Πρόεδρος φορτηγατζήδων, μαϊντανός τηλεοράσεων …
Μηνιαία αρχεία: Ιουλίου 2010
Να αφαιρεθεί η υπηκοότητα στους ξένους | T’u hiqet nënshtetësia të huajve
Να αφαιρεθεί η υπηκοότητα σε όσους πολίτες δεν έχουν γεννηθεί στη Γαλλία, σε περίπτωση που αντισταθούν σε αστυνομικούς, είπε ο Σαρκοζί. Νικόλα, ζει ο πατέρας σου;
Tu hiqet nënshtetësia franceze, qytetarëve që nuk kanë lindur në Francë, në rast se ndeshen me rendin, deklaroi Sarkozy. Nicolas, jeton babai yt?
Το (μαύρο) χιούμορ της ακροδεξιάς | Humori (i zi) i të djathës ekstreme
«Καλύτερα: τα λεφτά μας στους δικούς μας ανθρώπους» λένε οι ομοϊδεάτες του ΛάΟΣ στην Αυστρία. Η προεκλογική τους αφίσα, δείχνει έναν Έλληνα που γουρλώνει το μάτι του μόλις βλέπει ευρώ. Πρόεδρε (το Λάος) θα κάνεις παράσταση διαμαρτυρίας;
“Më mirë: paratë tona, njerzëve tanë” thonë homologët e LAOS-it në Austri. Banderola e tyre zgjedhore, tregon një grek që i shkëlqejnë sytë, sapo sheh euro. President (i LaOS-it) do bëhesh protestë?
Οι μετανάστες σώζουν την Ευρώπη | Emigrantët shpëtojnë Evropën
Ο πληθυσμός της ΕΕ ξεπέρασε το όριο των 500 εκατομμυρίων κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat.
Την 1η Ιανουαρίου του 2010 οι 27 χώρες μέλη της ΕΕ είχαν συνολικά 501,1 εκατομμύρια κατοίκους, έναντι 499,7 εκατομμυρία την 1η Ιανουαρίου του 2009.
Συνολικά 5,4 εκατομμύρια παιδιά γεννήθηκαν στην ΕΕ το 2009, δηλαδή είχαμε 10,7 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους. Η γεννητικότητα σημείωσε μια ελαφρά μείωση σε σύγκριση με τις 10,9 γεννήσεις ανά 1.000 κατοίκους το 2009.
Τα υψηλότερα ποσοστά γεννητικότητας καταγράφηκαν στην Ιρλανδία (16,8 ανά χίλιους κατοίκους), στη Βρετανία (12,8), στη Γαλλία (12,7) και στην Κύπρο (12,2), ενώ τα χαμηλότερα στη Γερμανία (7,9), στην Αυστρία (9,1), στην Πορτογαλία (9,4) και στην Ιταλία (9,5). Στην Ελλάδα καταγράφηκαν 10,5 γεννήσεις ανά χίλιους κατοίκους. Παράλληλα η ΕΕ κατέγραψε 4,8 εκατομμύρια θανάτους το 2009, ή 9,7 θανάτους ανά 1.000 κατοίκους. Το ποσοστό θνησιμότητας παρέμεινε σταθερό σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, επισημαίνει η Eurostat.
Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία καταλήγει υπογραμμίζοντας τη σημασία της μετανάστευσης στην αύξηση αυτή του πληθυσμού της ΕΕ. «Το 2009, ποσοστό λίγο μεγαλύτερο από το 60% της αύξησης του πληθυσμού στην ΕΕ προερχόταν από τη μετανάστευση», σημειώνει στην ανακοίνωσή της.
Ta Nea online
Popullsia e BE-së e tejkaloi kufirin e 500 milionë banorëve, sipas të dhënave që dha sot për shtyp, shërbimi statistikor evropian, Eurostat.
Në 1 Janar 2010, 27 vendet anëtare të BE-së, kishin një popullsi totale prej 501,1 milionë banorësh, kundrejt 499,7 milionëve në 1 Janar të 2009-ës.
Në total, 5,5 milionë fëmijë lindën në BE gjatë vitit 2009, domethënë kishim 10,7 lindje për 1000 banorë. Ato patën një rënie të lehtë, krahasuar me 10,9 lindjet për 1000 banorë të 2009-ës.
Përqindjet më të larta të lindjeve u shënuan në Irlandë(16,8 për njëmijë banorë), në Britani ( 12,8), në Francë(12,7), në Qipro(12,2), ndërsa më të ulëtat në Gjermani (7,9), në Austri (9,1), në Portugali (9,4), dhe në Itali (9,5). Në Greqi u shënuan 10,5 lindje për 1000 banorë. Paralelisht, BE shënoi 4,8 milionë vdekje në vitin 2009, ose 9,7 vdekje për 1000 banorë. Përqindja e vdekjeve ngeli e pandryshueshme, në krahasim me vitin e kaluar, nënvizon Eurostat.
Shërbimi statistikor evropian, përfundon duke nënvizuar rëndësinë e emigracionit në shtimin e popullsisë së BE-së. “Në vitin 2009-ë, përqindje pak me madhe nga 60% e shtimit të popullsisë së BE-së, vinte nga emigracioni”, shënon në deklaratën e tij.
Υπάρχει δρόμος για την Αλβανία προς την ένταξή της στην Ε.Ε.
Στην Αλβανία, μετά και την έκθεσή του για την πορεία των μεταρρυθμίσεων και των κριτηρίων που πρέπει να εκπληρώσει η γειτονική μας χώρα, με σκοπό την πλήρη ένταξή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής είναι κεντρικό πολιτικό πρόσωπο και τελευταία συζητήθηκε πολύ. Είτε στα δημοσιογραφικά γραφεία, είτε και στην αίθουσα της Εθνικής Αντιπροσωπίας. Εξάλλου, για την Αλβανία, η ευρωπαϊκή προοπτική είναι πρώτη προτεραιότητα αλλά και μεγάλο απωθημένο, όχι μόνο όλων των κυβερνήσεων που ακολούθησαν την πτώση της δικτατορίας του Ενβέρ Χότζα αλλά και ολόκληρου του αλβανικού λαού. Θα πρέπει, μάλιστα, να είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό υποδοχής μιας τέτοιας προοπτικής. Ο φιλοευρωπαϊσμός, όπως, και ο φιλοαμερικανισμός, ήρθαν να αντικαταστήσουν το ακριβώς αντίθετο που συνέβαινε για περίπου 45 χρόνια. Περίοδο την οποία και μόνο η αναφορά στη Δύση αποτελούσε αιτία ακόμα και φυλάκισης. Άλλοι καιροί, άλλες ιδεολογίες, άλλες προτεραιότητες.
* Ποια είναι η γενικότερη άποψη που έχετε σχηματίσει για την Αλβανία από τις επισκέψεις σας στη χώρα;
Στα τέλη Μαρτίου έκανα την πρώτη και μοναδική επίσκεψη στη γειτονική χώρα, στο πλαίσιο της διαμόρφωσης της έκθεσης για την ενταξιακή της πορεία που μου είχε ανατεθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Προκειμένου να έχω μια καλύτερη εικόνα, εκτός από τις συναντήσεις με τους Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, αρκετούς υπουργούς, όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, επεδίωξα συναντήσεις και με συνδικάτα, οργανώσεις για τα δικαιώματα. Η άποψή μου λοιπόν αποτυπώθηκε στην έκθεση και στο ψήφισμα που υπερψηφίστηκε από όλες σχεδόν τις πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ένας από μας;
*Της Ρίκας Βαγιάνη για το protagon.gr
Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»
Μετανάστες κατά λάθος, άνθρωποι από επιλογή!
*Γράφτηκε για την Κυριακάτικη Αυγή
Μιλώντας ένα μεσημέρι Σαββάτου, από κείνα τα συνηθισμένα μας εκεί στο “Low Profile” με μια μικρή παρέα φίλων, άκουσα από τον ιδιοκτήτη του μπαρ, τον Σταύρο Κασιώτη, το όνομα του Νικόδημου. Μου μίλησε με εμφανή θαυμασμό. Θα ήθελε, όπως έλεγε, να τον είχε και στο μαγαζί του. Όχι τόσο για την ικανότητά του στη δουλειά όσο για την ευστροφία του. Αυτός, μου έλεγε ο Σταύρος είναι ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου. Διανοούμενος που εργάζεται σε καφετέρια.
Και όπως είναι κατανοητό, δεν άργησα να τον γνωρίσω. Όχι πως αμφέβαλλα γι’ αυτά που έλεγε ο Σταύρος, που, εδώ που τα λέμε, και αυτός μια τέτοια περίπτωση είναι. Ένας διανοούμενος ιδιοκτήτης μπαρ. Που, όμως, στο μαγαζί του μόνο για ποτά δεν μιλάς. Με τον Νικόδημο εντυπωσιάστηκα εξ αρχής. Έχει κάνει το μικρό μαγαζάκι στην οδό Σόλωνος σημείο αναφοράς, συνάντησης νέων ανθρώπων με κοινωνικές, και όχι μόνο, ανησυχίες. Δίπλα στο μαγαζί και το μικρό γραφείο της οργάνωσης ΑSANTE. Εκεί, με άλλους φίλους, Έλληνες και μη, αναπτύσσουν μια σειρά από δραστηριότητες που στα μάτια μου τους κάνουν ξεχωριστούς. Εκεί συναντήθηκα κι εγώ μαζί τους.
Ένα απογευματάκι μέσα στη βδομάδα που τελειώνει, κάναμε μια κουβέντα που ευελπιστώ να είναι ενδιαφέρουσα και για εσάς που τη διαβάζετε, όσο ήταν την ώρα που γινόταν. Ο Νικόδημος, ο δίδυμος αδελφός του Φρουμέντιος, η Αγγελική, η Σάντι και ο Αλί. Νέα παιδιά, με τεράστια όρεξη, φρέσκες ιδέες, αισιόδοξα, χαμογελαστά, ανήσυχα. Δείχνει να είναι αρχηγός τους ο Νικόδημος. Ο Φρουμέντιος απολαμβάνει το «αρχηγιλίκι» του αδελφού του, αλλά παρεμβαίνει συχνά στην κουβέντα. Καθώς ο Αλί μπαίνει, ένας εύσωμος σαραντάρης αλλά με παιδικό βλέμμα και χαρακτηριστικά, ο Νικόδημος μου τον συστήνει και σπεύδει να πει πως “το Μαλί έχει τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου”. Το πείραγμα στον Αλί είχε ξεκινήσει. Τους άφησα να μου διηγούνται την ιστορία τους και την ιστορία του ASANTE. Για το ΑSANTE θα τα πούμε με λεπτομέρεια μια άλλη φορά.
“Όταν ήμασταν εννέα ετών, μαζί με άλλα δέκα παιδιά από την Κένυα, για να είμαστε δώδεκα όσοι και οι Δώδεκα Απόστολοι (ο Νικόδημος έχει και πολύ λεπτό χιούμορ, εκτός των άλλων), μας έφεραν στην Ελλάδα, με ένα είδος υποτροφίας. Ήταν ένα πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη σύμπραξη και της Ελληνορθόδοξης Ιεραποστολικής Εκκλησίας της Κένυας. Το μόνο κριτήριο επιλογής ήταν να είναι οι γονείς χριστιανοί, αλλά και κοντά στην Ιεραποστολική Εκκλησία. Ως παιδιά ιερέα εμείς, είχαμε προτεραιότητα. Ερχόμενοι στην Ελλάδα, όπου εγκατασταθήκαμε στην Κάλυμνο, σε ένα ίδρυμα που λειτουργούσε εκεί και που τέτοια υπάρχουν και άλλα διασκορπισμένα στη χώρα, νιώθαμε πως βρήκαμε τον παράδεισο. Τεράστια η διαφορά με τη φτωχή Κένυα. Μιλάμε για το έτος 1985. Ως τα δεκαεπτά μας χρόνια, όλα κυλούσαν εντελώς ομαλά, η καθημερινότητά μας ήταν σχολείο και παιχνίδι, επικοινωνούσαμε με τους γονείς μας πολύ τακτικά με γράμματα και τηλέφωνα και, γενικά, μετά την αρχική προσαρμογή, δεν είχαμε και κανένα παράπονο. Βέβαια, ξεκινήσαμε να δουλεύουμε από πολύ νωρίς. Το ίδρυμα μας εξασφάλιζε τροφή, ρουχισμό και στέγη, αλλά μεγαλώνοντας θέλαμε και το χαρτζιλίκι μας. Και έτσι, κάναμε διάφορες δουλειές απ’ τις οποίες εξασφαλίζαμε κάποια χρήματα που μας χρησίμευαν για δικές μας ανάγκες.
Εκτέλεσαν τον δημοσιογράφο Σωκράτη Γκιόλια!!!
 |
Καρτέρι θανάτου έστησαν άγνωστοι στον δημοσιογράφο Σωκράτη Γκιόλια έξω από το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου στην Ηλιούπολη.
Ο δημοσιογράφος, πατέρας ενός παιδιού δύο ετών, εκτελέστηκε στις 05:25 το πρωί.
Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει η αστυνομία, άγνωστος τον κάλεσε τηλεφωνικώς ή του χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματος και του ζήτησε να βγει στην είσοδο. Μόλις βγήκε στην είσοδο της πολυκατοικίας, τον πυροβόλησαν τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.
Σε κατάσταση σοκ η σύζυγός του δεν είναι σε θέση να δώσει ακριβείς πληροφορίες, εκτιμάται ωστόσο ότι δράστες είναι τρία άτομα που διέφυγαν με ΙΧ αυτοκίνητο.
Στον τόπο της δολοφονίας βρίσκονται αξιωματικοί της Ασφάλειας Αττικής, που ερευνούν την υπόθεση, ενώ εξετάζονται τα κίνητρα της δολοφονίας.
Λίγο μετά τις 07:10 το πρωί η αστυνομία βρήκε μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της δολοφονίας ένα καμένο ΙΧ.
O Σωκράτης Γκιόλιας ήταν διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού “Θέμα 9.89″ και εκ των ιδιοκτητών του blog Troktiko. Eπίσης, υπήρξε για χρόνια στενός συνεργατής του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.
Όταν το ποδόσφαιρο συναντά την ιδεολογία
Συνέντευξη με τον συγγραφέα Χριστόφορο Κάσδαγλη για την Αυγή της Κυριακής
Ανάμεσα στις δύο μεγάλες του αγάπες, την αριστερά και τον Παναθηναϊκό, κινείται λογοτεχνικά τα τελευταία δύο χρόνια ο Χριστόφορος Κάσδαγλης. Και για τις δύο έχει να πει πολλά. Τόσα πολλά που παλεύει ανάμεσα στον δημοσιογράφο, τον συγγραφέα, τον οπαδό και τον ιδεολόγο, να βρει απαντήσεις μιας δικής του και όχι μόνο ζωής. Αν για την πρώτη έγραψε «Το γαμώτο ενός αριστερού», για την ομάδα της καρδιάς του είπε με βιβλίο «Το γαμώτο ενός Παναθηναϊκού», που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Σε μια συγκυρία που τα παναθηναϊκά ζητήματα βρίσκονται στην επικαιρότητα, όπως και τότε που είπε μερικά που όλοι τα είχαμε στο στόμα, και τώρα ο Κάσδαγλης λέει όλα εκείνα που θα ήθελε να πει ένας συνειδητοποιημένος βάζελος.
* Χριστόφορε, η μπάλα είναι τελικά κάτι σαν “το όπιο του λαού”;
Όχι, όχι, δεν θα συμφωνήσω μ’ αυτό το τσιτάτο! Εντάξει, τα σπορ έχουν χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται ενίοτε για να τραβήξουν την προσοχή μακριά από άλλα θέματα, επικίνδυνα για την εξουσία. Από την άλλη, όμως, πρόκειται για χώρο κοινωνικοποίησης του ατόμου. Σε μια εποχή που το συλλογικό υποχωρεί μπροστά σε καθετί ιδιωτικό και η κοινωνικότητα μπροστά στην ατομικότητα, οι ομάδες αποτελούν χώρο συνάντησης, έκφρασης και οργάνωσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Η μπάλα μπορεί να μοιάζει περισσότερο με τη… μαριχουάνα - και μάλιστα υπό καθεστώς νομιμότητας.
Εχθροί μας είναι αυτοί που μας κλέβουν τη ζωή
Στις 9, 10 και 11 του Ιούλη, το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ ανοίγει ξανά τις πύλες του, την ώρα που κοινωνία και εργαζόμενοι δέχονται την πιο ανελέητη επίθεση των τελευταία 30 χρόνων αντιδρώντας με τις πιο μαζικές διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης. Στην καρδιά της Αθήνας, στο Άλσος Γουδή, και μέσα στο πρωτόγνωρης βαρβαρότητας οικονομικό πλαίσιο που εξαναγκαζόμαστε όλοι από δω κι εμπρός να ζήσουμε, για 15η χρονιά έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες στήνουμε παρέα την πιο μεγάλη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης: μια γιορτή στην οποία κάθε χρόνο συμμετέχουν 15.000-20.000 άτομα. Ένα φεστιβάλ φωτεινό, μελωδικό, αλλά και έντονα κριτικό κι ανήσυχο, πλούσιο τόσο σε εθνοτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις όσο και σε πολιτικές εκδηλώσεις. Μια καλοκαιρινή γιορτή ανοιχτή σε μετανάστες και αντιρατσιστές, αλλά και σε όλους εκείνους που ασφυκτιούν κάτω από την οικονομική πολιτική που λεηλατεί τις ζωές των πολλών, προκειμένου να σώσει τους λίγους και εκλεκτούς υποστηρικτές της.
Με κοινή μας γλώσσα:
τις μουσικές του κόσμου στις μελωδίες και τους ρυθμούς των Les Skartoi, Skaribas, Dustbowl και Deus Ex Machina (Παρασκευή 9 Ιουλίου), MC Yinca & The Urbanix , The Boy, Μιχάλη Δέλτα, οι Chicks on Speed (Σάββατο 10 Ιουλίου) και Salonumuz Klimalidir, Εncardia, Στάθη Δρογώση και Θανάση Παπακωνσταντίνου (Κυριακή 11 Ιουλίου) και με ρεμπέτικες κομπανίες καθημερινά
με τα συγκροτήματα δεύτερης και τρίτης γενιάς σε ρυθμούς Ηiphop, rock, grunge από τους Kurorat Fiks, Familia Ideale, Le blonc, Κ. Παράξενoς, D.J Theo, Minus One, Fried Rice και The U.N. Band
τις μεταναστευτικές κοινότητες και οργανώσεις που θα μας διασκεδάσουν με Πολυφωνικά με τους Rodina από τη Βουλγαρία , Παραδοσιακή μουσική από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μπανγκλαντές DOEL, Μουσικές της ανατολής από το Πολιτιστικό Κέντρο του Κουρδιστάν, από τους Κούρδους της Συρίας Koma Hawar και από την Παλαιστίνη, Μουσικοχορευτικά σχήματα από την Ένωση Αφρικανών Γυναικών και τα παιδάκια από την Κοινότητα της Τανζανίας, Reggae από τη Νιγηρία με τους Natural Sound Revival
τις πολυεθνικές γεύσεις από τις αχνιστές κατσαρόλες των μεταναστευτικών και προσφυγικών οργανώσεων
τις θεατρικές παραστάσεις, τις εκθέσεις φωτογραφίας, τις προβολές video και ταινιών
Αλλά και με μια σειρά συζητήσεων για:
την παγκόσμια κρίση, τη δικτατορία του ΔΝΤ, την Ευρώπη-φρούριο
το ρατσισμό και την ακροδεξιά βία
τα εργασιακά δικαιώματα και την ανάγκη κοινής οργάνωσης και αγώνα των ντόπιων και ξένων εργαζομένων
το παλαιστινιακό, τους πολιτικούς κρατούμενους, τα ναρκωτικά, την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων και τη σχέση αθλητισμού-ρατσισμού…
…σας καλούμε να περάσουμε τρεις γεμάτες από κάθε άποψη βραδιές. Να αντιταχθούμε στις ολοένα αυξανόμενες επίσημες και «ανεπίσημες» ξενοφοβικές, ρατσιστικές και ακροδεξιές πρακτικές και να αποδείξουμε εμπράκτως ότι αν το παραμύθι τους έχει δράκο, ο δράκος δεν κρύβεται εκεί που δολίως μας υποδεικνύουν: Δεν είναι οι μετανάστες οι εχθροί μας, εχθροί μας είναι αυτοί που κλέβουν τη ζωή μας!
Συντονιστικό Μεταναστευτικών και Αντιρατσιστικών Οργανώσεων
Σύντομα αναλυτικό πρόγραμμα συναυλιών, εκδηλώσεων και συζητήσεων στο www.antiracistfestival.gr,
Τηλ . επικοινωνίας: 210 3813928, 210 3813928, 210 3813928 (17:00-21:00)
Αγαπημένε μου μπαμπά | I dashur baba
Ένα δωδεκάχρονο παιδί, ο Γιόχαν Μαρτίνες, περπάτησε 70 χιλιόμετρα στη νοτιοδυτική Κολομβία την Παρασκευή και το Σάββατο για να ζητήσει την απελευθέρωση του πατέρα του, που είναι ο πιο παλιός κρατούμενος των Farc.
“Αγαπημένε μου μπαμπά, ολοκλήρωσα σήμερα μια πορεία για να ζητήσω από την Παναγία να σε βοηθήσει να γυρίσεις γρήγορα στο σπίτι και να είμαστε μαζί”, είπε ο μικρός Γιόχαν φτάνοντας στην Ανκούγια, 850 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μπογκοτά.
Ο Γιόχαν Μαρτίνες, που δεν έχει γνωρίσει τον πατέρα του αφού απήχθη πριν εκείνος γεννηθεί, ξεκίνησε την Παρασκευή από την πόλη Πάστο, πρωτεύουσα του νομού Ναρίνο, μαζί με 60 συγγενείς και φίλους του.
Ο πατέρας του, ο λοχαγός Λίμπιο Μαρτίνες, απήχθη από τις Ενοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας (Farc) τον Δεκέμβριο του 1997, στη διάρκεια επίθεσης των ανταρτών σε στρατώνα.
Η οργάνωση κρατά ως ομήρους 20 άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας και ζητά να τους ανταλλάξει με 500 φυλακισμένα μέλη της.
Dymbëdhjetë vjeçari Johan Martinez, udhëtoi 70 km në jugperëndim të Kolumbisë, të premtren dhe të shtunën, që të kërkonte lirimin e babait të tij, i cili është pengu më i vjetër i organizatës Farc.
“I dashur baba, përfundova sot një udhëtim që të kërkoj perëndisë të të ndihmojë të kthehesh shepjt në shtëpi dhe të jemi bashkë”, tha i vogli, kur mbërriti në ankunia, 850 km në jugperëndim të Bogota-së.
Johan Martine, që nuk e ka njohur babain pasi është marrë peng ende pa u lindur ai, nisi të premten nga qyteti Pasto, kryeqendër e prefekturës Narino, bashkë me 60 miq dhe të afërm të tij.
I ati, ushtaraku Libio Martinez, u kap kap peng nga Forcat e Armatosura Revolucionare të Kolumbisë (FARC), në Dhjetor të vitit 1977, gjatë një sulmi të rrebelëve në repartin ushtarak.
Organizata mban peng 20 burra të forcave të sigurimit dhe kërkon ti shkëmbejë me 500 anëtarë të saj të burgosur.
