«Δυστυχώς καλούμαι να υποστηρίξω ένα κατηγορητήριο που δεν υποστηρίζεται από πραγματικά περιστατικά. Δεν διακρίνω την ελάχιστη ένδειξη μη νομιμότητας της πράξης των δυο κατηγορουμένων. Σε βάρος του προσωπικού της χρόνου η Στέλλα Πρωτονοταρίου, ξεκίνησε μια ρομαντική δραστηριότητα για τα παιδιά. Αν κάποιος χωρίζει τα παιδιά σε Ελληνόπουλα και Αλβανόπουλα είναι προσωπικό του πρόβλημα, γιατί τα παιδιά είναι παιδιά».
Αυτά ήταν τα λόγια του εισαγγελέα έδρας στη δίκη της πρώην διευθύντριας του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών Στέλλας Πρωτονοταρίου και της δασκάλας Ντενάντα Καρκάλο. Οι δυο τους βρέθηκαν κατηγορούμενες από τον νυν διευθυντή, όταν αποφάσισαν να παραχωρήσουν τις αίθουσες του σχολείου τις απογευματινές ώρες για να διαδεχτούν τα παιδιά-μαθητές , και τη μητρική τους γλώσσα. Αυτό εξόργισε τον κύριο διευθυντή -ο οποίος, παρεμπιπτόντως, άφησε να εννοηθεί ότι είχε δεχτεί άνωθεν εντολές και πιέσεις από τον τότε γενικό γραμματέα του υπουργείου Παιδείας επί θητείας Ευριπίδη Στυλιανίδη- και τις μήνυσε «για παράνομη παραχώρηση σχολικού χώρου» .
Σε ένα σχολείο οπού περίπου το 72% των μαθητών είναι παιδιά μεταναστών από 11 διαφορετικές χώρες, το να βρεθεί μια φωτισμένη δασκάλα και να τους δώσει την ευκαιρία να μάθουν παράλληλα με τα ελληνικά και τη γλώσσα των γονέων τους μόνο από κάποιο σκοτεινό μυαλό θα μπορούσε να θεωρηθεί ποινικά κολάσιμο. Και ευτυχώς που το δικαστήριο τις έκρινε αθώοες. Με το κλίμα των ημερών και με διάφορες «επιστολές διαμαρτυρίας» να κρέμονται ως «δαμόκλειος σπάθη» προς πάσα έναν που «τολμάει» να μην βάζει τα «εθνικά ιδεώδη» πριν από οτιδήποτε άλλο, δεν ήθελε και πολύ να καταδικαστούν οι συγκεκριμένες δασκάλες.
Γράφτηκε για τη FAQ
