Διότι γιορτάζουν τα “αφεντικά” τους. Αυτές δεν χαίρονται, διότι χαίρονται “οι κυρίες” τους. Αυτές δεν προλαβαίνουν ποτέ να μαγειρεύουν για τα παιδιά τους την ήμερα, διότι μαγειρεύουν για τη μάνα το πατέρα και τα παιδιά “των αφεντικών” τους. Αυτές δεν ξεκουράζονται, διότι ξεκουράζονται οι εργοδότες τους. Αυτές δεν χαμογελάνε συχνά , διότι πρέπει να χαμογελάνε άνετα, χωρίς την ενοχλητική παρουσία των ηλικιωμένων γωνιών , πεθερικών η των μικρών παιδιών τους, “τα αφεντικά” τους. Αυτές δεν κοιμούνται ποτέ όσο θέλουν στο σπίτι , αλλά ο ύπνος τις παίρνει στα λεωφορεία των γραμμών των Βορείων Προαστίων. Αυτές έχουν και δικά τους παιδιά, αλλά τα βλέπουν τόσο λίγο, διότι μεγαλώνουν τα άλλα παιδιά, που η μάνα κι ο πατέρας τους έχουν «και μια καριέρα να κάνουν». Είναι αυτές που συνήθως, για να αποδείξουν ότι “είναι καλές”, πρέπει να βρουν πάντα τα «τυχαία πεσμένα και ξεχασμένα χρήματα και χρυσαφικά» στα πιο απίθανα και απόκρυφα σημεία στο σπίτι κάποιας «κυρίας» .
Αυτές δεν έχουν όνομα, λέγονται όλες με το κοινό “φιλιππινέζα”, “αλβανίδα”, “μολδάβα”, “βουλγάρα”, “ρωσίδα”, “ουκρανέζα” κλπ. Αυτές δεν έχουν επάγγελμα κι ας υπήρξαν κάποτε καθηγήτριες, δασκάλες, πιανίστριες, χορεύτριες μπαλέτου, μαίες . Αυτές έχουν πάντα τα χέρια ζαρωμένα και δεν τα δείχνουν με ευκολία, κι ας είναι τόσο νέες. Αυτές είναι, σχεδόν οι μόνες, που γεμίζουν τα πρωινά λεωφορεία αυτές τις ημέρες. Αυτές είναι που θέλω σήμερα να αγγίξω και να τους φιλήσω τα χέρια. Που βουβά και με όπλο τη σιωπή, ενώ έχουν οικογένεια, σε κάποια άλλη οικογένεια αναγκάζονται να κρατήσουν ζωντανή την ανθρωπιά. Και που ξέρουν καλά πως τα “αφεντικά” τους, εκεί στην εξοχή , μακριά από τα απορημένα μάτια των γωνιών τους, τις αποκαλούν «Φιλιππινέζες» ή «αλβανίδες» που «κάνουν παρέα στη μανούλα μου τη γλυκιά»…
Sepse festojnë “eprorët” e tyre . Ato nuk gëzojnë, ngaqë gëzojnë “zonjat” e tyre. Ato nuk gatuajnë për fëmijët e tyre sot, ngaqë gatuajnë për babanë dhe nënën e “eprorëve” të tyre. Ato nuk çlodhen, ngaqë çlodhen punëdhënësit e tyre. Ato nuk buzëqeshin, ngaqë duhet të buzëqeshin pa prezencën ngacmuese të prindërve apo vjehrrëve të moshuar, punëdhënësit e tyre. Ato nuk flenë aq sa duan, ngaqë pak gjumë e marrin në autobusat e linjave të provincave veriore.Ato që kanë edhe fëmijët e tyre, por i shohin kaq pak, ngaqë kujdesen për fëmijë të tjerë, që nëna dhe babai i tyre kanë edhe një… karierë për të bërë. Ato që, shpesh, për të treguar se janë “të denja”, duhet t’i rezistojnë edhe tundimit të “parave ose bizhuve të rëna krejt rastësisht” majtas-djathtas nëpër shtëpi. Ato nuk kanë emra. Ato quhen me të njëjtin emër. Janë të gjitha “filipineze”, “shqiptarka”, “moldaveze”,”ruse”, “bullgare” dhe “ukranezka”. Ato nuk kanë profesion, dhe le të jenë pianiste, profesore, dama baleti. Ato i kanë përherë duart të rreshkura dhe nuk i tregojnë me lehtësi,dhe le të jenë kaq të reja. Ato janë ,pothuajse të vetmet, që mbushin autobusat e mëngjesit këto ditë.Ato dua sot të prek e t’u puth duart. Ato që me armë të vetme heshtjen, edhe pse kanë familje, detyrohen të mbajnë gjallë humanizmin në të tjera familje. Dhe që e dinë fare mirë se, “eprorët” e tyre, atje larg, në rehatinë e mungesës së syve të mbushur plot pyetje të prindërve të moshuar, i quajnë “filipineze” ose “shqiptarka” që “i bëjnë shoqëri nënokes time të ëmbël”. Gëzuar e për shumë vjet!
