τα γεννημένα εδώ, εντελώς λανθασμένα έχει επικρατήσει ο όρος “δεύτερη γενιά μεταναστών”, όταν ποτέ τους δεν μετανάστευσαν) μπορούμε να τα χωρίσουμε σε δύο κατηγορίες: εκείνα που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και στα οποία η κυβέρνηση, διά στόματος και του πρωθυπουργού, έχει υποσχεθεί ελληνική υπηκοότητα, και εκείνα που ήρθαν σε πολύ μικρή ηλικία και μεγάλωσαν στην Ελλάδα. Και γι’ αυτά η υπόσχεση στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ προβλέπει απόδοση ιθαγένειας, εφόσον έχουν συμπληρώσει τρία χρόνια βασικής εκπαίδευσης, αλλά οι τελευταίες εξαγγελίες αρμόδιων υπουργών δείχνουν μια επιφυλακτικότητα…

Έως σήμερα, και για τις δύο κατηγορίες, δεν έχει παρθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο, πέρα από τις εξαγγελίες υπουργών.

Αιτούντες άσυλο

Ο φόβος του έρωτα | Frika e dashurisë

Τη βλέπω σχεδόν καθημερινά. Εδώ και περίπου δύο χρόνια. Πάντα τις πρωινές ώρες. Δίχως καμία αμφιβολία, θα πρέπει να είναι η ομορφότερη μετανάστρια ζητιάνα του κόσμου…! Απίστευτα εκφραστικά μάτια, βλέμμα που φυλακίζει τις σκέψεις όσων τολμούν να τη δουν κατάματα. Δεν κάνει τίποτα να κερδίσει την ελεημοσύνη των περαστικών. Ασχολείται μόνο με τα δυο της αγγελούδια. Οι περαστικοί μοιάζουν να της είναι αδιάφοροι. Ταυτόχρονα, όμως, και τόσο απαραίτητοι. Από αυτούς περιμένει να ζήσει.
Δεν γίνεται να τη δεις ως ζητιάνα. Πολλές φορές προσπάθησα να αποφύγω τα μάτια της…! Όχι απο ντροπή αλλά από φόβο. Ο φόβος μην την ερωτευτώ!!! Δεν θέλει πολύ. Είναι τόσο όμορφη αυτή η γυναίκα! Σήμερα πέρασα δίπλα της για πολλοστή φορά, όπως για πολλοστή φορά έχουν περάσει και χιλιάδες άλλοι, οσο εκείνη παίζει σιωπηρά με τα δυο μικρά της, περιμένοντας να αφήσει κάποιος κάτι. Οι περαστικοί αδιάφοροι. Σπάνια έχω δει να σκύβει κάποιος να αφήσει λεφτά. Μπορεί από φόβο και από ζήλια. Φόβο οι άνδρες ,ζήλια οι γυναίκες.
Στάθηκα για λίγο, σχεδόν στα κρυφά, για να τη δω. Με κέρδισε ο πειρασμός. Και ξαφνικά, εκεί που ο κόσμος περνούσε αδιάφορα και εκείνη έστεκε παρέα με τα δημιουργήματά της, ο μόνος που στάθηκε για λίγο ήταν ένας νεαρός μαύρος μετανάστης. Έψαξε στο πορτοφόλι του, βρήκε δυο κέρματα, έσκυψε ελαφρά και της τα άφησε. Το χαμόγελο που του χάρισε αυτή, άξιζε χρυσάφι. Μάλλον κι ο νεαρός για τα μάτια της σταμάτησε.
Λίγο πιο κάτω, ένα γκρουπ τουριστών περιμένει να διασχίσει τον δρόμο. Το φανάρι πρασινίζει και οι άνθρωποι χύνονται απέναντι. Η νεαρή ψιλόλιγνη κοπέλα με το μεγάλο σακβουαγιάζ δυσκολεύεται να ακολουθήσει. Δίπλα της, ένας νεαρός αστυνομικός που μάλλον δεν ενδιαφέρεται για την “εικόνα”, παίρνει τη μεγάλη τσάντα , τη βάζει στον ώμο και περνάνε μαζί απέναντι. Αυτό που συλλαμβάνει το μάτι, οι λέξεις σπάνια μπορούν να περιγράψουν…

*Για το FAQ

E shoh pothuajse përditë. Këtu e dy vjet. Përherë në orët e mëngjesit. Pa mëdyshje, duhet të jetë lypsja më e bukur emigrante në botë…! Me sy magjepsës dhe shikim që burgos mendimet e atyre që guxojnë ta shohin. Nuk bën asgjë për të fituar lëmoshn e kalimtarëve. Kalon kohën vetëm me dy ëngjëjt e saj. Kalimtarët duket t’i jenë indiferentë. Njëkohësisht edhe të domosdoshëm. Nga ata pret të mbijetojë.
Nuk është e mundur ta shohësh si lypëse. Mjaft herë u mundova t’u shmangem syve të saj…! Jo nga turpi por nga frika. Nga frika mos dashurohem. Nuk do shumë përpjekje. Është kaq e bukur ajo grua! Sot kalova bri saj për të shumtën herë, sikurse për të shumtën herë kanë kaluar bri saj edhe mijra të tjerë, ndërkohë që ajo luan në heshtje me të vegjlit e saj, në pritje të atij që do lerë diçka. Kalimtarët indiferentë. Rrallë kam parë dikë të përkulet e të lerë të holla. Ndoshta nga frika dhe nga xhelozia. Nga frika burrat nga xhelozia femrat.
Qëndrova për pak, pothuajse fshehtazi, që ta sodis. Më fitoi tundimi…Dhe befas, atje ku njerëzit kalonin indiferentë dhe ajo qëndronte në shoqërinë e krijesave të saj,i vetmi që qëndroi një çast, ishte një djalosh i zi,emigrant . Kërkoi në portofol, gjeti dy monedha metalike, u përkul lehtë dhe ia la. Buzëqeshja që i fali ajo, kushtonte flori. Ndoshta edhe i riu për sytë e saj qëndroi.
Pak më tutje, një grup turistësh pret të kaloj bulevardin përballë. Semafori bëhet jeshil dhe njerëzit vërshojnë matanë. Një e re tejet e brishtë, me bagazhin e saj të madh, vështirësohet t’i ndjekë. Krah saj, një djalosh polic që mesa duket nuk interesohet kaq shumë për “imazhin”, merr çantën e madhe, e vendos në sup dhe kalojnë përballë sëbashku. Ato që kap syri, rrallë fjalët janë në gjendje t’i përshkruajnë…

*U shkruajt për FAQ

Ο “πόλεμος” της Ντόρας

-Επειδή δεν ακούς καλά,Γιώργο, να σου πω πως χθες είπα ότι με πολεμάνε τα ΜΜΕ! Καλά έκανα;
-Έπραξες άριστα, Ντόρα μου. Αυτό έλεγε και ο πατέρας σου και είδες που έγινε  και πρωθυπουργός!

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά εδώ μέσα είμαστε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα!

-Γιάννη, ακούς τίποτα τι λένε ο Σαμαράς με τον Καραμανλή και γελάνε;

-Θα σου πω μετά Ντόρα μου. Εσύ άκουσε από κει τι λένε ο Πάκης με τον Αβραμόπουλο και γελάνε και αυτοί.

Ζήτω το Κόμμα | Rroftë Partia

Σαν σήμερα, στις 8 Νοεμβρίου 1941, ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας. Ένα κόμμα που κυβέρνησε επι 46 χρονια με πυγμή και δικτατορική στυγνότητα τη χώρα. Η ίδρυση του δε, υπήρξε σημείο αναφοράς για το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα και κάθε χρόνο γιορταζόταν μεγαλοπρέπως.

Βλέποντας τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Αλβανία αναρωτιέμαι  (και δεν θα είμαι ο  μόνος):

Πόσες φορές ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας, ως παλιός αλλά και συνεπής κομμουνιστής, θα κατέθεσε λουλούδια στο μνημείο των ηρώων κομμουνιστών που έπεσαν ενάντια στον ναζισμό και θα ευχήθηκε «χρόνια πολλά» στα μέλη του “Πολήτ Μπυρό”, ως εξέχον μέλος του κόμματος αλλά και χαϊδεμένος επιστήμονας που υπήρξε;

Σήμερα βέβαια, κάνει κάθε προσπάθεια να θάψει εκείνη τη περίοδο της ζωής του, αλλά μάλλον δεν είναι και τόσο εύκολο, αν λάβουμε υπόψη μας τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την εξουσία. Αυταρχικά, απολυταρχικά και …οικογενειακά!

Επίσης , οι υστερικές φωνές του εναντίον των (ανύπαρκτων) κομμουνιστών, περισσότερο αναδεικνύουν την αγωνία της αποκοπής του με το αμαρτωλό του χθες, παρά την προσπάθεια μην αναβιώσει ο “κόκκινος φασισμός”, που και ο ίδιος υπηρέτησε με ευλάβεια.

Μετά από αυτά, η μόνη μου απορία είναι: ανοιχτά η κρυφά δέχεται σήμερα τις ευχές ο (νέο) “μεγάλος” της Αλβανίας;

Si sot, më 8 Nëntor 1941, u themelua Partia e Punës e Shqipërisë. Partia që qeverisi vendin për 46 vjet me ashpërsi diktatoriale. Themelimi i saj, ndërkaq, përbënte pikë referimi për sistemin e Enver Hoxhës dhe çdo vit festohej me madhështi.

Duke parë gjendjen aktuale politike në Shqipëri, më lind pyetja(që besoj nuk duhet të jem i vetmi):

Sa herë kryeministri i sotëm i Shqipërisë, si komunist i vjetër dhe i devotshëm, ka çuar lule në monumentin e heronjve komunistë, që ranë në luftën ndaj nazizmit dhe sa herë u ka uruar “Rroftë Partia” anëtarëve të Byrosë Politike, si anëtar i zgjedhur i partisë dhe mjek i përkëdhelur që ishte?

Sot, natyrisht, bën çdo përpjekje për të varrosur atë periudhë të jetës së tij, mirëpo duket se nuk është kaq e lehtë, po të marrim parasysh mënyrën që qeveris: autoritarisht, familjarisht, totalitarisht…!

Njëkohësisht, çjerrjet e tij histerike kundër komunistëve (që nuk ekzistojnë), më shumë shfaqin ankthin e tij për t’u shkëputur nga e djeshmja mëktare, sesa frika për lindjen e “fashizmit të kuq”, të cilit edhe ai vetë, i shërbeu me devotshmëri.

Pas këtyre, e vetmja paqartësi imja është: haptazi apo fshehur i pranon sot urimet “i madhi” (modern) i Shqipërisë?

“Η Παγανή προσβάλλει τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας”

Συνέντευξη με τον υφυπουργό Προστασίας του Πολίτη Σπύρο Βούγια, για την «Αυγή της Κυριακής»
-Πρόσφατα, κύριε υπουργέ, επισκεφθήκατε την Παγανή. Ποια είναι η εικόνα που αντικρίσατε στο κέντρο κράτησης μεταναστών;

-Όπως είπα και την ημέρα της επίσκεψής μου, οι συνθήκες κράτησης στον Ειδικό Χώρο Παραμονής Αλλοδαπών (ΕΧΠΑ) Παγανής προσβάλλουν τον πυρήνα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Από την πρώτη στιγμή δεσμεύτηκα δημόσια ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου ώστε το κολαστήριο αυτό να κλείσει. Όπως γνωρίζετε, η Παγανή έκλεισε, έστω και προσωρινά. Θα ξανανοίξει σχετικά αναβαθμισμένη, μετά από ένα – ενάμιση μήνα, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

Ήδη, το υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποδέχτηκε την παραχώρηση της χρήσης ενός στρατοπέδου στη Λέσβο ώστε να δημιουργηθεί εντός του 2010 ένας πρότυπος χώρος υποδοχής και φιλοξενίας μη νόμιμα εισερχομένων μεταναστών. Στο νέο αυτό κέντρο θα δοκιμαστεί ένα πιλοτικό πρόγραμμα ανοιχτού κέντρου κράτησης. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, είχε προαναγγείλει προεκλογικά την οριστική διακοπή λειτουργίας ακατάλληλων εγκαταστάσεων που χρησιμοποιούνται ως χώροι κράτησης και τη δημιουργία νέων κέντρων που πληρούν τις διεθνείς προδιαγραφές.

-Αμέσως μετά την αποχώρησή σας, όμως, ήρθε η καταγγελία για ξυλοδαρμό μεταναστών από τους φρουρούς στο ίδιο κέντρο…

-Όπως γνωρίζετε, μόλις ενημερωθήκαμε για την καταγγελία, ζητήσαμε να γίνει επείγουσα ΕΔΕ, και μάλιστα από άλλη αστυνομική διεύθυνση, παράλληλα με προανάκριση της εισαγγελίας. Αναμένουμε το πόρισμα την επόμενη εβδομάδα. Για να είμαστε αντικειμενικοί, πάντως, πρέπει να ομολογήσω ότι η παρέμβασή μου για την Παγανή τροφοδότησε μια εξεγερσιακή διάθεση στους κρατούμενους τις αμέσως επόμενες ημέρες, που ήταν πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί από την ελάχιστη αστυνομική δύναμη φύλαξης.

-Όπως ξέρετε, υπάρχουν και άλλα τέτοια κέντρα στην Ελλάδα. Έχετε σχηματίσει εικόνα για όλα και για το πόσους μετανάστες φιλοξενούν;

-Ακόμη δεν έχουμε απολύτως σαφή εικόνα. Ήδη συνεργάτες μου επισκέπτονται κέντρα κράτησης σε όλη την επικράτεια ώστε να αποκτήσουμε συνολική εικόνα του προβλήματος. Ταυτοχρόνως δρομολογείται η μεταφορά της αρμοδιότητας του ασύλου από την αστυνομία στο υπουργείο Εσωτερικών ή Δικαιοσύνης, που είναι καταλληλότερα για μια δίκαιη και τεκμηριωμένη απόδοση σε αυτούς που πραγματικά το δικαιούνται.

-Ο υπουργός έκανε λόγο για προσλήψεις μεταναστών στην αστυνομία. Αυτό θα εφαρμοστεί σε σύντομο χρόνο ή είναι απλώς μια σκέψη;

-Θα εφαρμοστεί πολύ σύντομα. Αφορά προσλήψεις εξειδικευμένων ανθρώπων (ψυχολόγων, κοινωνιολόγων, εκπαιδευτικών, μεταφραστών κ.λπ.) που θα διευκολύνουν την επαφή των μεταναστών με το ελληνικό κράτος για κάθε θέμα που τους απασχολεί.

-Με τα παιδιά των μεταναστών, κύριε υπουργέ, τι θα γίνει τελικά; Δεν είναι άδικο να ταλαιπωρούνται χάριν των γονέων τους, που επέλεξαν να τους φέρουν στη ζωή σε μια πατρίδα που οι ίδιοι γνώρισαν ως μοναδική;

-Προφανώς. Σήμερα στη χώρα μας υπάρχουν περισσότερα από 250.000 παιδιά μεταναστών, τα οποία αναγνωρίζουν την Ελλάδα ως πατρίδα τους, καθώς η κοινωνικοποίησή τους έχει τελεστεί στην Ελλάδα. Τα παιδιά αυτά αποτελούν ζωτικό μέρος της νεολαίας μας και της κοινωνίας μας και δεν επιτρέπεται να αποκλείονται από αυτήν. Το ΠΑΣΟΚ έχει δεσμευτεί για άμεσο εξορθολογισμό της διαδικασίας χορήγησης της ελληνικής ιθαγένειας ώστε να την λαμβάνουν τα παιδιά μεταναστών τα οποία έχουν γεννηθεί και τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα.

-Πριν αναλάβετε εσείς, είχαμε ένα πολύ σοβαρό γεγονός, στο οποίο αναφέρθηκε και ο πρωθυπουργός στη Βουλή και έχει να κάνει με τον θάνατο του μετανάστη στη Νίκαια. Ο αδελφός του κατήγγειλε στην “Αυγή της Κυριακής” ξεκάθαρα τους αστυνομικούς για τον θάνατό του…

-Υπήρξε άμεση δέσμευση του υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για καμία ανοχή σε περιστατικά αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Στο πλαίσιο αυτό, ο υπουργός απέστειλε στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου τον φάκελο με τα στοιχεία της υπόθεσης ώστε να διερευνηθούν σε βάθος οι πραγματικές συνθήκες θανάτου του Mohamed Kamran Atif.

-Για τους ανήλικους ασυνόδευτους μετανάστες, που είναι άλλο ένα τεράστιο ζήτημα, τι σκοπεύετε να πράξετε;

-Το ζήτημα των ασυνόδευτων ανηλίκων είναι πράγματι τεράστιο. Μόνον το 2008 ο αριθμός των ασυνόδευτων ανηλίκων ξεπερνούσε τους 6.000. Σε κάθε περίπτωση, η κράτησή τους δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο. Ταυτοχρόνως όμως, οι υπάρχουσες δομές δεν επαρκούν. Συζητάμε με το υπουργείο Υγείας ώστε να δημιουργηθούν επιπλέον δομές για τη φιλοξενία των ασυνόδευτων ανηλίκων και επιζητούμε τη συμμετοχή και τη συνεργασία με τις ΜΚΟ. Βέβαια το ζήτημα είναι εξαιρετικά περίπλοκο, καθώς πολλοί εξ αυτών επιθυμούν να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου διαμένουν συγγενείς τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Πάτρα, την οποία επισκέφθηκαν συνεργάτες μου την περασμένη εβδομάδα. Στον νέο καταυλισμό, που έχει δημιουργηθεί στο έλος της Αγυιάς, έχουν βρει προσωρινό κατάλυμα κυρίως ασυνόδευτοι ανήλικοι από το Αφγανιστάν, οι οποίοι έχουν μοναδικό στόχο να μεταβούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου διαβιούν συγγενείς τους. Αυτό το ζήτημα θα πρέπει να τεθεί στην Ε.Ε., στο πλαίσιο της προσπάθειάς μας για αναθεώρηση του Κανονισμού “Δουβλίνο ΙΙ”.

-Και κάτι τελευταίο: Έχει ξεκινήσει η απελευθέρωση των μεταναστών που κρατούνταν για απέλαση, αλλά υπάρχει τρόπος που θα διασφαλίσει ότι δεν θα καταλήξουν ξανά στα κρατητήρια;

-Οι μετανάστες που αφέθηκαν ελεύθεροι από τα κρατητήρια, όπως και από τον ΕΧΠΑ Παγανής, προμηθεύτηκαν την κάρτα προσωρινής διαμονής στην επικράτεια για ένα μήνα. Δυστυχώς, με το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο, η πιθανότητα να καταλήξουν και πάλι σε κρατητήρια μετά το πέρας της προθεσμίας είναι πραγματική. Στόχος μας είναι, ταυτόχρονα με την ενίσχυση της προστασίας των συνόρων, να δημιουργηθούν δομές ώστε η κάθε περίπτωση να εξετάζεται ατομικά και να προστατεύονται νομικά οι ομάδες που χρειάζονται διεθνή προστασία, αυτοί που δικαιούνται ασύλου, οι ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι οικογένειες. Ελπίζω πως σύντομα θα φανούν τα πρώτα θετικά αποτελέσματα της νέας μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης.

Αλβανική (δημοσιογραφική) ανεξαρτησία | Pavarësi (gazetareske) shqiptare

Για τους γνωρίζοντες καλά τα πράγματα, δεν είναι και τίποτα τρομερή είδηση. Αλλά για άλλους, που δεν ξέρουν τι θα πει «ανεξάρτητη δημοσιογραφία», καιρός είναι να το μάθουν. Η Ένωση Αλβανών Δημοσιογράφων, για να διαμαρτυρηθεί για τον άγριο ξυλοδαρμό συναδέλφου από μπράβους μεγάλου επιχειρηματία στη μέση των Τιράνων, έκανε κοινή συνέντευξη με το γραφείο τύπου της …αμερικανικής πρεσβείας !!!

Për ata që i dinë mirë gjërat, nuk përbën dhe ndonjë lajm të tmerrshëm. Mirëpo, për të tjerët që nuk e dinë se çdo të thotë “gazetari e pavarur”, është koha ta mësojnë.
Unioni i Gazetarëve Shqiptarë, për të protestuar ndaj dhunës së ushtruar mbi kolegun Baze në mes të Tiranës nga biznesmeni i njohur dhe “trupat” e tij,zhvilloi një konferencë shtypi të përbashkët me …ambasadën amerikane në Shqipëri

Πολιτογράφηση μεταναστών

Στηρίζω την πρόθεση της κυβέρνησης να ανοίξει το δρόμο προς την Ελληνική ιθαγένεια, για χιλιάδες μετανάστες που πληρούν ουσιαστικά κριτήρια για την πολιτογράφησή τους. Εκπλήσσομαι όμως από τις αντιρρήσεις που σημειώνονται για την πρόθεση αυτή. Οι αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης είναι αναμενόμενες. Δεν περίμενα όμως αντιρρήσεις από Έλληνες του εξωτερικού, ατομικά και συλλογικά.

Στο Σικάγο Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό εδώ και χρόνια ετοιμάζουν μέσω των συλλογικών τους οργάνων, επιστολές προς την κυβέρνηση Παπανδρέου με τις οποίες θα εκφράζουν την αντίθεσή τους στον εξορθολογισμό της παροχής Ελληνικής ιθαγένειας σε μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα και πληρούν ουσιαστικά κριτήρια.

Μια λέξη έρχεται στο νου μου: υποκρισία.

Ο δρόμος προς την αμερικανική υπηκοότητα είναι απλός και ξεκάθαρος: κάθε κάτοχος πράσινης κάρτας έχει το δικαίωμα να ζητήσει την πολιτογράφησή του έπειτα από 5 χρόνια μόνιμης διαμονής στις ΗΠΑ — ο χρόνος μειώνεται σε 3 έτη για συγκεκριμένες κατηγορίες. Οι διαδικασίες είναι διάφανες, τυποποιημένες, και εξαιρετικά τεκμηριωμένες. Με αποτέλεσμα σήμερα χιλιάδες Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ να είμαστε υπήκοοι αυτής της χώρας με δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά και με πρόσβαση στα προνόμια και στις παροχές που προσφέρει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μαζί με τις τοπικές κυβερνήσεις στους πολίτες της χώρας.

Κι όμως οι Έλληνες μετανάστες που πολιτογραφήθηκαν Αμερικανοί, αυτοί αντιδρούν στην Ελληνική πολιτογράφηση Αφρικανών, Βαλκάνιων, και άλλων μεταναστών. Οι Έλληνες της Αμερικής θα έπρεπε να ήταν οι πρώτοι που θα χαιρέτιζαν την ένταξη των μεταναστών στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας. Οι πρώτοι που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τα πλεονεκτήματα της πολυπολιτισμικής κοινότητας.

Ελπίζω οι επιστολές που κυκλοφορούν στα ελληνοαμερικανικά κανάλια του διαδικτύου να μην δουν επίσημα το φως της μέρας. Αποτελεί ήδη ντροπή για τον Ελληνισμό η ανεπίσημη, έστω, δραστηριότητα γύρω από τις επιστολές αυτές.

Πηγή : λ: ηρ

Οι υποψήφιοι πρόεδροι της Ν.Δ. και οι μετανάστες

Μπαίνοντας οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας στην τελική ευθεία, απ’ όπου θα προκύψει και ο επόμενος πρόεδρός της, χρήσιμο θα ήταν να μάθουμε τις απόψεις των τεσσάρων υποψηφίων προέδρων, απευθείας ή όπως αυτές έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς, για το ζήτημα της μετανάστευσης.

Η Νέα Δημοκρατία, βεβαίως, υπήρξε κυβέρνηση για περίπου έξι χρόνια και σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που αφορά περισσότερους από ένα εκατομμύριο μετανάστες (και που τις τελευταίες ημέρες ήρθε στην επικαιρότητα με τραγικό τρόπο) από διάφορα περιστατικά στα οποία εμπλέκονταν οι ίδιοι και το κράτος, δεν έγινε καμία πρόοδος.

Μάλιστα, μετά και τις τελευταίες ευρωεκλογές και την πίεση που της ασκήθηκε στο αποτέλεσμα από τα δεξιά και ακροδεξιά της, παρακολουθήσαμε εικόνες ντροπής στο κέντρο της Αθήνας και αλλού. Αναβίωσαν οι περίφημες «σκούπες», εκκενώθηκαν με βία το παλαιό Εφετείο και άλλα καταλύματα προσφύγων και οικονομικών μεταναστών, ιδρύθηκαν τα «Κέντρα Φιλοξενίας» ή στρατόπεδα, όπως εύστοχα ονομάστηκαν από τον Τύπο, όπου, σχεδόν τσουβαλιασμένοι και σαν κοινοί εγκληματίες, μικρά παιδιά και γυναίκες, μεταφέρθηκαν δεμένοι.

Ντόρα Μπακογιάννη

13 Ιουλίου 2009

«…η μετανάστευση σήμερα, στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, είναι ιδιαίτερα σύνθετη και δεν αναμένεται να αλλάξει αυτό. Οι άνθρωποι ανέκαθεν είχαν λόγους για να φύγουν από τα σπίτια τους ή από τον τόπο τους.

Στην περίπτωση των προσφύγων, οι λόγοι φυγής έχουν βαρύνουσα σημασία. Δεν αντιμετωπίζουν απλώς πρόβλημα οικονομικής επιβίωσης. Δεν αναζητούν απλώς μια καλύτερη τύχη. Αναζητούν ασφάλεια, διότι διώκονται. Διότι απειλείται η ζωή τους.

Αυτή η όχι πάντα εύκολα διακριτή διαφορά, πρέπει να γίνει απ’ όλους μας αντιληπτή. Και όταν λέω όλους, εννοώ πολίτες και πολιτεία. Οποιοδήποτε εθνικό και περιφερειακό σύστημα για τη διαχείριση της μετανάστευσης, και ειδικότερα της παράνομης, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του αυτή τη διαφορά.

Το ζητούμενο επομένως είναι ένα σύστημα αποτελεσματικό, αλλά βεβαίως και δίκαιο. Χωρίς να αποστερεί τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη προστασίας από το δικαίωμα να τη ζητήσουν και την αποκτήσουν.

Αυτό βεβαίως σημαίνει ανθρώπους εξειδικευμένους. Σημαίνει σημαντικούς οικονομικούς πόρους, σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. Ούτως ώστε να ισορροπούν η ανάγκη για την ασφάλεια και τον έλεγχο των συνόρων με την ανάγκη για την προστασία του δικαιώματος στο άσυλο.

Το βέβαιο είναι ότι ο δρόμος για ένα αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης της μετανάστευσης και δη της παράνομης, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, περνάει μέσα από τη δίκαιη απόδοση ασύλου».

Παναγιώτης Ψωμιάδης

Τον Οκτώβριο του 2003, με αφορμή τη γνώστη σε όλους υπόθεση Τσενάι, όπου ο άριστος τότε μαθητής από την Αλβανία είχε έρθει αντιμέτωπος με τους κατοίκους της Νέας Μηχανιώνας, αλλά και τους απανταχού εθνικιστές, λόγω της επιλογής των καθηγητών να κρατά αυτός την ελληνική σημαία στην παρέλαση, ο κύριος Ψωμιάδης έλεγε:

«Μιλάμε για εθνική επέτειο. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν υπάρχει προηγούμενο να κρατά ξένος τη σημαία μιας άλλης χώρας. Θεωρώ ότι πρέπει να επαινέσουμε τον μαθητή Τσενάι για τις μαθητικές επιδόσεις του, όχι όμως να του ζητήσουμε και συγγνώμη. Πρέπει να γνωρίζει κι αυτός και όσοι σήμερα φωνασκούν ότι Έλληνας δεν γίνεται κανένας. Ο Έλληνας γεννιέται».

Δημήτρης Αβραμόπουλος

31 Ιούλη 2009

«Θα εμβολιαστούν όλοι όσοι ζουν στην πατρίδα μας, είτε είναι νόμιμοι, είτε είναι παράνομοι. Για την υπόθεση της Υγείας, το δεύτερο πέφτει σε δεύτερη μοίρα».

Αλλά και μια δήλωσή του στις 20 Σεπτεμβρίου 1994, όταν διεκδικούσε τον Δήμο Αθηναίων:

«Στην Αθήνα και στο Λεκανοπέδιο της Αττικής είναι εγκατεστημένοι δεκάδες χιλιάδες πολιτικών και οικονομικών προσφύγων από διάφορες χώρες. Το τελευταίο κύμα ήλθε από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ο ακριβής αριθμός δεν είναι γνωστός.

Ένας μεγάλος αριθμός τους είναι από χρόνια στην Ελλάδα και στην Αττική. Πολλοί έχουν αποκτήσει οικογένεια και έχουν ενταχθεί στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Η Αθήνα αλλοιώνει και με τον τρόπο αυτό την κοινωνική δομή της.

Τα τελευταία γεγονότα έφεραν στην επιφάνεια το πρόβλημα της πλήρους ανυπαρξίας οποιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας για τον κόσμο αυτό καθώς και την έλλειψη υποδομής. Εξαιρούνται μερικές λίγο πολύ εθελοντικές ομάδες που ασχολούνται με τους ξένους.

Και όμως εδώ υπάρχει ένα δυναμικό που δεν μπορεί να αγνοηθεί και ένα κενό πολιτικής, που ο δήμος από τη φύση του μπορεί εν μέρει να καλύψει. Μια πόλη που θέλει να είναι πολιτιστική πρωτεύουσα στην Ευρώπη οφείλει να απασχοληθεί με τους ξένους της, τους οποίους από τα πράγματα φιλοξενεί.

Η πρότασή μας είναι ο ορισμός και η ανάθεση μελέτης του φαινομένου εντεταλμένου του Δήμου Αθηναίων για τα θέματα των ξένων. Θα πρέπει να έχει σχετική εμπειρία και το απαραίτητο κύρος. Έργο του θα είναι, σε ένα πρώτο στάδιο και σε συνεργασία με όσους ενδιαφέρονται ήδη για τα θέματα αυτά, να βοηθήσει ώστε:

- να διερευνηθούν και καταγραφούν τα προβλήματα που συνδέονται με την παρουσία των ξένων,

- να προωθηθεί ο διάλογος με τους κοινωνικούς και οικονομικούς φορείς ώστε να κατανοηθούν καλύτερα τα προβλήματα και αναζητηθούν λύσεις που ανταποκρίνονται στην ιστορία της πόλης,

- να γίνει επεξεργασία προτάσεων προς κάθε αρμόδιο ώστε να ομαλοποιηθεί η ζωή των ξένων στην Αθήνα,

- να αξιοποιηθεί η εμπειρία άλλων πόλεων της Ευρώπης πάνω στο θέμα αυτό,

- να αξιοποιηθούν κοινοτικά προγράμματα για την ενημέρωση των πολιτών και των ίδιων των ξένων,

- να αναπτυχθεί σειρά πολιτιστικών πρωτοβουλιών που θα συμβάλλουν στην καλύτερη γνωριμία και θα αναδείξουν τον χαρακτήρα της Αθήνας ως ανοιχτής πόλης, και

- να υποστηριχθεί και να βελτιωθεί ο μηχανισμός παροχής συμβουλών.

Είναι πεποίθησή μας ότι ο δήμος, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, μπορεί να συνεισφέρει ώστε να γίνουν χρήσιμα βήματα. Αυτός είναι άλλωστε ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε ένα νέο φαινόμενο, με το οποίο θα ζούμε πλέον μονίμως, και να μειώσουμε τους κινδύνους για την ασφάλεια που προκύπτουν από τον αποκλεισμό και την απομόνωση των ξένων”.

Παρά τις προσπάθειές μας να έρθουμε σε επικοινωνία με τον κύριο Αντώνη Σαμαρά, κάτι τέτοιο δεν υπήρξε εφικτό.

*Γράφτηκε για την Αυγή της Κυριακής