Συγκλονιστικές οι μαρτυρίες από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τα κέντρα κράτησης μεταναστών

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η 20η Ιουνίου, αφιερωμένη στα εκατομμύρια ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω βίαιων συγκρούσεων, εκτεταμένης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή της φτώχειας για να βρουν καταφύγιο σε μια πιο ασφαλή χώρα.

Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και αιτούντες άσυλο φτάνουν στην Ελλάδα, μία από τις κύριες πύλες εισόδου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα παρουσίασαν σε συνέντευξη Τύπου έκθεση που καταγράφει τις αντίξοες συνθήκες κράτησης των μεταναστών που κρατούνται σε τρία κέντρα κράτησης: στην Παγανή της Λέσβου, στη Βέννα της Ροδόπης και στο Φυλάκιο στον Έβρο.

Η έκθεση «Μετανάστες χωρίς έγγραφα: Ζωές υπό κράτηση» καταδεικνύει ότι οι συνθήκες στα κέντρα κράτησης δεν ανταποκρίνονται στα εθνικά και διεθνή πρότυπα. Συχνά χρησιμοποιούνται ακατάλληλα κτίρια για την κράτηση των μεταναστών. Τόσο στη Βέννα, όσο και στην Παγανή, τα κέντρα κράτησης είναι παλιές αποθήκες, οι οποίες δεν ενδείκνυνται για ανθρώπινη διαβίωση.

Ο συνωστισμός αποτελεί επίσης μόνιμο πρόβλημα σε κάποιους από αυτούς τους χώρους. Κατά περιόδους αντιστοιχούν λιγότερα από 1,5 τετραγωνικά μέτρα ανά άτομο.

Οι συνθήκες υγιεινής είναι συνήθως πολύ άσχημες. Και στα τρία κέντρα κράτησης πόσιμο νερό είναι διαθέσιμο μόνο από τις βρύσες στο χώρο των αποχωρητηρίων. Όταν το κέντρο κράτησης είναι υπερπλήρες υπάρχει μόνο ένα αποχωρητήριο και ένα ντους σε λειτουργία για να καλύψει τις ανάγκες 150 ατόμων.

“Το Ισραήλ αναγνωρίζεται ως εγκληματικό κράτος”.

Και όταν το λένε Εβραίοι, έχει άλλη σημασία και βαρύτητα! Διάβασε το ποιο κάτω κείμενο.

Την πρόθεση της να στείλει πλοίο με ανθρωπιστική βοήθεια και να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας, ανακοίνωσε σήμερα οργάνωση Εβραίων της Γερμανίας.

“Rama, hap kutitë (siç premtove), ose largohu”!

Nga Plator Nesturi*

A mund të shndërrohet në boomerang një parrullë politike që ka qenë flamuri i betejës për mijëra e mijëra ndjekës e simpatizantë? Prej gati një viti, aksioma e transparencës për zgjedhjet e 28 qershorit nga ana e opozitës, përmblidhej në shprehjen : “Berisha, hap kutitë ose ik”. Tashmë, ndërsa muajt rrodhën njëri pas tjetrit dhe betimet për t’i shkuar deri në fund këtij qëllimi madhor po zëvendësohen me terma lakonikë për zgjidhje konsensuale, për shumëkënd nga populli i së majtës është e qartë se kryeministri Berisha do të qëndrojë ende në pushtet edhe pa hequr plumbçet e kutive të votimit. E pra, ndërsa nga ky angazhim janë konsumuar energji jo të pakta partiake dhe njerëzore, të cilat sipas gjasave do rezultojnë të shkuara dëm, afërmend nuk përjashtohet mundësia që opozitarët, pas kësaj beteje të gjatë, t’i kërkojnë kryetarit aktual të PS-së: “Rama, hap kutitë (siç premtove), ose largohu”.

Dilemat në PS

Φυλαχτείτε, στις 14 Ιουνίου έρχεται το ΔΝΤ | Ruhuni, në 14 Qershor vjen FMN-ja

Απόλυτη συμπόρευση Χάρη Κατσιμίχα με την άκρα δεξιά στο θέμα των μεταναστών.

Τη βάζω όλη τη συνέντευξη που έδωσε στην Α.V. διότι, εκτός της ιδεολογικής τους αυτοαποκάλυψης,  λέει και μερικά πράγματα που συμφωνώ μαζί του .

«Όταν σταματήσαμε; Για δύο χρόνια το μόνο που έκανα ήταν να κοιμάμαι, να ξυπνάω, να τρώω κάτι και να ξανακοιμάμαι. Ήμουν καπούτ! Ψυχικά και σωματικά… Από το 1985 μέχρι και τη στιγμή που σταμάτησα, η ζωή μου το μισό χρόνο ήταν να είμαι κλεισμένος νυχθημερόν σε ένα στούντιο –μέσα σε 15 χρόνια βγάλαμε 13 δίσκους– και τον άλλο μισό ταξίδι-συναυλία-ταξίδι-συναυλία-ταξίδι, ύπνος στα κλεφτά, φαγητό στο πόδι. Ξυπνούσα και έλεγα τώρα είμαι στη Λευκωσία ή στη Λάρισα; Από ένα σημείο και μετά χάνεις τελείως την αίσθηση του χρόνου και του τόπου. Κάποια στιγμή, λοιπόν, χτύπησαν όλα κόκκινο και σταμάτησα»

Στην τελευταία συνέντευξή σου πριν 10 χρόνια στο «Δίφωνο», είχες πει «έχω μπερδευτεί, χρειάζομαι χρόνο για να ξαναβρώ τον εαυτό μου». Τα δύο χρόνια ήταν ο χρόνος που χρειάστηκες;

Όχι, αυτά τα δύο χρόνια τα ήθελα απλά για να κοιμάμαι! Τα επόμενα δύο ταξίδεψα. Έπαιρνα λεωφορεία και πήγαινα σε πόλεις της επαρχίας που είχα δει τόσες φορές, αλλά στα γρήγορα, λόγω των περιοδειών. Λίγο λίγο άρχισα να ξαναβρίσκω το ρομαντισμό που είχα χάσει. Είχα καταντήσει ένα κυνικό γουρούνι… κυνικό γουρούνι, καλά το είπα. Και ξαναβρήκα τον εαυτό μου. Εμένα δεν ήταν αυτό το όνειρό μου. Το όνειρό μου ήταν μέσα από τη μουσική να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Όταν κατάντησα αυτό που είπα, το ’κοψα.

Μόνος έκανες αυτές τις αποδράσεις;

Πρόβλεψη ΣΟΚ για την Ελλάδα: 25% πιθανότητα να αντιμετωπίσει κάποια μορφή επανάστασης ή πραξικοπήματος!!!

Απαισιόδοξοι για το μέλλον του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος εμφανίστηκαν οικονομολόγοι  που συμμετείχαν  σε μια  οικονομική έρευνα  της  εφημερίδας The Sunday Telegraph.

Με αφορμή το  ”ελληνικό πρόβλημα”, αποκαλύφθηκαν τα θεσμικά προβλήματα του κοινού νομίσματος. Έτσι  μέσα στην επόμενη πενταετία με σημερινά δεδομένα  θα έχουμε το θάνατο του ευρώ, επισημαίνουν οι ειδικοί στην έρευνα της Βρετανικής εφημερίδας.

Μένουμε (ακόμα;) Ελλάδα!

Τα τελευταία 10 χρόνια, η χώρα δεν παρήγε τίποτα, πέρα από λαϊκά σταρ και παικταράδες. Ο Ντέμης κι η Βανδή ήταν η απάντησή μας στο ζεύγος Μπέκαμ και Βικτόρια. Sakis, ο Έλλην Ρίκι Μάρτιν, NIVO σε ρόλο λευκού μαγκίτη, Snoop Doggy Dog από τα προάστια. Fabulous Βίσση, Μαντόνα a la grec. Σόου ολκής, τις νύχτες στις μπουζουκλερί το πόπολο καρδιοχτυπούσε για τη στιγμή που θα πιάσει κι αυτό το μικρόφωνο, «δικό σας» φώναζε η φίρμα, πάμε όλοι μαζί, «έλα να μάθεις πώς είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μέχρι το πρωί». Αρκούσε ένα αόρατο πρόσταγμα για τα αγόρια να σηκώσουν τον γιακά από τον Hilfiger ή τον Ralph Lauren και να μεταμορ φωθούν σε αλάνια-πρίγκιπες του βαλκανικού μας Μπελέρ. Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις την κομμώ τρια από την account manager, τη νοσοκόμα από τη μεγαλοεργολάβαινα ή τη γιατρέσσα, όλες τους ντυ μένες Burberry πατόκορφα. Ένα εθνικό καρό μπαλ μασκέ, σαν το βιντεοκλίπ της Νατάσσας Θεοδωρί δου, αυτό που είχε γυρίσει έξω από τα «Harrod’s».

Ήμασταν ο περιούσιος λαός της Ευρώπης. Η συ νεισφορά μας στην ΟΝΕ, εκτός από πλαστά στατι στικά στοιχεία κι επιδοτήσεις που γίνονταν χαρτο πετσετάκια, ήταν οι δέκα τρόποι για να τσακίσεις την πιστωτική σου κάρτα κι ο φρέντο καπουτσίνο. Γάλα και παγάκια, δηλαδή, μέσα στον ζεστό εκ χύλισμα, να χαρώ greek πατέντα! Επαρχιώτισσες φορτωμένες Galliano, όλοι Μύκονο, 3, 2, 1, «Βαρε λάδικο». Χωριάτικη σαλάτα στα 10 ευρώ, ντομα τίνια ιταλικά, φέτα δανέζικη, λάδι σικελιάνικο, δε γαμείς, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να είναι θλιβε ρή. Δεν παρήγαμε τίποτα. Ψαροταβέρνες έψηναν φαγκριά Σενεγάλης, σαμπανιέρες στην άμμο, ο lounge ήχος του παριζιάνικου hotel «Costes» αντι λαλούσε στην Ξάνθη και τα Ψακούδια. Κατανάλω ση μοχίτο σε τσανάκα, αντιστρόφως ανάλογη με την εθνική παραγωγή ζαχαρότευτλου. Ήμασταν η Κούβα της Μεσογείου, χωρίς τη μιζέρια του Φιντέλ Κάστρο. Ερωτιάρες λευκές μουλάτες στολισμένες με στρας t-shirt στάμπα των Rolling Stones τσάκι ζαν μέση στα κλαμπ φλερτάροντας με ψωμωμένα ντερβισόπαιδα που φορούσαν φωσφοριζέ πουκά μισα με σήμα Takeshi Kurosawa. Ούζο power και εκλεκτικός γιαπωνέζικος μαξιμαλισμός.

Ο μύθος του “κακού Εβραίου” και του “καλού Άραβα”

Του Αχιλλέα Πεκλάρη

Το ξέρω ότι τα στερεότυπα βολεύουν. Εβραίος ίσον κακός. Δολοφόνος, βίαιος, κάθαρμα. Αυτοί σταυρώσανε το Χριστούλη. Δεν χρειάζεται να σκεφτείς. Καθόλου. Μόλις δεις το άστρο του Δαυίδ ή ακούσεις «shalom» ξέρεις τι πρέπει να κάνεις – να τον μισήσεις αυτόματα, δεν μπορεί παρά να είναι κακός άνθρωπος. Πανεύκολο. Δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ σου κανέναν από αυτούς, από κοντά. Που δεν μπήκες στον κόπο να ακούσεις την ιστορία του (την άλλη πλευρά, δηλαδή), να μπεις για μια μέρα στα παπούτσια του. Αυτό θα περιέπλεκε λίγο την κατάσταση. Θα χάλαγε το «εύκολο» κονσεπτάκι του «άσπρο – μαύρο». Οπότε, καλύτερα να μείνεις με το στερεότυπο, που όπως είπαμε δεν απαιτεί σκέψη, μπέρδεμα, προβληματισμό. Οι Εβραίοι είναι κακοί. Και σε προτρέπω να κλείσεις αυτή τη σελίδα αμέσως, γιατί οι εμπειρίες και οι εικόνες που θα μεταφέρω από το διάστημα που έζησα στο Ισραήλ θα σε μπερδέψουν για τα καλά.

Ας αρχίσουμε από παλιά. Αν έχεις ξεφυλλίσει έστω και μια φορά τη Βίβλο, θα έχεις ακούσει ότι οι Ισραηλινοί ζούσαν στην περιοχή εδώ και κάτι χιλιάδες χρόνια. Ναι, και οι Παλαιστίνιοι το ίδιο. Και γι’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ να χωρέσουν κι οι δύο σ’ αυτή την περιοχή. Δεν είναι λύση, προφανώς, ο αφανισμός των Παλαιστινίων, ούτε και να στείλουμε τους Ισραηλινούς στη Μαγαδασκάρη (το πρώτο σχέδιο του Χίτλερ, πριν καταλήξει στην «τελική λύση») ή αλλού, αφού η ιστορία και οι ρίζες τους είναι στην περιοχή – και πάντα κάποιοι έμεναν εκεί. Και γιατί απλά, δεν έχουν πουθενά αλλού να πάνε. Πρέπει, λοιπόν, και οι δύο λαοί να ΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥΣ και να ζήσουν εκεί ειρηνικά. Αυτό είναι το σωστό. Εμείς, οι υπόλοιποι, πρέπει να τους βοηθήσουμε να τα βρούνε, ίσως ακόμα και βάζοντάς τους το πιστόλι στον κρόταφο. Στους φανατικούς του Νετανιάχου και τους ορθόδοξους, από τη μια, στους φανατικούς ισλαμιστές της Χαμάς, από την άλλη. Να τους αναγκάσουμε να τα βρούνε. Και όχι να υποστηρίξουμε τον έναν ή τον άλλον, θυμικά, ανάλογα με το πώς αισθανόμαστε καλύτερα με τα στερεότυπά μας.